wereldeditie.nl

Nadat ik de vorige blog nog vol goede moed heb geschreven, is er eigenlijk binnen 2 dagen zoveel veranderd dat ik weer terugkom naar Nederland. Ik sloot vorige keer af met de berichten over de leverancier van de krukken.

Er was niets meer op voorraad en ook al had ik begin december al besteld, begin januari krijg je doodleuk bericht dat er niets meer is en dat het pas maart wordt voordat er weer voorraad is. Dit was wel jammer, maar het veranderde nog niets in de plannen.

De dag erna echter, belde het bedrijf weer om te zeggen dat de krukken niet meer voor 20 dollar konden worden geleverd, maar dat we nu 40 dollar moesten betalen. Ik had zelfs nog wel begrip voor de reden. Blijkbaar hebben wij tot nu toe “scrap” gehad: frames van barkrukken waarvan de zitting beschadigd was. Omdat wij toch alleen de frames kochten, ging dat prima. Tot we ineens 100 frames bestelden. Nu moeten we de volle mep betalen.

Op zich begrijp ik dit wel, maar ik had dit graag eerder geweten. Ik heb dit bedrijf in augustus leren kennen op een beurs en toen heb ik mijn intenties al duidelijk gemaakt; we zouden beginnen met een paar kleine orders maar op termijn zouden we rond de 200 frames per maand willen. Geen woord van het bedrijf gehad dat er dan een andere prijs zou gaan gelden. En ineens, ruim een maand nadat je een bestelling hebt geplaatst, hoor je dit.

Voor ons is het duidelijk; met de prijsverhoging is er voor ons geen goede boterham te verdienen dus we stoppen ermee. Er is geen andere leverancier, die zijn eigenlijk alleen maar nog duurder. Ik ben al ver met het verkopen van alles wat we hier hebben; ik heb een redelijk bod op de bus gehad en die lever ik a.s. dinsdag in. De voorraad heb ik voor een goede prijs kunnen verkopen en het enige wat nu teruggaat, zijn kleren en wat huisraad.

Dus de afwikkeling gaat gelukkig voorspoedig. Op Hyves, Linked In en Facebook krijg ik elke dag wel een positieve reactie. En natuurlijk zullen er ongetwijfeld mensen zijn, die zeggen: “zie je wel” of “ik dacht al dat het niet zou lukken”. Voor deze mensen heb ik maar 1 reactie. Wanneer heb jij voor het laatst iets gedaan waarvan je altijd al gedroomd hebt?

Ik vlieg vandaag terug en ik heb Laska, mijn hond, al voorbereid. De transportkennel zit weer in elkaar en ze kreeg elke dag een lekker bot in de kennel. We vliegen over Memphis want dat is de snelste verbinding.

Ik heb alle dealers een brief gestuurd en die reageren allemaal heel positief; ze vinden het jammer, ze vinden dat we een geweldig product hebben, en als we een andere oplossing hebben, moeten we ze zeker weer bellen want ze willen nog steeds bestellen. Dat doet me goed. Ook de reacties van buren en vrienden zijn echt hartverwarmend. Na hier een jaar te zijn, heb ik veel over de VS geleerd en ik ben het land en de inwoners alleen maar meer gaan waarderen. Binnenkort introduceer ik dus mijn eerste presentatie: “Rare jongens, die Amerikanen”. Natuurlijk met een vette knipoog! Wie weet, tot gauw dus in Nederland!