Deze maand zijn we 54 jaar getrouwd


Voor John en mij is dat een belangrijke maand, want op 2 maart waren we 54 jaar getrouwd. Ongelooflijk vind ik het, want zo oud voelen we ons niet. Als ik terugdenk aan de dag toen we trouwden, is het voor ons nu wel een betere tijd.

We zijn allebei met pensioen, hebben 2 fijne dochters die allebei getrouwd zijn en daarbij zijn er nog 2 kleindochters, waar we van genieten. Ze zijn allebei geadopteerd als baby, maar dat vinden we juist extra fijn. Shannon is nu 20 jaar en zit op de North Texas University en studeert Music Education. Jenny, de jongste is op de Junior High School en is heel aktief in allerlei sporten en speelt base klarinet bij het school orkest en zit in allerlei andere groepen.

Het weer in Texas is nog steeds heel apart. Vorige week was het weer 4 dagen ijs en sneeuw en werden de scholen voor 4 dagen gesloten. Dat moeten de studenten nu in het voorjaar inhalen, wat betekent minder lange Paas vakantie etc.

En dan opeens weer een mooie week met temperaturen van rond de 80″F.

Ik ben weer begonnen met mijn vrijwilligerswerk op Brookhaven College. Brookhaven College is een 2-jarige studie, en als je daar voor slaagt, dan kan je direct naar de derde klas van de Universiteit.

Er komen heel veel buitenlandse studenten uit allerlei landen naar Brookhaven College, want daar is een heel goede ESL (English as a second language” cursus.)

Ik werk nu met 5 studenten uit Zuid-Korea, die zijn heel gediciplineerd wat studeren betreft. Sommigen hebben al op een Universiteit gestudeerd in hun eigen land, maar willen de Engelse taal goed leren spreken en schrijven. Ik ben een “ConversationPartner” en moet ze zoveel mogelijk Engels laten praten in de klas. Het is bijzonder hoe snel ze het leren en ook schrijven, want hun alphabet is heel anders en ze schrijven ook niet dezelfde letters, Ik vind het heel knap en geniet dan ook bijzonder van die jonge mensen.

Verder heeft natuurlijk de hele wereld wel gehoord over de nieuwste terrorist, die in Lubbock, Texas studeerde. De kranten staan er weer vol van, het is ook te gek wat die jongere mensen durven riskeren. Hij zit nu in de gevangenis en zal daar niet snel uit komen.

Wat een wereld waar we in wonen, want in het Midden-Oosten is het ook vreselijjk.

Dan mag je van geluk spreken dat je in je eigen land tot nu toe nog veilig woont.

Intussen hebben John en ik al weer twee mooie concerten van het Dallas Symphony Orkest bijgewoond. Het laatste concert werd gedirigeerd door een Zweedse dirigent, die kreeg ook ovatie na ovatie.

Groeten uit Texas.

Adriana Wells

Informatie en Links

Doe mee door te reageren, te volgen wat anderen hebben te zeggen, of door van uw blog naar hier te linken.


Andere Berichten

Reageer

Vertel ons wat u vindt. Sommige HTML-tags zijn toegestaan.

Reacties van lezers

Adriana,
Na lezen van je inleiding, en daarna het gehel verhaal van je lessen Engels aan Koreanen, had ik het gemis niets te hebben gelezen over “ALS IK TERUGDENK AAN DE DAG DAT WE TROUWDE”
Daar was ik namelijk nieuwsgierig naar geworden. Jammer, gemiste kans als informatieve columnist uit TEXAS.
Ariel Klok uit buenos Aires

Mooi verhaal mevrouw, ik merk dat u er nog heel wat van maakt na uw pensionnering . Ja, het contact met jongeren houd je jong hè. Ik ben, in tegenstelling tot dhr Klok, niet zo nieuwschierig naar de tijd waarin u trouwde hoor. Ik maak uit uw verhaal op dat u het toen vrij zwaar had in vergelijking met nu. Gr,Age, en nog gefeliciteerd vanuit de Ardennen

Elke lezer zal het weer anders vertalen.Ik probeer zo min mogelijk over koetjes en kalfjes te schrijven en moet ook oppassen dat ik jullie niet verveel met “oude mensen” verhaaltjes. Ik zou wel een boek kunnen schrijven wat we als emigranten al niet mee gemaakt hebben. Daar zijn we wel sterker van geworden en moeten we anders denkende mensen wel met “handschoenen” aan pakken.
Als ik over de politiek in de VS ga schrijven, dan zit men helemaas mis.
Daar begin ik niet aan in de “Bible Belt” van the VS.
Hopelijk hoor ik nog een reactie van jullie.De Nederlandse taal ben ik nog niet vergeten, ondanks dat ik het bijna nooit meer spreek.
Groeten, Adriana Wells