wereldeditie.nl

Ik, Arie Klok geboren en getogen  in Monnickendam,  net na de tweede wereldoorlog, en nu dus met “DREES”! De afgelopen 10 jaar een echte wereldreiziger. December 2010 solliciteerde ik om op deze Wereldeditie blog-site mijn ervaringen te publiceren. Feitenlijk is het zover gekomen door een zware crisis in mijn leven. Het werk als leraar in Zaanstad dat ik voorheen deed, gaf mij bakken met stress, en een jaar een burn-out, toen was ik 47 jaar…. ….toen was ik dus 47 jaar. en nu 65….. Ik wist wel weer terug te komen in mijn werk, wat overigens een heel zwaar proces geweest is. Echter al snel rolde er weer een golf van veranderingen over mijn werkplek heen welke ik niet meer kon verdragen. Het belachelijk omvangrijke instituut, er waren liefst 7000 leerlingen toen ik uitstapte, ging organisatorisch weer helemaal op de schop. Dag Damlandcollege! NADA MAS (=Nooit meer!) Het Waarom? Na de voorgaande drie fusie processen werd het nu een soort de-fusie. Ik belandde in één van de vier sectoren waar ik juist niet in wilde werken. Ik had totaal geen affectie met wat mij opgedragen was om te gaan doen. Ik werd er wederom ernstig depressief van. Die crisis bracht mij ertoe, mij af te laten vloeien en mijn derde professie te starten. 

Mijn huidige activiteiten; derde beroep: Sportfotografie, later meer en meer reisfotografie. Sinds 2004 heeft mijn werk op meerdere foto-exposities gehangen in Europa en ook in  Buenos Aires. Nu hangt werk van mij in Keulen (Duitsland) en Leiden. Het is leuk werk, brengt veel reizen met zich mee waardoor ik meer dan 10 maanden van het jaar op pad ben. Ik heb nog wel mijn  huis aan de Niesenoort, maar ik verblijf daar weinig, o.a. door het feit dat ik de zomers (wintertijd in Ned.) in Buenos Aires woon en werk. Ik heb daar twee jaar een foto galerie gehad in een van de karakteristieke gebouwen van deze bruisende stad. Daarover in mijn blogs, die vanaf nu starten, meer. Mijn foto internetsite kunt u openen op WEB.ME.COM/ARIEKLOK 

Mijn eerste beroep: Na de Middelbare Meubelmakers, Stoffeerders en Behangers vakschool in Amsterdam werkte ik in Amsterdam bij een scheepsmeubel stoffeerders bedrijf . Daarna al snel in de zaak van mijn vader wegens de expansie van alle plaatsen in Waterland. Er was tijdens mijn jeugd geen vraagstelling of zijn zoons iets anders zouden willen. Ik kon het niet zo goed  vinden met mijn twee oudere broers die ook in het bedrijf van mijn vader werkten. Ik ben toen “in de stad gaan werken”, (Amsterdam) zoals dat vroeger genoemd werd. Jarenlang werkzaam geweest als ambulant meubelmaker bij diverse grote bedrijven. Als er een meubelstuk bij u afgeleverd was en het niet in orde was moest ik het herstellen, verbeteren of anderszins zien op te lossen met U. Dat was indertijd door heel het land, en ik voelde aan de lijve de ontwikkeling van de mobiliteit in Nederland. Het deed mij besluiten om dichterbij huis te gaan werken, in Amsterdam als chef montage bij een zeer gerenommeerde binnenhuis architect, stijl type “Jan de Bouvrie”. Het was leuk werk, ik kwam bij heel andere mensen over de vloer dan voorheen. De eigenaar was echter een persoon die zich niet aan onze werkafspraken hield. Ik heb de baan toen opgezegd. 

Eerste grote omslag in mijn leven, tweede professie: Op enig moment, ik zal +/- 35 jaar zijn, heb ook nog een heel leerzaam jaar gewerkt als verzekeringsagent voor de RVS. Onze drie jongens groeiden voorspoedig op. Ik voelde echter een sterke drang om “met mensen” te willen werken. Vond een tijdelijke baan in het tehuis voor dakloze mannen van het HVO te Amsterdam. Ik startte met avondstudies. Aanvankelijk voor het vak “Activiteiten Begeleider” op grond van mijn baan bij het HVO. Daarna de opleiding pedagogiek aan het seminarium verbonden aan de Vrije Universiteit. Eerst MO-A Jeugdhulpverlening & pedagogiek, Daarna MO-B Onderwijskunde. 

Na een 1e jaar als onbevoegd leraar aan een LHNO school had ik de smaak ervan te pakken. Ik kon gaan werken als leraar persoonlijke en maatschappelijke vorming voor “partieel leerplichtigen” Vrij vertaald belhamels die van andere scholen waren getrapt. We stonden voor hun leerplicht. Met ons klein team (we hadden 100-130 adolescenten) waren alle 10 vormingswerkers erg gedreven om ze op z’n minst nog een certificaat van studie te laten behalen. Zodat zij niet zonder een diploma de arbeidsmarkt op zouden moeten. Als dat  met ze lukte poogde we hen in het tweede jaar het Middenstandsdiploma te laten behalen. In “de Sprong” gevestigd achter de Bullekerk in Zaandam heb ik 10 van de 13 jaar heel fijn gewerkt. Blij met de kleine succesjes die we konden behalen met deze pubers in hun moeilijk levensfase. Mijn basis idee “werken met mensen” heeft zo gestalte gekregen. 

U hebt al gelezen hoe het kwam dat ik de pijp aan Maarten gaf. Nu een maandje in mijn derde levensfase aangekomen zijnde, weer druk bezig met nieuwe uitdagingen. Daarover zal ik 2-3x per maand gaan bloggen voor de Wereldeditie. Veel over Argentinië waar ik gedurende de zuidelijke zomers verblijf  Tot schrijfs!