Och, het zal wel een dode boom zijn geweest
In een vorige tekst sprak ik de wens uit om een mooie droge periode te mogen krijgen. Waar ik het aan verdiend heb weet ik niet, maar mijn wens werd volledig vervuld. Een mens is echter ook nooit tevreden hè, want zo droog hoefde het nu ook weer niet.
Met daarbij de nodige nadelen, zoals het gras dat behoorlijk bruin begon te worden, planten en struiken die dagelijks van het nodige water moesten worden voorzien en wat te denken van de bloedhitte. Ook binnenshuis was het inmiddels een graadje of dertig. Geen nadeel zonder voordeel; het scheelde ook een hoop gemaai want het gras groeide geen centimeter. Dagelijks de buienradar bekeken en geconstateerd dat de spaarzame buien westelijk van ons langs trokken.
Tot woensdag 14 juli. Met een fietsmaatje was ik ’s middags naar de buurt van Namen gereden voor een fietstochtje van 50 kilometer. Er was wel regen voorspeld, en ook de buienradar gaf dat aan, maar dat zou ten westen van de Maas blijven. Onze fietstocht was oostelijk van de Maas, dus dat zat wel snor.
Toch zat het me niet lekker toen we eenmaal onderweg waren. In de verte waren van die gemene wolken te zien, en was dat echt de andere kant van de Maas? Eenmaal aan de finish nam mijn onrust toe, want er was een wind opgestoken en het leek wel of het zou gaan regenen. Vlug fietsen in de auto, scheelde weer een schoonmaakbeurt.
Eenmaal op weg op de N4, een brede vierbaansweg, werd het aardedonker, de regen kwam met bakken uit de hemel en het begon echt te waaien. Verder rijden was met zo een vijftien meter zicht niet meer mogelijk, dus snel een plaatsje gezocht tussen de andere wachtenden.
Na zo een minuut of tien kwam er weer beweging in de rij wachtende voertuigen. Tot na zo een vierhonderd meter toen er abrupt werd gestopt; een grote boom versperde de weg. ‘Och’, denk je nog, ‘zal wel een dode boom zijn geweest’. ‘Gelukkig is er een afrit, en met een route navigator is er zo een andere weg binnendoor gevonden’.
Na zo een tien keer op tien verschillende weggetjes te zijn teruggekeerd voor omgewaaide bomen, belandden we in een filetje van zo een zeven auto’s, voor de elfde keer op zoek naar een doorgang. En ja hoor, boom over de weg. Uit de vierde auto stapte dit keer een man met een motorzaag.
Iedereen even helpen, maatje in fietskleding en ook de mijnheer uit kantoor in zijn nette pak. Na nog een boom of vier te hebben verwijderd en de vele over de weg hangende elektriciteitskabels te hebben ontweken, waren we weer terug op de snelweg, maar nu een kilometer of vijf verder. Een maal thuis waren we voor 45 kilometer 2 uur onderweg geweest.
Thuis had het overvloedig geregend maar de tornado, waarvan in het nieuws melding werd gemaakt, was westelijk van ons langs gegaan. En het gras? Dat wordt al weer groen.
