wereldeditie.nl

Het is ruim een maand geleden sinds ik iets op mijn blog geschreven heb. Grotendeels is dat omdat er niet veel interessants te vertellen was. Ik kreeg wel op mijn laatste blog een antwoord van Arie Klok, medeblogger van Wereldeditie in Argentinië. Hij schreef dat hij mijn blog niet zo interessant vond omdat ik niet veel schreef over de 54 jaren dat John en ik getrouwd zijn. Dus nu zal ik daar wat over vertellen.

Ik ontmoette John in Engeland toen ik als 17 jarig meisje als “Au Pair” in Engeland ging werken. Ik kwam terecht op een prachtig landgoed wat het bezit was van “Lord Philimore”.

Op dat landgoed stond ook een prachtig huis met 7 slaapkamers en daar woonde Mr. Smiley met zijn vrouw en 3 kinderen. Ik werd dus “Au Pair” om op de kinderen te passen. John en zijn familie huurden 268 acres grond voor de boerderij en dus werkte John voor zijn vader. Ik leerde snel John kennen. We waren buren maar gingen niet samen uit. Dat mocht niet van Mrs. Smiley, want zij was verantwoordelijk voor mij.

Nadat ik ruim 2 jaar daar werkte en ook naar school ging om Engels goed te leren, ging ik weer terug naar Nederland.

Ik kwam terecht in Amsterdam op een kantoor als typiste. Dat vond ik al snel niet leuk en intussen was John naar Amerika geëmigreerd en hij vroeg of ik met hem wilde corresponderen, zodat ik mijn Engels goed kon bij houden.

Na een paar maanden werd de correspondentie meer romantisch en vroeg hij of ik ook naar Amerika wilde komen. Hij had intussen door heel Amerika gereisd en kwam terecht in San Antonio, Texas waar hij een vaste baan kreeg.

Ik begon aan het process om een emigrantenvisa te krijgen en dat ging gelukkig nog snel. Na een boottocht van 9 dagen arriveerde ik in New York Harbor en werd begeleid door een persoon die me op de trein zette in Grand Central station. Op 3 december 1956 arriveerde ik in San Antonio, waar John al gezorgd had voor een onderdak voor mij bij een van zijn “pen friends”.

Het moest wel echt wennen, ik dacht dat in Amerika de “streets were paved with gold”, maar daar kreeg ik snel een ander idee van. Na drie maanden bij John’s pen friend gelogeerd te hebben, besloten we te trouwen op 2 Maart, 1957.

Ik kreeg een baantje als typiste en we woonden samen in een apartement. Al snel kochten we ons eigen huis want ik wilde dat we in een huis konden wonen als Rhoda geboren werd. Zo ging het verder goed, ik kon na de geboorte van Rhoda thuis blijven wat ik echt fijn vond.

Na enkele jaren ging John veranderen van baan en na een bepaald aantal weken studeren, werd hij Reservation Agent bij Braniff International Air lines. Dat was een stap naar een beter leven en konden we ook gratis vliegen op Braniff. Intussen hadden we een tweede dochter en zo hadden we de “Best of Both Worlds.”

Elke zomer, zodra het zomer vakantie van school was, gingen onze 2 dochters en ik de zomer door brengen in Engeland en Nederland. Logeren bij de grootouders, die daar heel blij mee waren.

Onze dochters leerden zo ook de Nederlandse taal, want ze speelden veel met nichtjes en die corrigeerden hen wel.

Na enkele jaren als reservation agent kreeg John een promotie als Reservation Manager in Dallas, dus moesten we verhuizen. We kochten in Dallas meteen een mooi huis met 4 slaapkamers en 2 badkamers waar we nu al 43 jaar wonen. John kreeg later nog een promotie als Reservation Manager en toen had hij 600 reservation agents en diverse assistant managers onder zich.

Intussen genieten we van de vrijheid als gepensioeneerden en gaan nu elke zomer een buitenlandse reis maken, dikwijls naar Europa. We reizen met een tour company dat heet “Grand Circle Travel” en afgelopen zomer hebben we voor het eerst een River Cruise gemaakt met Grand Circle. We reisden van Budapest tot aan de Zwarte Zee in Roemenië. We reisden van Budapest tot aan de Zwarte Zee. Het was een groot succes.

Onze dochters zijn nu 53 jaar en 51 jaar en wonen in onze omgeving. We hopen hier dus onze oude tijd door te brengen zodat we nog veel kunnen genieten van onze kinderen en kleinkinderen.

 Adriana Wells