wereldeditie.nl

Zweden is een aantrekkelijk land voor dertigers. Ik weet niet zeker of dit zo is en ik zuig deze stelling uit mijn duim, maar het kan haast niet anders dat dat Zweden dertigers aantrekt. Het heeft het in ieder geval bij mij gedaan.

Het begon allemaal toen ik zelf nog jong was en op zondagochtend, net als zoveel andere leeftijdsgenoten, naar Nederland 3 op de televisie keek. Bijna elke week werd er wel een korte film gedraaid, die gemaakt was in Scandinavië, deze liepen in de jaren tachtig voor op het gebied van kindertelevisie. Dus zo kreeg ik al die prachtige beelden van Zweden  voorgeschotelt. Ook de meer bekende Astrid Lingren verhalen kwamen voorbij. Hoe mooi moest het zijn om in een Pippi Langkoushuis te wonen, met kleedjes op de vloer,  banken waar je dingen in kon stoppen en kasten met eindeloze laadjes. Hoe groot en geweldig cool zag het bos er altijd uit in die films en hoe vrij en gelukkig waren die kinderen. Ik weet het zeker, dat ik nu in Zweden woon komt door die filmpjes van vroeger.

Maar dat is dan nog niet alles, want als je dan als dertiger in Zweden komt dan begint het feest van herkenning pas echt. Want heel Zweden ziet er inderdaad uit alsof het één grote filmset is, het ziet er nog precies zo uit als vroeger op tv. Dat dat betekent dat Zweden niet echt in ontwikkeling is, dat vergeten we voor het gemak maar even.

Ik waan me elke dag als Ronja de Roversdochter in het bos, als een eindeloos sprookje. En mocht je er dan voor kiezen om de beschaving even op te zoeken en  bijvoorbeeld een speelgoedwinkel in te gaan, dan wordt het alleen maar beter. Want alle helden uit mijn kindertijd, zijn hier nog springlevend. Zo kun je hier nog Barbapapaknuffels, boeken en speelgoed kopen. Ze zijn hier gewoon nog op tv. Onder volwassenen zijn nog hele discussies over wie nou je favoriete Barbapapa is.

Scoobiedoo is ook nog in, en dan bedoel ik niet die touwtjes, maar gewoon de hond Scoobiedoo, die in Nederland al jaren niet meer populair is. Dat Pippi Langkous hier nog groots is, mag geen verbazing opwekken. De Smurfen doen het ook nog goed. En Bamse de beer, waar ik in mijn boekenkast nog een stripboek van heel lang geleden van heb, is hier nog steeds hip. Ik heb het nagevraagd. Ik wilde weten of ze allemaal nooit weg zijn geweest of dat ze nu pas net in zijn in Zweden. Maar het is gelukkig het eerste antwoord.

Daarom is Zweden dus een feest van herkenning voor dertigers en voelen die zich hier wel thuis. Zweden is lief voor zijn kinderen (getuige alle aandacht die kinderen krijgen en de zwangerschapsverlof van een jaar!). Maar Zweden is ook lief voor dertigers die zich hun kindertijd weer willen herinneren.