wereldeditie.nl

Hier in Wallonië wordt ook gewandeld, veel zelfs. Vooral in de weekenden in voor- en najaar en in de zomervakanties zie je hele families aan de wandel.

Zeer populair zijn de zogenaamde ‘Marches ADEPS’. ADEPS staat voor ‘Administration de l’éducation Physique et des Sports’. Een organisatie van overheidswege van de Franstalige gemeenschap, ter bevordering van het sporten. Elk weekend zijn er op verschillende plaatsen van deze wandeltochten, variërend van 5 tot 20 km, met starttijden zelf te kiezen tussen 7.30 uur en 16.00 uur.

Bij onze toeristenwielerclub betalen we geen contributie. De revenuen moeten dus ergens anders vandaan komen. Het merendeel van de inkomsten komt dus door het  jaarlijks organiseren van zo een Marche Adeps. Die van onze club staat vast in het programma  op de 2e zondag van februari. Dit jaar dus op 13 februari en ik mocht weer meehelpen.

Enige jaren geleden kreeg ik de taak ‘service aux tables’ toebedeeld. ‘Een soort kelner’ dacht ik nog. In praktijk bleek het tafels afruimen en ‘vooral’ afwassen van honderden borden en ander serviesgoed en bestek. Wegens succes ook dit jaar dus weer geprolongeerd. De start was in ons clublokaal, in het dorpje Tohogne, en toen ik om 8.30 uur arriveerde waren er al een aantal wandelaars op weg. Tot 16.00 uur zouden dat er zo een acht honderd worden, met, geschat, zo een honderd honden.

Mijn taak begon pas goed na een uur of elf, toen het vol liep met startende en finishende wandelaars en honden. En nu komt het: Die komen niet alleen om te wandelen. Op de kaart van ons café-restaurant voor één dag stonden,
naast verschillende bieren en andere dranken, ook een pasteitje met kipragout en gehaktballen. Dat alles met frites natuurlijk. Finishende wandelaars blijven hier uren zitten, verorberen kilo’s frites en drinken liters bier. Met de kilo’s smurrie van de pasteitjes, gehaktballen en frites met mayonaise die niet worden verorberd, mag ik in de weer. Die mag ik met een servetje van de borden verwijderen. Om je vingers bij af te likken. 

Na een uurtje of vijf  hard werken verminderde langzaam de stroom, tot de laatste klanten ver na 18.00 uur vertrokken. Aan de gelukzalige blik van onze penningmeester, tevens fritesbakker, was te zien dat we met de vereniging weer een jaar zonder ledencontributie vooruit kunnen.