wereldeditie.nl

Gisteravond was de finale van het Eurovisie songfestival en bij gebrek aan een Nederlandse deelnemer, waren we vol overgave voor Zweden. ‘Onze’ Eric werd derde en wordt nu in Zweden op handen gedragen. Hier is meedoen aan het songfestival een grote eer en een zaak dat zeer serieus wordt aangepakt.Het begint allemaal in januari als er zes grote shows op televisie uitgezonden worden vanuit zes verschillende steden in Zweden. Een soort songfestival in het klein, zeg maar. Er waren dit jaar 32 inzendingen waar het Zweedse (en bij de finale, het buitenlandse) publiek op mocht stemmen. De ‘sterren’ die meedoen zijn allemaal zeer populair in Zweden en de liedjesschrijvers zijn ook niet de minste. Als Nederlander wist ik niet wat ik zag, zoveel aandacht om één liedje uit te kiezen. Feit is wel dat naar de nationale finale zeker half Zweden kijkt, enorm goeie kijkcijfers dus. Ook wordt er een cd gemaakt van alle 32 liedjes, deze liedjes hoor je vervolgens overal: ze zijn populair op school, je hoort ze in de supermarkt en uit auto’s van heel stoere mensen, iedereen kent alle liedjes.

Dit jaar werd Eric Saade als winnaar gekozen, terwijl ik zelf meer voelde voor de in het Zweeds gezongen liedjes, die ik door alle herhalingen eindelijk kon verstaan en meezingen. Maar goed, alle Zweden vereningen zich weer en zijn groot fan van Eric. Hij had immers al de nationale finale gewonnen en dan ben je al een winnaar.

De laatste tijd moest natuurlijk ook de concurrentie vanuit Europa goed bestudeerd worden. Dus kwam er vier weken lang een tv-programma waarbij een jury van showbiz-Zweden de andere liedjes alvast een cijfer gaf. Voor ons een prima kans om van te voren de andere liedjes al te beluisteren en te leren kennen, songfestivalliedjes klinken immers beter als je ze vaker hoort. Nederland kwam hier trouwens niet eens zo slecht af, ze stonden op de vierde plaats bij de halve finale en zouden volgens deze Zweedse jury dus makkelijk doorgaan naar de finale.  Ook op de radio werd er ruim aandacht besteed aan Eric en aan de andere artiesten. 

En dan begint het echt. In de halve finale werd het even spannend, Zweden ging als laatste door naar de finale. Dat was, volgens Eric, zijn plicht om te doen. En Zweden ging op het puntje van zijn stoel zitten. En toen kwam de finale, zo spannend, ik het het nog nooit zo spannend gevonden om te kijken, ik vergat even mijn eigen nationaliteit en leefde helemaal mee met elk punt dat aan Zweden gegeven werd. Een derde plek werd het. En Azerbeidzjan won, toch ook een Zweeds feestje, want de liedjesschrijvers komen uit Zweden. Zweden deelt graag met Europa, zoals toen vorig jaar Denemarken een liedje van Zweden leende en daarmee erg hoog scoorde.

Vanmorgen heb ik naar de herhaling van de finale gekeken, Zweden kan er geen genoeg van krijgen, ik denk dat het nog wel een paar keer herhaald wordt. Ik geloof niet meer dat vriendjespolitiek en een circus op het podium het verschil maken, zoals zoveel Nederlanders denken. Het gaat om de voorbereiding, maar vooral om de songfestivalgedachte. Het is niet zomaar een showtje, het is een manier van leven. Dat heeft Zweden toch wel begrepen. En ik heb nu al zin in volgend jaar!