wereldeditie.nl

Dit is het (lange!) vervolg op “Soap”.
Het is de afgelopen weken voor mij eens te meer bewezen hoe veel de Italianen van theater houden, vooral in het dagelijks leven. Ik heb zo’n vermoeden dat wat zich in het groot in de Italiaanse politiek afspeelt, in het klein nog eens dunnetjes wordt overgedaan in o.a. het verenigingsleven.

Goed, de dirigent kwam dus weer terug bij de repetitie met een handgeschreven brief. Ik zorgde heel snel dat ik achter het keyboard vandaan kwam en zocht weer een plek bij het koor. De dirigent nam vervolgens plaats achter het keyboard, legde een dikke map met papieren voor zich neer en kondigde aan dat hij de brief die hij bij zich had ging voorlezen aan het koor.

Hij ging van start en het verbaasde me nogal dat de voorzitter en zijn medestanders de dirigent redelijk lieten uitspreken. Blijkbaar heeft het voorlezen van een brief een bepaalde waarde, daarin onderbreek je iemand niet. Als hij dezelfde zaken gewoon gezegd zou hebben, dan was hij al minstens tien keer in de rede gevallen! Natuurlijk waren er momenten dat er wat gemopper opsteeg, maar dat werd snel door de anderen gesust: “Hou je mond, laat hem uitspreken!”.
De inhoud van de brief was een opsomming van alles wat in de afgelopen jaren volgens hem verkeerd was gegaan, wat hij allemaal had gedaan, wat het bestuur van het koor allemaal had nagelaten, al het geld dat hij bij elkaar gesprokkeld had voor projecten van het koor, optredens die hij persoonlijk had geregeld, al het geld dat hij persoonlijk in zaken zou hebben gestoken en waar hij nog niks van terug heeft gezien. Kortom, allemaal zaken waarmee hij zijn waarde wilde aantonen en de nalatigheid van het bestuur wilde benadrukken. Het ging dus zoals ik al vermoedde echt niet alleen om het stel dat niet bij het koor zou mogen komen zingen, maar om de volgens hem algehele incompetentie van het bestuur. Hij beschuldigde ze bovendien van machtsmisbruik. (Ben ik de enige die hier een parallel ziet met de Italiaanse politiek?)

De map met papieren die hij bij zich had bleek allemaal correspondentie te zijn, brieven over en weer met het bestuur, bewijzen van dit en bewijzen van dat en hij was inmiddels in gesprek met een advocaat. Of ook dit vooral theater was om indruk te maken, of dat hij het serieus hoog wilde gaan spelen, is mij nog altijd onduidelijk.
Toen hij klaar was met voorlezen werd er uiteraard van verschillende kanten op de brief gereageerd. Tot dan toe liep de avond net als de eerdere repetitie en discussieavonden, maar na een paar minuten werd men nogal persoonlijk. Mensen begonnen elkaar voor de lelijkste dingen uit te maken. Ik geloofde mijn oren niet! Personen die ik tot dan toe graag mocht vond ik ineens toch niet zo aardig meer.. En weer liep de dirigent weg, naar nu blijkt voorgoed.

Na afloop van deze avond was ik zwaar gedesillusioneerd. Hoewel de hele zaak mij persoonlijk niet aangaat heeft de onaangename sfeer die was ontstaan me erg geraakt. In de auto op weg naar huis was ik de brief die ik aan het koor zou gaan schrijven in mijn hoofd al aan het opstellen. Ik had besloten dat ik ermee zou stoppen.
Ik ben bij het koor gaan zingen om precies dat te doen: zingen. Niet om allerlei persoonlijke en organisatorische problemen erbij te krijgen die de sfeer totaal niet ten goede komen. Misschien was ik daarin wel wat naïef, maar ik heb dit soort taferelen gewoon nog nooit meegemaakt bij de koren waar ik in Nederland bij gezongen heb. Misschien heb ik wat dat betreft wel gewoon heel veel geluk gehad en moet ik voor al die goede ervaringen in mijn handjes knijpen.

Hoe dan ook, ik heb die brief aan het koor met wat hulp van Mark geschreven en de volgende ochtend per mail verstuurd naar één van de bestuursleden. De dirigent heeft geen e-mail(?!), dus ik wilde het aan hem via de gewone post versturen. Ik stuurde hem een sms om zijn adres te vragen om de brief naartoe te sturen. Krijg ik een sms terug met een heel verhaal van “je kent de mensen nog niet goed genoeg”, “je kent de geschiedenis van het koor niet”, “ik heb al zoveel brieven gehad, ik zal ‘m toch niet lezen”. Maar hij wist nog helemaal niet waarover mijn brief ging! Hij ging er dus klakkeloos van uit dat ik hem een brief wilde gaan sturen om hem over te halen om toch alsjeblieft bij het koor te blijven. Zijn aanname was voor mij een bevestiging dat ik de juiste beslissing had genomen. Iedereen was zo ontzettend met zichzelf bezig dat ze geen oog meer hadden voor het effect dat hun gedrag op de groep zou hebben. Alleen de eigen positie is belangrijk. Dat zij die positie hebben om ervoor te zorgen dat een koor goed kan draaien lijkt bijzaak te zijn geworden.

Ik liet de dirigent vervolgens via sms weten dat ik met het koor was gestopt. Hij draaide binnen een paar minuten 180 graden om en stuurde me weer een sms met de vraag of ik misschien in zijn nieuwe clubje, van een man of 12, mee wilde komen zingen. Nee, bedankt. Met jou nu even niet. Vervolgens kreeg ik tot vervelens toe berichten en telefoontjes van de voorzitter: “Ik weet niet wat ik zonder jou moet! Verlaat ons niet! De dirigent is weg dus je kan weer terugkomen!”. Ze wíllen het gewoon niet begrijpen…

Inmiddels kan ik er alweer om lachen, hoor. Ik heb van verschillende andere koorleden begrepen dat zij inmiddels ook op zijn gestapt. Natuurlijk vind ik dat jammer, vooral voor de mensen die net zoals ik gewoon lekker willen zingen met elkaar. Er is een kleine groep dappere die-hards die nog willen proberen het koor te redden, maar ik vrees het ergste.

www.bbterramossa.it