wereldeditie.nl

Er zijn mensen, die in het buitenland gewoon hun moerstaal spreken.

Als zij verzeild raken in een pittoresk maar godverlaten dorpje, waar de autochtonen óók gewoon hun moerstaal spreken, schiet er op het juiste moment altijd wel een soepele hostess of steward uit de coulissen om hun verblijf ook linguïstisch zo probleemloos mogelijk te laten verlopen. Die hebben daar namelijk voor doorgeleerd.

Met Grieken spreek ik ook wel eens gewoon hun moerstaal. Ik heb daar niet voor doorgeleerd – bij mij schiet er nooit een soepele hostess of steward uit de coulissen, zelfs niet op het verkeerde moment.

Is er nog hoop voor mij, die het Grieks nu eenmaal niet per moederborst ingegoten heeft gekregen?

De klassikale cursus in Nederland valt af, want daarvoor had ik me vorig jaar al moeten opgeven. In Griekenland zelf is er keus te over: in Athene of op het verkeerde eiland – waar ik niet woon. Geen nood: vrienden hebben nog een Teleaccursus in de kast staan. Alleen is die al ruim tien jaar geleden uitgezonden en staan de beelden op VHS-banden. Ook de bijbehorende audiocassette ontbreekt.

De dagelijkse Hulplijn van Hans van Willigenburg op radio Noord-Holland biedt uitkomst. Na enkele maanden mag ik in de uitzending uitleggen wat ik zoek. Een behulpzame luisteraar belt. Zij heeft eigenlijk niets te bieden, maar beveelt wel aan, om toch vooral bij de lokale dierenopvang langs te gaan. Dat zijn namelijk zúlke aardige mensen – ook Nederlanders. Met lege handen hang ik op.

Dan wordt de gratis Dagaanbieding aangekondigd: een cursus Grieks op zes cassettes, voor de eerste die belt. Ik vergeet in mijn drift een cijfer en zo beland ik als tweede op de lijst: u hoort nog wel.

Na drie weken radiostilte staat ene meneer Ykema op mijn voicemail. De cassettes zijn nog steeds niet opgehaald en hij wil nu met mij een afspraak maken. Maar nu nog niet, zegt hij, want ik ben ziek.

Ik geef hem nog een week.

Na zeven dagen bel ik zijn nummer en herinner aan de Griekse cassettes. ‘Dat gaat niet lukken’ meldt een gesmoorde stem. ‘Vader is vanmorgen overleden en wij wachten op de begrafenisondernemer’.

Ik durf zes weken niet meer te bellen. Als ik dat toch toe, staat zijn weduwe net het huis te ontruimen, de band met cassettes in haar hand. Diezelfde middag krijg ik ze in haar nieuwe appartement, ergens op tien hoog, overhandigd. Het blijken ‘usefull phrases’, met zwaar Amerikaans accent. ‘Hello’ roept een opgewekte cowboystem. ‘Kalimerasas’ antwoordt een vermoeide Griek toonloos. ‘Kalimerasas’.

Ik plaats een oproep in het Griekenland magazine, waarop een lezeres meldt, dat zij de gewenste Teleac-cassette heeft liggen en mij graag een kopie wil toesturen. Dat doet zij inderdaad, maar daarvoor moet ik wel een vloedgolf van twaalf begeleidende e-mails, een handgeschreven brief van drie kantjes en vier telefoontjes doorstaan. Hoeveel aftersales kan een mens verdragen. Het bandje bevat vrolijke Griekse dansmuziek van het Trio Hellenique. Ook haar durf ik niet meer te bellen.

Een dag later stuit ik op de ‘Taalgids Grieks – handzaam in hand- en strandbagage’ van uitgeverij R&B te Lisse. Ongedateerd, in mijn eigen boekenkast. Ik lees, dat Griekenland het land van de ouzo en de sirtaki is en dat de Grieken behalve feta, dolma’s en souvlaki ook nog joie de vivre hebben.

Dat het zonder uitzondering onafgebroken goed toeven is in hun schilderachtige plaatsjes met hun authentieke straatjes, idyllische haventjes en pittoreske taverna’s’. Ik ben gered.

Ik leer het alarmnummer van de toeristenpolitie in Athene en het telefoon- en faxnummer van het ANWB-steunpunt aldaar, inclusief e-mail en postadres. En ook, dat de Wegenwacht op het vasteland en op de eilanden Kreta, Korfoe, Lefkas en Thasos met één driecijferig nummer telefonisch op te roepen is. Vervolgens lees ik ademloos gefascineerd het hoofdstuk ‘Beknopte grammatica’ uit.

Trots op mijn nieuwverworven kennis, die mij de weg naar het hart van iedere Griekse ontsluit, blader ik gretig door naar het hoofdstuk ‘Contacten leggen’. Hier kom ik blijkbaar tot de kern, want onder het kopje ‘Op de versiertoer’ leer ik onweerstaanbare gespreksopeners als: ‘Heb jij een vuurtje voor me?’

Het ijs, en even later haar hart, zal onvermijdelijk breken als ik zonder spieken de volgende sequens kan debiteren: ‘zal ik wat te drinken halen een strandwandeling maken je vanavond ophalen ja om tien uur wat heb je mooie ogen (om vijf over tien) ik hou van jou en jij ook van mij ik wil met je naar bed’. Haar verbaasde blik en repliek interpreteer ik zelfverzekerd als: ‘hoeveel condooms heb je bij je?’

Deze onvolprezen proeve van eloquentie voert mij zonder dralen naar een even schilderachtig als buitenechtelijk slaapvertrek, waar zij, ten overstaan van de inmiddels op kousenvoeten achter de gesloten luiken toegeslopen dorpsbevolking de volgende Taalgidsuitsmijter door het idyllische interieur laat schallen: dhen to káno choríes profielaktiekó! Dan gebeurt er iets in de communicatie, waarin uitgeverij R&B te Lisse niet heeft voorzien. Ik kan maar beter vertrekken. En wel nu meteen.

Om mijn goede bedoelingen te onderstrepen verklaar ik op de drempel, dat het mij om geen andere schoonheid te doen was dan die van de Griekse taal en probeer ik nog enkele afscheidszinnen. Onderaan de trap stamel ik nog: ‘we doen het nog eens over’, maar daar stuitert de eerste pittoreske stoel mij al authentiek tegemoet. Ook de daarop volgende emmer koud water voelt weinig idyllisch.

 Gelukkig weet ik uit mijn koelbloedige hoofd nog het driecijferige alarmnummer van de Wegenwacht te reproduceren, dus ik mag door naar het hoofdstuk ‘Naar huis’. Daar lees ik, dat er ieder moment een soepele hostess of steward uit de coulissen kan springen om mijn verblijf probleemloos te beëindigen.

Met de laatste editie van ‘Learn Greek in 25 years’ onder de arm. Er is nog hoop voor mij.

Dandalos.