wereldeditie.nl

Een mobiele telefoon, een noodzakelijk kwaad in mijn ogen. Ben dan ook zo iemand die er echt om moet denken als ik de deur uitga om hem mee te nemen. Zelfs als ik thuis ben verwachten mijn gezinsleden dat ik hem op de man draag, want ja als je hier om het huis heen loopt ben je al snel onvindbaar. 

Sta je net met je handen in de tuin een plant te zetten en ja hoor ze weten je te vinden.  Je  verwacht  een van je kinderen of manlief aan de telefoon te krijgen, maar nee een mevrouw die je iets wilt verkopen en dit gebeurt niet eens onder etenstijd.

Dacht dat dit alleen in Nederland gebeurde, maar ook hier weten ze je te vinden om een abbonnementje af te sluiten voor een of ander. Iets waar je totaal niet in bent geïnteresseerd. Had dan ook even de neiging om de telefoon bij het plantje  in het kuiltje leggen.

Vond het dan ook heel erg vervelend dat het nieuwe abonnementskaartje het niet in mijn telefoon deed en dus ook nog om een nieuwe mobiel moest. Weer alles op nieuw leren.  Zoonlief vraagt nog of ik niet aan de I-Phone wil. Grapje mam. Maak nog eens duidelijk dat hij alleen maar hoeft te kunnen bellen en sms’en. Geen internet en weet ik wat nog meer voor toestanden erop. Gelukkig die ouderwetse zijn nog te koop. Voel mij niet zo want ik heb tenslotte een mobiel en ga dus vreselijk met de tijd mee, maar volgens de jongeren van nu mag het wel ietsje meer zijn.

Dacht dat in Nederland tegenwoordig iedereen met de telefoon wordt geboren, maar het  is hier nog veel erger.  Soms lijkt het hier of de mobiele telefoon net is uitgevonden. Bij de meeste mensen hangt het hoofd alleen maar schuin om of de telefoon vast te houden tussen oor en schouder en de ander heeft gewoon eeuwig een telefoon daar geplaatst.

Al bellend wordt er in de winkel kleding uitgezocht, gepast en betaald en dit tot ergernis van ander winkelend plubliek die ongewild de problemen van anderen moeten aanhoren. De caissière die tot drie maal toe het bedrag moet zeggen omdat het gesprek toch belangrijker is en dan ook vreselijk boos kijkt wat echt niet helpt. Men gaat gewoon door met het gesprek en loopt na het betalen al bellend de winkel uit. En dan vinden ze het nog raar dat je een hekel aan die dingen hebt of het anders wel krijgt.

Bellen in de auto is ook hier verboden maar de meeste mensen maken zich daar echt niet druk om. Het woord Car-kit kunnen ze hier dan ook nog niet denk ik. Zelfs de zakenlui hangen nog met de telefoon rijdend aan hun oor. En dan wordt een bocht nemen toch wel erg lastig.

Staan wij op het vliegveld van Klagenfurt om mijn schoonmoeder en haar zus uit te zwaaien, bedenk ik mij dat ik het fototoestel ben vergeten. Heb zo’n pientere dochter die zegt, mam je hebt toch je mobiel. Kun je ook foto’s mee maken hoor.

Een telefoon die kan bellen, smsen, en zelfs foto’s kan maken, wat ben ik toch blij dat ik hem heb.