wereldeditie.nl

Onze kinderen, Damon en Kimmy, gaan nu sinds drie weken naar school hier in Zweden. Een spannende tijd voor elk gezin dat geëmigreerd is. Kunnen de kinderen de juf of meester en de klasgenoten wel verstaan? Vinden ze aansluiting bij hun leeftijdsgenoten? En verschilt het onderwijs niet teveel van dat wat we in Nederland gewend zijn?

Verschillen zijn er zeker, dat begint al als s’ morgens om kwart over zeven de schoolbus voorrijdt om de kinderen op te halen. Damon hoeft nu niet meer te fietsen naar en van school, voor Kimmy is het wel even anders, die zou in Nederland om kwart over acht in vijf minuten naar school wandelen. Maar goed, de schoolbus doet er zo’n vijfentwintig minuten over om de kinderen naar school te brengen en als ik Damon en Kimmy mag geloven zijn de ritten in de schoolbus het leukste van alles wat met school te maken heeft. Er wordt muziek gedraaid, er wordt gepraat en gelachen en Damon en Kimmy zitten bij hun eigen vrienden en niet langer bij elkaar. Met de bus zit het wel goed.

En eigenlijk zit het met school verder ook allemaal goed. Damon en Kimmy hebben bijna iedere dag privé bijles van een juf die ze extra Zweeds leert, zodat hun taalontwikkeling razend snel gaat. Communiceren doen Damon en Kimmy half in het Engels, half in het Zweeds en met een beetje gebarentaal. Verder is het gewoon doen wat de anderen doen en dat leidt tot leuke situaties. Zo liep Damon achter anderen aan een klas in en volgt hij sindsdien Duits, terwijl hij eigenlijk niet nog een extra taal wilde volgen. Maar hij hoeft nu geen Frans meer te volgen, dat was vorig jaar in Nederland nog zo’n zware last. En Kimmy kwam er na een aantal lessen ‘slöjd’,  dat is handvaardigheid, achter dat ze een vogelhuisje aan het maken was. Gewoon doen wat de anderen doen werkt prima als je de taal nog niet spreekt.

Wat ook anders is, is dat de kinderen warm eten krijgen op school. Dus ’s morgens geen gedoe met broodtrommels en bekers. Bij ons op het prikbord hangt een lijstje met het menu voor een aantal weken, dus ze zijn altijd goed voorbereid. De kinderen mogen zelf opscheppen en er zit altijd wel iets bij wat ze wel lusten (zo is de broccoli opeens populair). Lust je het toch niet, dan kun je het altijd zelf weer weggooien. Van te voren hadden  we een beetje vrees van schoollunches (wat als het nu vies is), maar vaak is het gewoon wel erg lekker (en gezond). Kimmy eet haar schoollunch al om half 11, dat lijkt vroeg, maar we ontbijten om half 7 en dan lust je om half 11 best wel weer wat.

En dan de Zweedse klasgenoten. Hoe fantastisch zijn die. Vanaf de eerste dag hebben ze Damon en Kimmy mee laten doen en meegevraagd. Nieuwe vriendschappen ontstaan. In de klassen hangt een fijne sfeer en de school is gelukkig ook niet megagroot. Er zitten zo’n 150 kinderen op, van 6 tot en met 16 jaar oud, verdeeld over negen klassen (Kimmy zit in een combinatieklas). Kimmy’s favoriete vakken zijn muziek ( Kimmy zingt gewoon mee) en de lunch. Van Damon weet ik het eigenlijk niet (school is school). Maar ze gaan elke dag blij weer heen en komen blij weer thuis (met de bus). Ik ben groot fan van het Zweedse onderwijs, en dan heb ik nog niet eens verteld over het vele sport dat ze krijgen, de lagere prestatiedruk, meer rustpauzes tussendoor, minder autoriteit vanuit de leerkrachten en de leuke activiteiten die school organiseert.