België: geen regering, wel drie koningen
- 18-01-11@13:00
9 Reacties
Af en toe krijg ik wel eens het idee dat we hier in Wallonië zestig jaar in de geschiedenis terug leven. Zo was het in de eerste week van 2011 ook weer het geval. Ik was wel degelijk voor mijn kans gegaan. Twee kansen zelfs, door het oppeuzelen van even zovele taartpunten van redelijke afmetingen. Helaas ook dit jaar zat het er niet in. Nee, ik ben niet aan het dementeren, dit gebeurde allemaal echt. ‘Waar gaat dit over’ zult u denken.
In mijn Zaanse kindertijd, ìn een katholiek gezin, was het de gewoonte dat we als toetje, op 6 januari – de dag van Driekoningen – vanillepudding kregen. In die pudding was door mijn moeder een koffieboon verstopt. Voorzichtig eten dus, want diegene die de koffieboon op zijn bordje aantrof, was voor die dag de koning.
Wat daar verder voor voordelen aanzaten? Dat moet minimaal zijn geweest, want ik ben het vergeten. Misschien vrij van afwassen of zo. Dat was nog de tijd dat mijn vader en de meeste arbeiders tussen de middag gewoon thuis kwamen voor de warme hap.
Ik dacht dat dit soort gebruiken in een snel veranderende wereld al lang waren verdwenen.
Op zoek naar een koekje bij de koffie had ik ze al zien staan in de plaatselijke supermarkt:’Galette des Rois.’ Het was nog niet eens tot me doorgedrongen, maar ’s middags na afloop van de veertiendaagse wandeling van onze seniorenwandelclub stonden er drie van die koeken op tafel. Normaal krijgen we twee vlaaienpunten bij de koffie, maar nu werden deze koeken aangesneden en opeens drong het tot me door: ‘Driekoningenkoek’ dus. Met een achttiental aanwezigen waren twee koeken en één punt van de derde koek voldoende.
De twee koeken leverden twee koninginnen op, middels kleine verstopte plastic koninkjes. De ene punt van de derde koek leverde niets op. Ja, en om toch nog een enigszins redelijke verdeling te krijgen (allemaal koninginnen is het ook niet hè) moesten alle mannen nog een keer aan de bak; dat na ook nog een vlaaienpunt.
Na een lang spannend kauwen – die bakker zal het stukje plastic toch niet zijn vergeten – leverde de derde koek tenslotte een fraaie koning op. Helaas, voor mij zat het er niet in. Het zal toch weer even een uurtje fietsen zijn om dit weer kwijt te raken.
Go,je bevestigt wat ik al wist:Nog altijd kind in je Zaanse tijd.