wereldeditie.nl

Na een maand non-stop werken en temperaturen van -15 en 2x zo erg, was het tijd voor ontspanning. De voorspellingen waren goed met -2 en een lekker zonnetje, dus een testfiets uit de showroom geplukt en naar Harold, mijn nieuwe trainingsmaatje, gereden. Wel met de auto, want je praat hier al snel over afstanden, 80 km heen en 80 km terug.

Eerst maar eens het eerste opstakel overwinnen, in de strakke fietsbroek komen. Zou die nog passen? En…jawel, geen enkel probleem zelfs, pfff, ik zie er dus nog steeds goddelijk uit Snel de rest van mijn kleding aan, naar buiten en…daar voelde het wel wat fris aan voor -2, maar hup in de auto en rijden maar.

De auto gaf aan dat het -17 was de zin om te fietsen bekoelde meteen, maar niet zeuren, want ik ben toch zeker geen mietje? Voor de zekerheid de blazer maar op zijn warmst gezet en de stoelverwarming op aan. Een goede workout…voor mijn billen, want die waren nu lekker warm. Het idee van een zadel met verwarming was geboren.

Om een lang verhaal kort te maken, ik kwam bij Harold aan, we gingen fietsen, het was leuk en we kwamen min of meer weer heel aan. Aan de andere kant van de heuvels was het een stuk warmer, -2, en ik begreep meteen waarom de huizen aan onze kant van de heuvels dus goedkoper zijn.

Met een setje nieuwe spijkerbanden onder de fiets en in een mooi besneeuwd landschap in midden Zweden, vatten wij onze eerst rit van het seizoen aan. Op een rustig tempo fietsten we richting skigebied waar een klim van 7 km vol ijs en sneeuw op ons lag te wachten. Joepie, lekker spelen. Lekker ieder op zijn eigen tempo omhoog en boven over iets dat een pad moest voorstellen naar beneden. Halverwege ben ik jankend gestopt, niet omdat ik zo verdrieitg was, maar omdat de wind achter mijn bril zat en ik niets meer zag.

Halverwege de afdaling leek het ons plots een goed idee om een sneeuwscooterpad in te slaan. En het was ook een goed idee, als twee kleine kinderen zo gelukkig scheurden we al joelend door de sneeuw: springbulten, kombochten en vooral een klein befietsbaar spoor van hooguit 50 cm, en gas. Ik ben slechts één keer van het spoor gegaan om in te halen, maar toen zakte ik weg en was ik 75 cm kleiner.

Op het einde van de afdaling namen we de gewone weg maar weer omdat het nog 15 km naar het vertrekpunt was. Jammer genoeg zat mijn lijf er een beetje doorheen, dus tijd voor een lekker sportgelletje van Carb Boom…die nog thuis lag f*#%. Al snel kwam ik erachter dat het een zware hongerklop was, en dat ik niet echt meer vooruitkwam. Iedere glooiing leek op een berg en zelfs afdalen deed pijn in de benen.

Even dacht ik aan die journalist die over ons stukje Zweden in het NHD had geschreven en dat alles zo rustig en kalm gaat hier, met zijn vlot en zijn fiets…Ik heb nieuws voor je…En het licht ging bij mij uit.