wereldeditie.nl

Vorige week heb ik mijn eerste mtb wedstrijd in Zweden gereden. Zonder al te hoge verwachtingen reisde ik met mijn familie af naar Torsby om daar deel te nemen aan de grootse wedstrijd bij ons in de buurt.

Door de verbouwing de afgelopen maanden en de verhuizing van Nederland naar Zweden twee weken geleden had ik dit jaar niet echt kans gezien om veel te trainen.

Als ik de 500 kilometer haal dan zal het veel zijn.

Ik had me dus voorgenomen om rustig te starten en de rit meer als toertocht te beschouwen.

Voor ons was deze race ook interessant omdat we als merk Cave-Mex voor het eerst op een evenement aanwezig waren.

Voor alle inschrijvers hadden we een sportgel geregeld en ze kregen ter kennismaking 50% korting op een bikefitting meting, ook verloten we onder de deelnemers een gratis pro meting van €150,-.

Dit alles om ons zelf zo in de regio te presenteren, wat naar mijn mening aardig is gelukt.

Je kon deelnemen aan 3 afstanden 25 km, 45 km of de 60km.

Omdat ik niet tussen de kinderen wilde rijden (25) en zeker niet goed genoeg was voor de kanonnen koos ik dus voor de 45. Dat gaat nog wat worden want ik had dit jaar nog niet meer dan 35 km gereden.

Bij het opstellen bij de start kwam ik er achter dat ik toch op de 2^e rij stond (vooraan dus).

Tussen de gesponsorde rijders en met mijn ongeschoren benen dacht ik: ik zie het wel.

Het startschot klonk en we waren weg, net als het idee dat ik deze rit als toertocht zou rijden.

Tot mijn verbazing zit ik in de kopgroep tussen de 60 rijders en het gaat lekker.

De eerste kilometers rijden de 45 en 60 samen en ik merk dat de één na de andere 60 rijder afvalt.

Ik besluit mijn hoofd eens omhoog te doen om te zien hoe het slagveld er bij ligt.

Één man van bike zone ligt nog vooruit,  maar die zijn we aan het inlopen en…….ik zie dat het mijn schuld is.

Ook ik vind mezelf een uitslover en laat de kop aan een ander, ik schakel terug en rij door een kuil.

Ketting e af, en ik zie ze wegrijden inclusief nog enkele van mijn 45 kilometer collega’s.

Ketting er weer op en fietsen maar weer.

Het leek me wel een goed idee om weer in één keer naar de kopgroep toe te rijden,  maar hier waren de toppers nu flink aan het gas geven, het resultaat: ik moest ze laten gaan.

Onderweg op de route van de 45 km kreeg ik te horen dat ik 3^e lag, ‘kijk’, dacht ik.

De nummers 2 en 1 kreeg ik al snel in het vizier, samen met één van deze jongens begonnen we te bouwen aan een leuke voorsprong.

Al na enige minuten zagen we al niemand meer achter ons, en mijn metgezel begon sporen van vermoeidheid te vertonen en ik zat dus op rozen, ware het niet dat we zo druk aan het racen waren dat we een bordje misten, omdat een Zweed er zijn  auto voor  geparkeerd had.

Leuk minuten verloren en we zagen in de verte de nieuwe nummer 1 rijden.

Nu was ik boos en besloot dat het tijd was de gaskraan maar eens op 100% te zetten met het gewenste resultaat. Ik stoof de nieuwe nummer 1 voorbij met een mooi snelheidsverschil precies op een plek waar mijn andere collega er niet meer langs kon.

Plots klonk van achter mij” Rechts “ en ik was weer fout gereden, terug schakelen, maar net iets te bruut en ja hoor: ketting er weer af.

De boosheid sloeg om naar een gevoel van: hier heb ik niet zo veel zin meer in, maar ja waar hang ik ergens uit in het grote Zweedse bos.

Op de fiets maar weer in de achtervolging.

En verrek het lukte me nog een keer om het gat te dichten.

Op zo’n 20 meter reed ik alweer achter ze en…… ik zag dat zij een bordje misten.

Zij reden vol rechtdoor terwijl we rechts moesten een bosje in waar geen spoor stond, de heuvel over en ja, ik zat op het goede spoor, Ik lag weer eerste en dat ging ik niet uit handen geven.

Hij denkt niet na, ziet niets, hij kijkt vooruit en fiets, wat doen zijn benen pijn hij wil de eerste zijn,

Zij halen nooit meer in…                    Hij denkt verdomt ik win.

Op de streep klappen de mensen en zijn enthousiast, ik gooi mijn handen omhoog en trek mijn shirt

recht, ik geniet van de eer die mij toekomt, ik hoor mijn vrouw roepen “netjes”.

Nog enkele meters en ik ben ……

De speaker kraakt en roept mijn naam om grattis (gefeliciteerd op zijn Zweeds) met je……4^e plek.

Wat!?!?!? Dat kan niet kloppen .

Iemand van de 60 was fout gereden en 20 minuten voor de nummers 2 en 3 gefinisht die weer 2 minuten voor mij waren binnen gekomen.

Ik sprak de trotse mannen aan en: ja we waren fout gereden maar we kwamen zomaar weer bordjes tegen en hebben die maar weer gevolgd.

Het resultaat: ik had bijna 5 kilometer meer gereden. Het antwoord van de jury :   hè, wat rot nou voor je.