wereldeditie.nl

Honderd jaar geleden werd er een spoorbaan aangelegd. Om te zorgen dat de stoom-locomotief water in kon nemen werd er in ons gehucht een watertoren gebouwd. Een vierkant stenen gebouwtje met een tuit, het lijkt net een grote koffiepot.

In de loop der tijd verdween de spoorlijn en het station. De watertoren bleef staan en raakte in verval. Zo’n 3 jaar geleden kreeg men in het hoofddorp het idee om de watertoren af te breken en deze daar weer op te bouwen en er dan een openbaar toilet van te maken. Toen Tore ( onze dirigent, tevens begrafenisondernemer en gemeenteraadslid ) dat hoorde, kwam hij in actie.

De watertoren is gezichtsbepalend voor ons gehucht, vanaf dat punt geef je uitleg waar je woont ( we hebben immers geen adres). De toren moest dus hier blijven!

Er werd een vereniging Vanntårnets Venner opgericht ( watertoren vrienden) en deze ging ijveren om de watertoren te herstellen. En ik moet zeggen tot mijn grote verbazing werd het een succes. Tore belde stad en land af om geld in te zamelen en hij kreeg het zelfs voor elkaar dat er een oude wagon geplaatst werd.

De bewoners van ons gehucht deden dugnad ( vrijwilligerswerk) om de spoorlijn op te knappen, fruitboompjes te planten, zodat de mensen die bij de toren even rusten verse pruimen en kersen kunnen eten en de wagon werd van binnen en buiten op geknapt. Ook kwam er nog een ouderwetse telefooncel om het plaatje compleet te maken. Afijn, iets wat eerst een onmogelijk plan leek begon hoe langer hoe meer vorm te krijgen.

Nu precies 100 jaar na de bouw staat de watertoren er weer in volle glorie bij. Vorige week hadden we de officiële opening. Een feest voor het hele gehucht. De burgemeester en het hoofd van de provincie kwamen om de toren ter doop te houden. Er kwamen zo’n 250 mensen op af!

Het koor zong natuurlijk, er werden speeches gehouden, er werden broodjes worst ( hét nationale voedsel hier) en Lapskaus ( een soort hutspot met vlees) verkocht en iedereen had het naar zijn zin.

De officiële doop was ook zeer geslaagd. De burgemeester en het provincie-hoofd moesten op een soort spoor iets onder de toren doorrijden.

En kregen daar een plens water uit de tuit op hun kop, haha.

Wat er nu verder met de wagon gaat gebeuren is nog niet helemaal duidelijk er zijn vage plannen om er toeristen te laten slapen, of om er een soort praathuis voor ons van te maken.

We zien wel wat het wordt. Dankzij de tomeloze inzet van Tore en de grote inspanningen van onze bewoners hebben we de toren gered en is ons gehucht “op de kaart gezet”.