wereldeditie.nl

Ergens eind oktober stond er een advertentie in het Blätchen, dat is ons plaatselijke gratis weekblaadje, waarin ze iemand zochten om het lijkenhuisje (In Nederland noemen ze dat mortuarium) schoon te maken. 

We hadden geen idee wat het precies in zou houden en dus maar een mailtje gestuurd naar de burgemeester dat Rinus geïnteresseerd was in die  functie. Dan komt dus de burgemeester bij je langs om een afspraak te maken.

De functie stelt niet zo heel veel voor. Als er iemand begraven word dan moet na afloop het lijkenhuisje schoongemaakt worden en zo af en toe de ramen lappen en de vloer boenen. Geen wereldbaan zal je denken maar voor de inburgering in het dorp is het natuurlijk een goede zaak.

Ergens begin januari was er iemand overleden en kwam de burgemeester de dag erna met de mevrouw die er mee ging stoppen langs en werd per direct  het werk overgedragen aan Rinus. Veder nog geen contract of zo en de beloning was ook nog niet bekend, maar Rinus had de baan.

Wel vroeg de burgemeester of Rinus nog wat meer tijd over had voor het een en ander. Natuurlijk was Rinus geïnteresseerd voor wat meer werk, en enige tijd later kwam de burgemeester met de vraag of Rinus het kerkhof een beetje netjes wilde houden. Dus is Rinus nu hoofd kerkhof van de gemeente Birresborn geworden.

Nu wonen wij op de Friedhofsweg met aan het eind van de straat het kerkhof, dus hebben we goed overzicht hoe het hier in Duitsland toegaat als er iemand overleden is. Veel zaken gaan in ieder geval in dit gedeelte van Duitsland nog erg traditioneel en dat heeft soms wel zijn charme.

Zo zijn we erachter gekomen dat als om net na tien uur in de ochtend de kerkklok heftig luid er dan iemand overleden is. Op de dag van de begrafenis is er altijd een (de meeste mensen zijn hier katholiek) om half 3 in de middag een kerkdienst met aansluitend de begrafenis. De overledene staat voor die kerkdienst al in het lijkenhuisje en gaat dus niet mee naar de kerk.

Een lijkauto zien we hier dus niet. Na de kerkdienst gaat dan de hele stoet richting het kerkhof waar het lijkenhuisje zich ook bevind en daar wordt in het en om het lijkenhuisje nog gebeden en soms gezongen en wordt vervolgens de overledene naar zijn/haar rustplaats gebracht. In Duitsland kennen ze geen crematorium al worden wel steeds meer mensen gecremeerd. Het gebeurt hier echter niet zoals bij ons en de gecremeerde wordt dan alsnog begraven.

Onze begraafplaats ziet er net als zoveel hier in de omgeving erg netjes uit en nabestaande komen ook zeer, sommige iedere dag, regelmatig het graf bezoeken. Het staat er vol met rode en witte kaarsjes, die dag en nacht branden en die bedoeld zijn om de overledene niet in het donker achter te laten.

Verder besteden ze veel geld aan het mooi houden van het graf en staan er regelmatig nieuwe bloemen. Als het dus echt zomer is, komen de mensen nog vaker om de bloemen water te geven. Je kan zien dat er hier nog respect is voor de overledenen. Rinus heeft dus een hele leuke baan om het kerkhof netjes te houden.

En ik Sonja, ben lid geworden van de vrouwen vereniging. Voor diegene die me goed kennen is dit eigenlijk helemaal niets voor mij. Ik houd er niet van om me in een hokje te laten zetten en emancipatie betekend dus ook,  dat je niet met vrouwen een groep moet gaan vormen.

Maar ja, om ook een beetje meer contact met het dorp te krijgen en na zeker te weten dat het geen brei en borduurkransje is ben ik lid geworden.  Net even daarvoor heb ook nog meegedaan aan een cursus om de defibrillator te bedienen. Nou heb ik dat in Nederland ook geleerd en vaak herhalingslessen gevolgd, maar je weet natuurlijk niet of ze hier in Duitsland het op dezelfde manier doen. Maar gelukkig, misschien toch dankzij de EEG, werkt het hier hetzelfde als in Nederland.

Deze cursus waar zo’n 35 dorpelingen aan mee deden was het gevolg van een schenking zodat er een defi kon worden aangeschaft en ook de opleiding kon dankzij giften worden gehouden. Ons dorp is nu in het trotse bezit van een defi en deze hangt centraal bij de flappentap van de Volksbank.

Tot een volgend blog vanuit de Eifel,

Rinus en Sonja Kannegieter. www.derschmetterling.eu