Heerlijk genieten van die blije koppies
In mijn eerste maand ben ik door de directrice meegevraagd om op kamp te gaan met de kinderen. Twee weken terug was het dan zover, 8 dagen lang op kamp met 27 kinderen. Eerlijk is eerlijk maar ik zag er echt een beetje tegenop.
Ik vind het leuk om met de kinderen te werken, maar om er nou 8 dagen lang, 24 uur per dag tussen te zitten.. ik wist nog niet wat ik daarvan moest denken.
Maar wat heb ik een geweldige week gehad.
We sliepen in een groot pension dat tussen de bergen stond en het was er echt absoluut prachtig! Geen toeterende auto’s, blaffende honden, en ambulancesirenes, maar geweldige bergen, watervalletjes, riviertjes, en een heleboel rust!Wat een verschil met Boekarest..
Het hele kamp werd voor een groot gedeelte georganiseerd door een Engels groepje. 2 oudere dames en 3 studenten. Vanaf het begin ben ik naar hen toegetrokken omdat ik met hun in het Engels makkelijker kon communiceren en omdat die 3 studenten ook van mijn leeftijd waren. Ze waren ontzettend aardig en hebben me ook overal bij betrokken.
Naast de Engelse groep waren er 5 personeelsleden van het kindertehuis mee, 5 Roemeense vrijwilligers en de directrice.
De sfeer in de hele week was echt geweldig. Er werd niet geschreeuwd, er werd niet geslagen, niemand werd opgejaagd, maar in plaats daar van was er een heleboel rust. Er werd met de kinderen gelachen, er werd met ze gespeeld, af en toe kregen ze een knuffel en er werd echt de tijd voor ze genomen.
Ik heb de kinderen hierdoor op een hele andere manier gezien. Ze waren zo gelukkig en ontspannen!
Afgelopen zondag waren we met een aantal kinderen naar de kerkje op de bergen geweest. De kinderen keken hun ogen uit, maar de lokale bevolking die in de kerk aanwezig was, was helemaal ondersteboven van onze kinderen. Tja, de kinderen kunnen soms heerlijk ongegeneerd lopen gapen, in hun neus pulken, of de raarste gezichten trekken, en als je dat niet gewend bent dan ziet dat er toch een beetje vreemd uit.
Maar de kinderen hebben het echt fantastisch gedaan. Een voorbeeld is Alexandra, een hyperactief meisje dat nauwelijks stil kan zitten maar in de kerk zeker een uur haar mond heeft gehouden en op haar plaats is blijven zitten. Oh, ik was zo trots!
Er was ook een jongen mee, Nico. Op een gegeven moment zag hij dat alle mensen gingen knielen en kruisjes gingen slaan. Die mensen deden dat dan drie keer. Nico vond dat zo interessant dat hij dat ook maar ging proberen. Hij wist alleen van geen ophouden en bleef maar knielen, ik probeerde hem nog duidelijk te maken dat hij na 3 keer wel mocht stoppen maar hij vond het veel te leuk en heeft zeker 20 minuten lang geknield en kruisjes geslagen. De andere mensen in de kerk keken werkelijk hun ogen uit.
‘ S avonds als de kinderen na het eten lekker buiten mochten rond hobbelen en er geen activiteiten waren, ging ik er vaak aan de picknicktafel tussen zitten en kon ik heerlijk genieten van die blije koppies. Vaak kwamen er een paar kinderen tegen me aan zitten en dan hoefde ik verder niks te zeggen maar zaten we gewoon heerlijk niks te doen en te zitten op een bankje, maar ik kon daar echt van genieten.
Nu, weer terug in het kindertehuis was gelijk alles weer het oude patroon. Toevallig had ik hier nog een gesprek met de directrice over. Want waarom kon bijvoorbeeld het eten in het kamp wel rustig aan gedaan worden zonder haast, ontspannen, en gezellig terwijl in het kindertehuis binnen tien minuten al het eten naar binnen moet worden gewerkt..
Ze had haar eigen logica er op na gehouden, en haar antwoord was simpel: ja, weet je wat het is Dian.. in het kindertehuis eten de kinderen gewoon veel sneller…
tja.. natuurlijk..
Ik heb subtiel voorgesteld om eens te proberen om het personeel bij de kinderen aan tafel te laten zitten tijdens het eten en langer de tijd voor het eten te nemen, maar aan haar gezicht te zien snapte ze dat nut nog niet helemaal.
Dus oké misschien zal dat eetpatroon nog niet zo snel veranderen maar er zijn wel andere goede vooruitzichten! Tijdens het kamp hebben we namelijk verschillende activiteiten met de kinderen gedaan waaronder massages en ontspanningstherapieën. Het was bijzonder om te zien dat hierbij vooral de drukkere kinderen volledig ontspannen en rustig waren. Nu heb ik alle spullen, boekjes en muziek voor die massages en therapieën gekregen van een van de Engelse dames en krijg ik in het kindertehuis van de directrice een eigen sleutel van de snoezel-kamer zodat ik deze massages en therapieën ook in het kindertehuis met de kinderen kan doen!
Twee van de personeelsleden die mee waren op kamp waren ook geïnteresseerd in die massages en therapieën, vaak kwamen ze nieuwsgierig erbij staan en zag je ze ook vol verbazing kijken dat alle kinderen er zo rustig van werden.
Ik wil hun hier dan ook bij betrekken zodat als ze dit leuk vinden, ze dit ook bij de kinderen kunnen gaan doen.
JA, na die week was ik moe.
Maar ik ben heel blij dat ik mee ben gevraagd voor dit kamp en heb absoluut een geweldige week gehad waarin ik de kinderen én het personeel op een andere manier heb kunnen zien en leren kennen. Fantastisch!
