wereldeditie.nl

Nadat tijdens Halloween echt alles hier versierd was, is nu alles al in kerst sfeer. Er staan hier en daar al kerstbomen en winkels worden al bevoorraad. Ik vind het prachtig om te zien.

 Je koopt hier complete “ rendieren met slee voor buiten, compleet verlicht” voor 50 dollar. Het is dat ik geen tuin heb, anders zou ik zeker meedoen aan deze “gekte”. Je kunt het de mensen amper kwalijk nemen. Na 2 enorm slechte jaren hier, lijkt het weer iets beter te gaan. En dan wordt er weer iets meer geld uitgegeven.

Ik zie het nu ook in het dagelijks leven. Als Nederlander ben ik gewend aan “pinnen” ofwel, de debitcard. Boter bij de vis, het gaat meteen van je rekening af. Veel Amerikaanse kennissen vragen waarom ik geen creditcard heb. Tsja, moet ik dat in het land waar 9 van de 10 mensen een creditcard schuld heeft, nou nog uitleggen? Maar goed, je ziet dat steeds meer mensen “switchen” naar een debitcard. En je ziet ook steeds meer reclames voor spaarrekeningen.

Het gaat ondertussen goed hier. De onderhandelingen met “China” gaan gewoon door, maar natuurlijk duurt alles langer dan ik dacht. En aangezien geduld al niet mijn sterkste punt is, moet ik daar wel heel erg aan wennen. Ik ga er nu vanuit dat de eerste container er eind februari is. Omdat er weinig te verkopen valt voor die tijd, moet ik wel even wennen. Ik ben gewend aan een to-do lijst met minstens 40 dingen per dag. Nu er voorlopig geen grote tour gemaakt gaat worden en ik gewoon af moet wachten met sommige dingen, heb ik soms tijd over in een dag. Dat is een grote schok en een behoorlijk contrast met zo ongeveer de afgelopen 19 jaar.

Dus ik heb me opgegeven als vrijwilliger bij de dierenbescherming. Dat heb ik altijd al gewild, maar ik heb er nooit tijd voor gehad. Ik heb al twee infosessies achter de rug, 9 puppies geknuffeld en een stuk of 6 niet te hanteren honden uitgelaten. Elke keer ben ik weer opgelucht als ik mijn eigen hond daarna uitlaat. Wat een eitje! Maar tegelijkertijd vind ik het ook erg moeilijk om niet alle puppies in de bus te laden en mee naar huis te nemen.

Ondertussen gaat de zoektocht naar een investeerder gewoon door. Ik heb overall waar ik kan lijntjes uitgezet. Een daarvan is al succesvol geweest; mijn coach en zijn zoon willen 1/3 van het bedrag dat we nodig hebben financieren. Dat is een hele eer, aangezien deze man (hij is 79) in 25 jaar coachen nog nooit een klant gefinancierd heeft. Ik heb er alle vertrouwen in dat we op korte termijn de tweede investeerder ook aan boord hebben. Dat we een goed product hebben, daar hebben de resultaten van de tour me wel van overtuigd. Dus de markt is er. En nu het tweede deel van de prijzen uit China binnen is, heb ik er alle vertrouwen in. Alleen het wachten, zucht! Was de eerste container alvast maar hier…………..

Een man die aan de overkant werkt, is hier 14 dagen achter elkaar langsgekomen en kocht elke dag wel iets. Dus de laatste keer dat hij langskwam was best raar, je krijgt toch een band met de “ vaste gezichten”; zoals de drie concierges van het gebouw, andere ondernemers en veel mensen die werken op 2^nd Avenue.

Op zaterdag is ook de familie Taylor langsgeweest. Zij hebben Dennis gesproken op de NAMM (de grootste muziekbeurs in de VS, waar wij een stand hadden). De Taylors hebben een eigen reality serie op CMT (Country Music Television, een dochteronderneming van MTV). Het gaat over Darren Taylor, een gescheiden man met drie zoons, die na jaren Andrea tegenkomt, een dame met drie dochters. Ze zijn inmiddels getrouwd en omdat het zo’n muzikale familie is, hebben ze een eigen serie waarin muziek een belangrijke rol speelt. De opnames worden nu gemaakt en vanaf januari uitgezonden. Omdat ik nog een hoop showroom meubilair had, heb ik met hem afgesproken dat alles wat op 31 juli nog niet verkocht zou zijn, door hun gebruikt mocht worden. Daarmee zijn we een van de sponsors en zijn onze meubels dus vanaf januari dagelijks op CMT te zien. We zien wel weer wat daar uit gaat komen. En het scheelt mij weer opslag en een hoop gesleep.

Ik ben me nu in mijn nieuwe kantoor (thuis) aan het voorbereiden op de grote beurs in New York half augustus. We wachten nu op prijzen uit China, omdat we te vaak gehoord hebben dat onze spullen geweldig zijn, maar het is te duur voor een detaillist om het nog een keer door te kunnen verkopen. Op de beurs in New York sta ik zelf en kan ik verkopen tegen de nieuwe prijzen. Het is echt een “make or break”  beurs want er wordt OF een grote order geplaats (of veel kleine) OF we stoppen ermee in de States.

De sales agenten waarmee we nu werken hebben nu al contacten met Guitar Center (180 winkels), het Marriott hotel en de Cracker Barrel (restaurantketen met 400 + giftshops erbij). Zij zijn erg positief en verwachten veel van de beurs. Ik ga het over twee weken allemaal zien. Morgen sta ik voor de klas voor een groep studenten. Daar heb ik erg veel zin in, want ik mis het overdragen van kennis erg. In Nederland gaf ik veel workshops en dat ligt nu helemaal stil. Maar als het niks wordt op de beurs, dan zal ik eind oktober waarschijnlijk weer in Nederland zijn. Over 3 weken ga ik sowieso voor anderhalve week naar Nederland, onder andere voor de kermis in Heemskerk!!!!