Van rustig kabbelend riviertje naar een woeste rivier
- 11-01-11@12:30
2 Reacties
Natuurlijk weet je dat als er veel sneeuw is gevallen en het gaat dooien dat je dan wat last hebt van water, maar de hoeveelheden die nu door ons liefelijk riviertje moeten zijn met geen pen te beschrijven.
Afgelopen vrijdag begonnen wij toch wat ongerust naar ons riviertje te kijken. Normaal is de Kyll een schattig klein kabbelend stroompje, die je in de zomer echt niet als rivier wil benoemen. In het voorjaar als het water nog hoog staat, kan je er op sommige stukken met een kano doorheen, maar in de zomer is het echt het domein van vliegvissers die met waadpak van de ene kant naar de andere kant lopen. Op sommige stukken kan je als je de pijpen van je broek opstroopt gewoon doorheen lopen.
Hoe anders ziet het kabbelend riviertje er nu uit. Zoals gezegd werden we afgelopen vrijdag toch wel wat ongerust en volgens onze buurman had ons huis in het verleden wel eens een stukje onderwater gestaan doordat de Kyll buiten zijn oevers was getreden. Omdat er zoveel sneeuw was gevallen had Rinus enige tijd geleden al een paar waterkeringen gemaakt.
Een voor de voordeur (gelukkig hebben we geen achterdeur) en een voor in de garage, waar Rinus zijn motor staat en onze kachel en diepvrieskasten. Omdat op vrijdag de Kyll heel snel begon te stijgen hebben we aan het eind van de dag de waterkeringen maar geplaatst en hebben we de auto naar een hoger gelegen gedeelte van het dorp gebracht.
In de avond hadden we nog een afspraak met de burgemeester en die wist te vertellen dat in de 21 jaar dat hij hier in Birresborn woont zoiets nog niet had meegemaakt. Ook vertelde hij dat de gymzaal al last had van wateroverlast. De gymzaal ligt in een bocht waar het water maar een kant uit kan en dat is richting gymzaal. (middelpunt vliegende kracht heet dat geloof ik)
De nacht van vrijdag op zaterdag hebben we toch wat onrustig geslapen, want af en toe gingen we met de zaklamp even kijken hoever het water was gekomen. Zaterdagochtend hadden we nog steeds droge voeten en leek het weer wat beter te zijn geworden. Dat wil zeggen het regende niet meer. Een beetje opgelucht waren we dus wel.
Maar zaterdagavond begon het weer te regenen en dat was natuurlijk niet gunstig. Zondag ochtend was het water toch weer gestegen en stond het fietspad dat tussen ons huis en de Kyll ligt, gedeeltelijk onder water. Positief was wel dat het was gestopt met regenen. Het waterpeil gaat nog wel iets omhoog maar op dit moment zijn we niet zo bang meer dat we natte voeten krijgen. Bovendien gaat de temperatuur vannacht richting het vriespunt of iets daaronder en dat betekent dat het even stopt met dooien.
Dat geeft ons schattige riviertje misschien even wat lucht om wat water richting de Moezel te transporteren. We komen dus waarschijnlijk met de schrik vrij. Voor de mensen aan de Moezel en in de Ardennen loopt het minder goed af. Aan de Moezel staan veel huizen en bedrijven al onder water en in delen van de Ardennen kunnen de mensen alleen nog met een kano boodschappen doen. We zijn dan ook wel benieuwd hoe het met onze collega corespondent Age Bootsma in de Ardennen gaat.
Groeten uit de Eifel van Rinus en Sonja Kannegieter.
Dag Rinus en Sonja,
Ja, ik kan me voorstellen dat jullie het even benauwd hebben gehad. Hier in de Ardennen zag je ook woest stromende beekjes. Ook het water in de Ourthe stond/staat hoog, ik zag bij Barvaux het water tussen de caravans staan. Daar was trouwens een weg geblokkeerd door neergestortte rotsblokken. Dat kan ook nog hier. Wij zelf zitten op 205 meter, dus geen probleem. Wel werden we op nieuwjaarsdag wakker door een daklawine. Het hele huis stond te schudden. Nadien is de dakgoot verbogen.