wereldeditie.nl

In traditionele gemeenschappen in Ghana worden gehandicapten nogal eens gezien als ‘gestraft door God’ en ‘te vermijden.’ Hierdoor is de positie van gehandicapten in Ghana zorgwekkend.

Sommige families sluiten hun gehandicapte kinderen op, verbergen ze voor de buitenwereld of dumpen ze na geboorte voor oud vuil ergens in het bos. Een van de doelstellingen van mijn organisatie is het ondersteunen van kinderen met een handicap.

De Ghanese overheid heeft een assessment center opgericht waar ouders met een gehandicapt kind hun kind kunnen laten onderzoeken en advies krijgen over een gepaste vorm van onderwijs. Een kind wordt doorverwezen naar een speciale school of wordt ondergebracht in regulier onderwijs, met of zonder extra begeleiding.

Ik was onder de indruk toen ik dit hoorde. Ik was geschokt toen ik het centrum bezocht. Het centrum bevindt zich in een gebouw dat bijna in elkaar stort van ellende. In geval van een regenbui moeten medewerkers letterlijk hun paraplu opzetten. De apparaten die het centrum heeft zijn ooit gedoneerd maar werken niet meer. Het centrum heeft geen geld, de overheid betaalt alleen de salarissen van de medewerkers.

Omdat het een overheidsorganisatie is mag de ‘directeur’ niet zelf fondsen werven. Via de Rotary Club in Accra zijn mijn collega en ik nu fondsen aan het verzamelen om het centrum te steunen en hebben we petities geschreven aan overheid en pers om te lobbyen voor nieuwe accommodatie en werkzame apparatuur. Hopelijk zal dit binnenkort resultaat opleveren.

Nana is de jongste telg in een gezin met 4 kinderen. Zijn ouders zorgen voor hem als voor hun andere kinderen. Nana is 4 jaar oud en heeft een aangeboren handicap. Hij is geboren met klompvoetjes en zijn armen zijn kort en hebben geen ellebogen.  Met enige begeleiding kan hij op een ‘normale’ school terecht. Ik bezocht hem daar vorige week.

Bij mijn aankomst bij het schoolgebouw stonden zo’n 50 kleuters op het schoolplein mij toe te roepen: ‘Obruni koko, Obruni koko’, ofwel Blanke! Blanke!  De lerares had moeite de kids weer hun klaslokaal in te dirigeren. Toen ik vervolgens het klaslokaal van Nana binnenstapte werd ik enigszins overvallen door een gejuich en gespring. De kinderen gingen uit hun dak van vreugde dat deze blanke hun klaslokaal bezocht.

Mijn opmerking: Goodmorning how are you, werd als in koor beantwoord: ‘I am fine, thaaaaank you, how are you too?’. Ik speelde wat met de kinderen en ontmoette Nana die het erg naar zijn zin heeft op deze school. Ik vind het mooi om te zien hoe met een klein beetje extra hij volledig integreert in normaal onderwijs.

De directeur van de school wilde nog een ‘probleemgeval’ met ons bespreken. Een jongetje in een andere klas vertoont af en toe abnormaal gedrag: ‘hij schreeuwt en huilt soms een hele dag’. De vraag is of wij de school kunnen ondersteunen dit kind naar een school voor mentaal gehandicapten te sturen. Mijn collega en ik kijken elkaar aan. We willen Jason graag ontmoeten. In een hoekje van een ander klaslokaal zit een angstig ogend kindje.

Als ik naast Jason aan tafel schuif, kijkt hij me onderzoekend aan. Hij maakt gewoon contact met mij en beantwoordt de vragen die ik hem stel. Ons angstige voorgevoel is dat dit jongetje thuis niet de zorg krijgt die hij verdiend.  Ook de stok in de handen van de lerares doen mij kippenvel bezorgen. Onze analyse van dit ‘probleemgeval’  is dat de lerares niet weet hoe ze met zijn gedrag moet omgaan en dat een gesprek met de ouders op zijn plaats is.

Onze reactie naar de directeur is dat een school voor geestelijk gehandicapten hem absoluut geen goed zal doen en ongepast zou zijn. Het enige wat wij kunnen doen is over een maand nog eens langsgaan om te zien hoe de school dit heeft opgepakt. Ik voel me machteloos. Ik wou dat ik een toverstafje had om al dit soort individuele gevallen te helpen verbeteren.