Airconditioning
Om optimaal van de Griekse lente te kunnen genieten, open ik naar goed Hollands gebruik ramen en luiken. Als de weergoden Celsius en Beaufort hun dagelijks partijtje meteo afsluiten met 12-7 is dat te ontraden, maar uit ervaring weet ik dat het ook 35-40 kan worden. Dan is airconditioning geen luxe, maar lijfsbehoud.
De winkel van Delimitros Best Electric biedt de beste koop. ‘Deze maar doen dan? O, en wij bellen u nog voor een installatieafspraak.’ De volgende dag (Celsius – Beaufort: 21-2) word ik gebeld. De monteur vraagt of ik thuis ben. Nee, dat ben ik niet, en nee, over een uur ook niet. Hij doet een nieuw voorstel: ‘tomorrow?’ Argwanend informeer ik naar een tijd. ‘Ten o’clock?’ klinkt het aarzelend.
Als ik de volgende dag om twaalf uur naar Delimitros bel, of de monteur al onderweg is, krijg ik het advies, me vooral geen zorgen te maken. Misschien is de monteur inderdaad al onderweg, may be is er ergens een problem. Ik antwoord, dat er straks may be another problem is, als hij voor mijn dichte deur staat. Het antwoord is even stellig als exact: de monteur zal er om drie uur zijn.
Om vijf uur zijn ze er: Kwik, Kwek en Jantje. Drie twintigers, die hun auto parkeren volgens regel 1: voor de deur. In Griekenland parkeer je namelijk altijd voor de deur. Als er iemand langs wil, geldt regel 2 in werking: je verplaatst je auto even, verleent doorgang en herneemt je positie voor de deur. Regel 2a: desnoods zeven keer per uur.
Kwik en Kwek kunnen broers zijn: bijna even lang als breed, geruite korte cargobroeken, dichtbehaarde onderbenen, sneakers met losse veters. Jantje – die Yiannis blijkt te heten – heeft een identieke outfit, maar is de helft dunner. Hij mag vergeten onderdelen uit de auto halen, gereedschap aangeven en tolken. Anders dan de meeste Grieken in het openbaar, spreken zij op zachte, haast intieme toon met elkaar.
Kwek heeft de muurplaat, waterpas en boormachine al in zijn hand als hij bovenkomt; als de ladder voor hem is uitgevouwen, zit de plaat voor de indoorunit er in drie minuten op. Hij laat zich vervolgens door Yiannis een pneumatische hamer aanreiken en begint enthousiast naast het deurkozijn een gat naar buiten te hakken. Hij stuit daarbij bijna direct op een elektrabuis. Kwek stopt met hakken, duidelijk teleurgesteld.
Er volgt nog enig handmatig hakken met een steenbeitel om het gat te vergroten, maar de plastic buis laat zich niet kennen. Of ik een mes heb. Met mijn Stanley hobbymes wordt nog vergeefs aan buis en bedrading geprutst, waarna de operatie wordt afgeblazen. Yiannis is al gearriveerd met een emmertje met wat aangemaakte Alabastine, waarmee het gat zonder commentaar wordt dichtgesmeerd.
Op aanwijzing van Kwik wordt de locatie voor een tweede gat bepaald: onder de leidingen en langs het kozijn naar buiten. Tijdens het hak- en breekwerk van Kwek heeft Kwik de indoorunit voorzien van een belachelijke hoeveelheid bij elkaar getapete buizen en pijpen, waardoor deze lijkt op een reuzentransistor in een dwangbuis.
Het maken van het tweede gat verloopt voorspoedig. Grote stofwolken waaien door de open deur. Naar buiten – denk ik. Als ik na afloop mijn eigen voetafdrukken op het vloerkleed herinner ik mij, dat er bij dit soort operaties ook altijd heel veel stofdeeltjes zijn, die liever lekker binnen blijven. Een gave grijssluier over de rest van het interieur bevestigt mijn gelijk.
Waar ik de outdoorunit willen hebben, vraagt Kwik en houdt zijn hand op navelhoogte, waar je normaliter een LCD-scherm zou monteren. Ik wijs naar zo hoog mogelijk boven de deur, omdat ik daaronder nog ruimte voor een zonwering wil houden. ‘Ah, een pergola’, begrijpt hij na tussenkomst van Yiannis.
Het werk wordt hervat. Er komen steunen aan de gevel, de unit wordt gemonteerd en aangesloten, de afvoer in het voegwerk gespijkerd en Yiannis smeert zwijgend zijn Alabastine.
Het gereedschap wordt weer ingeladen en het merendeel van het overtollige materiaal wordt keurig in de verpakkingsdozen gedeponeerd. Van de resterende onderdelen is nog een leuke sculptuur te maken, die, voorzien van een discreet kaartje met de aanduiding: ‘2010. Zonder titel. Gemengde technieken. € 2500,-‘, in menige galerie niet zou misstaan. Even overweeg ik, op die manier mijn airco terug te verdienen.
Dan vraag ik Kwik naar de montagekosten, want die waren immers niet bij de aanschafprijs inbegrepen. Hij reageert alsof ik naar het genotsniveau van zijn stoelgang vraag. Zijn blik zegt me, dat hij – als vriendendienst – bereid is mijn geld aan te nemen, maar dan verder ook geen woord meer. Laat stáán iets dat op een bonnetje zou kunnen lijken. In welke broekzak mijn bijdrage uiteindelijk verdwijnt, is tot op heden een goed bewaard Grieks staatsgeheim.
Exact twee uur na aankomst hernemen ze hun posities in de auto. In de cabine bespreken ze nog even wat ze vanavond gaan doen – van mijn geld. De airco hangt. Een beetje uit het midden, een beetje scheef – of is het de deur? – en het beugeltje voor de afvoerpijp ontbreekt. Hij functioneert naar behoren, maar niet op de hiervoor speciaal aangelegde groep in de meterkast. Want this is Greece.
Dandalos.
