wereldeditie.nl

Ik vertelde in eerdere blogs toch zo trots over het feit dat ik hier in Italië bij een koor was gaan zingen? Helaas, ik ben er weer mee gestopt. Ik heb er bijna twee jaar bij gezeten en meestal was het gewoon erg gezellig en hebben we best leuk gezongen.

De laatste paar maanden is de sfeer binnen de groep echter hard achteruit gegaan. Het is moeilijk om precies te bepalen wanneer en waarmee het begon, maar het meest duidelijk werd het toen twee mensen zich aanmeldden om bij het koor te komen zingen. De dirigent gaf al meteen aan dat hij deze mensen onder géén beding bij het koor wilde hebben. Het reglement van de overkoepelende vereniging waar het koor bij aangesloten is, laat het echter niet toe om mensen op voorhand te weigeren. En dus wordt er gepraat, gediscussieerd, nog meer gepraat en een hoop drama gemaakt.

Het stel is al eerder lid van het koor geweest, maar ze hebben zich toen blijkbaar niet goed gedragen. Vooral de vrouw zou nogal opruiend bezig zijn geweest en haat en nijd hebben gezaaid onder de dames van het koor, wat zelfs tot het vertrek van een aantal van hen heeft geleid. Bijkomend detail: de dirigent heeft een relatie met een koorlid, een nog getrouwde maar in relatiecrisis verkerende sopraan. De voorzitter van het koor, een zeer vrome, wat oudere katholieke man, heeft hier vanzelfsprekend zo zijn mening over. Dit gegeven wordt echter uit alle macht verzwegen in het koor, niemand zal de relatie openlijk in de groep bespreken. Gelukkig wilde één van de andere sopranen me één en ander uitleggen over de ontstane situatie. En daardoor vielen een hele hoop puzzelstukjes ineens op hun plek!

Het schijnt dat vooral het vriendinnetje van de dirigent hem gezegd heeft dat hij moet zien te voorkomen dat het eerder genoemde stel weer bij het koor komt. Hij stelde het koor vervolgens voor de keuze: zij of ik. Dat was een keuze waar de groep zijn vingers liever niet aan wilde branden: “Wie zijn wij om zoiets te bepalen?” Volgens het reglement moet immers iedereen die aangeeft te willen komen zingen direct en onvoorwaardelijk worden verwelkomd. Wegsturen kan dan altijd nog.
De dirigent wilde echter totaal niet luisteren naar de voorzitter die vooral redelijk probeerde te blijven en met het reglement bleef zwaaien. In de tussentijd werd er al over gesproken dat het koor toch maar in stemming moest bepalen of het stel erbij mocht komen of niet. Of misschien moest het reglement maar worden aangepast? Op de achtergrond was de dirigent inmiddels hard bezig om die eventuele stemming te voorkomen door met mensen te spreken en ze over te halen om tegen de stemming te stemmen (ja, er moest natuurlijk eerst gestemd worden over het al dan niet houden van een stemming).

Na afloop van een kerkdienst waar we hadden gezongen, ergens begin januari van dit jaar, riep de dirigent ons even samen. Hij deed de mededeling dat hij ‘even pauze’ zou houden en liep vervolgens de kerk uit, ons in verbazing achterlatend. Iedereen keek elkaar vragend aan: wat moeten we nu? Ik bood in mijn enthousiasme direct aan om het koor de eerste repetities door te helpen als invaller en de daarop volgende repetitieavond zou dus gewoon doorgaan.
Natuurlijk werd er die avond weer veel gepraat maar gelukkig ook nog wat gezongen. Dat was toch wel leuk, om zomaar voor het koor te staan met over het algemeen aandachtige en verwachtingsvolle gezichten. Helaas werd door de steeds weer terugkerende discussie de sfeer binnen de groep er niet beter op en er begonnen twee kampen te ontstaan. Tussendoor kreeg ik zelfs even ‘huisbezoek’ van de dirigent met ‘zijn’ sopraan, met het verzoek om mij maar zoveel mogelijk buiten de discussie te houden. Toevallig was ik dat ook al van plan, ik had totaal geen zin om in deze zaak iemands kant te kiezen. Bovendien heb ik het gevoel dat wat er hardop besproken wordt slechts het topje van een ijsberg van ongenoegens is, die in de loop van jaren gestaag is gegroeid.

Na een ruime maand afwezigheid, kwam de dirigent begin februari toch weer terug op een repetitieavond. De vrouwelijke helft van het ongewenste stel was toen echter voor de eerste keer aanwezig. Ten overstaan van de aanwezigen vroeg hij haar om alsjeblieft even te vertellen wie haar had gebeld om te zeggen dat ze kon komen. Daarop kwam geen duidelijk antwoord. Vervolgens werd er ingezongen met het koor. Na afloop daarvan vroeg de dirigent aan haar of ze zo vriendelijk wilde zijn om te vertrekken. Er volgde commentaar vanuit het koor: dat kan je toch niet maken?? Toen zij vervolgens bleef zitten pakte hij zijn spullen en vertrok weer.
Men keek mij aan, of ik de repetitie wilde overnemen. Tja, daar stond ik dan voor een groep zwaar chagrijnige gezichten. Na één nummer gezongen te hebben kwam de dirigent echter weer binnen. Met een brief.
Sorry, ik moet het verhaal hier even opsplitsen, anders wordt het te lang. Over een dag of twee het vervolg van deze soap!