wereldeditie.nl

Inmiddels zijn we geëmigreerd en wonen we echt in Zweden. Maandag kwam de container voorrijden en hebben we al onze spullen erin gestopt, het paste makkelijk, we hadden nog een halve container over. En wij vonden het al veel. Na het inladen van de container zijn Robin (we zijn weer bij elkaar!) en ik met de dieren (hond Kelly, poezen Zoë en Poes, konijn Snuffel en schildpadden Joop en Schildje) vertrokken richting Zweden. We wilden in één keer doorrijden, omdat we niet met onze hele kinderboerderij bij een hotel aan konden komen voor een kamer.

Het viel nog niet mee. Voordat we Nederland uit waren hadden we al een uur vertraging in vergelijking met ons normale schema. In Duitsland was het erg warm en hadden vooral de katten het erg zwaar. Ter herinnering, het was die dag dat het zo erg onweerde, de maandag na de verloren finale voetbal. We zijn min of meer tussen de buien doorgereden, want ook in Zweden was het vreselijk weer geweest. Wij hadden wel af en toe een bui en zagen in de verte onweer flitsen, maar het viel relatief nog mee.

Zo rond één uur ’s nachts, ergens ten zuiden van Zweden, hebben we de auto op een parkeerterrein met campers gezet om even wat langer uit te rusten. Het regende, het was onzweeds donker en we waren moe. Even een uurtje de ogen dicht, daarna reden we weer verder. Om negen uur dinsdagmorgen kwamen we aan bij ons huis, maar waarom voelde het nu alsof het middag of avond was? En wat waren we moe.

We hebben de dieren geïnstalleerd in hun nieuwe huis en ik heb opnieuw een rondleiding door het huis moeten krijgen. Er is erg veel veranderd en wat is het mooi geworden. De woonkamer is geverfd, er ligt een nieuwe vloer en er staan al boekenkasten voor mijn boeken (waar blijft die container!). De vloer ligt ook in de kamers van de kinderen.

Het dak lekt niet meer, de slaapkamer heeft nieuw behang en is geverfd, de winkel is zo goed als af, de badkamer is nieuw en nog even en we hebben ook weer water (er is nu iemand bezig). En nog veel meer, er is zoveel gedaan en er moet ook nog zoveel gebeuren, maar het lijkt nu echt op een woonhuis.

Gisteren hebben we Damon, Kimmy en Robin’s moeder van het vliegveld in Oslo opgehaald. Als gezin zijn we weer compleet. Het zal wel even duren voordat alles een plekje heeft en het normaal gaat voelen. Maar we zijn er, in ons nieuwe land, in ons nieuwe huis.

O, en wil je ooit je echtgenote de verrassing van haar leven geven, doe dan net als Robin.  Stap dan op een nacht, na drie maanden afwezigheid, zomaar haar slaapkamer binnen, terwijl zij je nog niet thuis had verwacht. En nee, ik schrok me niet dood, ik was alleen maar heel erg blij!