wereldeditie.nl

Vroeg u zich af wat mijn vorige blog met Noorwegen te maken had? Goed zo, dat was ook de bedoeling.

Dames en heren mag ik u voorstellen aan “Hans en Grietje”…….

2 jonge katjes die uit het bos kwamen (Echte Noorse boskatten dus, al lijken het meer Abessijnen) die besloten dat ze in ons huis wilden wonen, en ons goed genoeg vonden om hun personeel te zijn.

Waarschijnlijk zijn ze uit de auto gezet want niemand in onze buurt mist ze, en de dierenarts herkende ze ook niet.

Broodmager waren ze, en Hans, de roze, was ook nog ziek.

Gelukkig gaat het nu goed met ze.

De Nederlandse katten waren eerst verbijsterd. Vooral het vrouwtje gedroeg zich zo fel dat ze niet eens in de buurt van haar durfden te komen. En nu hebben ze , onder protest, de nieuwelingen geaccepteerd.

Ondertussen hebben we ons 3 jarig bestaan in Noorwegen gevierd. Dingen die ons in het begin opvielen doen we nu zelf. Zo stoken we de houtkachel ook de hele dag op en als het te warm wordt doen we een deur open. Ook hebben we hier veel meer licht aan dan dat we in Nederland aan hadden. Dat komt omdat het hier écht donker is, als wij geen licht maken dan is het zwart.

Over onze rijstijl zal ik maar zwijgen…..we lijken wel een stel bejaarden haha.

Dat we veranderd zijn merken we vooral als we even in Nederland zijn. Pffff al die mensen die altijd maar haast schijnen te hebben… Het lawaai overdag en ‘s nachts en al dat licht…. Het enige wat we echt missen van Nederland zijn de mensen waar we van houden. Gelukkig weten die ons huis te vinden en dan blijven ze meteen een tijdje logeren.

Altijd leuk!

Zij zijn ook de reden waarom we eens in de zoveel tijd even naar Nederland gaan.

Wat dan ook leuk is dat we meteen de krenten uit “de Nederlandse-tijd pap” halen.

Een paar uurtjes in de Slechte ( 2e/hands boekwinkel ) ronddwalen, een rondje door de polder rijden, de snackbar onveilig maken en ons vergapen aan de groente en fruit afdeling van een grote supermarkt.

Maar na iedereen geknuffeld te hebben en bijgepraat te zijn zijn we toch altijd blij als we Noorwegen weer zien en we weten dat we bijna thuis zijn.

Ik geloof wel dat onze integratie geslaagd is.

We zijn hier echt opgenomen.

Het beste bewijs is wel dat Tore (onze dirigent) tijdens een repetitie zei dat hij onder de indruk van mij was en dat ik belangrijker voor ons gehucht was dan dat ik mezelf realiseerde….Pffff en dat waar het hele koor bij was. Nu sta ik niet gauw met een mond vol tanden, maar toen….