Een Griekse avond in twaalf pixels
Het Griekse leven kraakt en staakt. Schulden en werkloosheid stijgen, burgers zuchten en steunen onder de bezuinigingsmaatregelen, maar het is nog niet genoeg. Nieuw IMF-overleg is nodig. Gelukkig zijn de luchtverkeersleiders, als altijd, solidair.
In de horeca aan het plein waar ik woon, is men niet zo onder de indruk van de ‘Atheense toestanden’, die nu onderdeel van het wereldnieuws zijn. Men maakt men zich vooral zorgen om de plaatselijke winkelstand en de gevolgen die dit heeft voor het komende toeristenseizoen.
Peripteros (met de grootste hoeveelheid eerste levensbehoeften per vierkante meter: sigaretten, kranten, tijdschriften, sandwiches, drankjes, batterijen, aspirines, telefoonkaarten, ijs, CD/Dvd’s, speelgoed) sluiten bij gebrek aan voldoende inkomsten, leegstand dreigt als gevolg van halsstarrige huisbazen die liever géén inkomsten hebben dan de huur te verlagen tot een betaalbaar niveau.
En waar zijn de oude mannen gebleven, die hier als toeristenmagneet nog volop in het openbare leven staan – al dan niet met stok? De middenstand besluit tot actie: als het zomerseizoen niet uit zichzelf begint, doen wij het alvast. Met dans, muziek en tombola!
De volgende dag hangen de posters er al, in drie talen: zaterdag, op het plein, 19:00 uur, komt allen! Op de Griekse versie ontbreekt de toevoeging ‘gratis ouzo’. Maar goed ook, want dat trekt alleen maar verkeerde types aan – zoals ik.
Voorafgaand aan de band treden er twee traditionele dansgroepen op. Aandacht en applaus zijn hun deel. Wordt in Nederland volksdansen nog wel eens gezien als een activiteit voor gedateerde korfbaltypes die hun boodschappen nog consequent in guldens omrekenen: in Griekenland kent iedereen zijn dansklassieken.
Als de gelegenheid zich voordoet, wordt er zonder schroom door jong en oud massaal aangesloten of ingehaakt, met de juiste passen op het juiste moment. Instrumentale nummers worden instemmend meegeneuried, teksten vaak integraal meegezongen. Wie een solodans begint, heeft direct een kring fans om zich heen.
De leden van de band Nemesis hebben er zin in en doen behalve aan ruige riffs en dwingende drums ook aan publieksparticipatie. In een hoek van het terras bevindt zich een groepje Nederlanders dat zich de rol van gangmaker heeft toebedacht. Hun yamas-geroep en polonaisemotoriek leidt ertoe dat twee van hen op het podium worden ontboden. Een oer-Hollands lied, dat willen de Grieken wel eens horen.
Het publiek krijgt twee aanwijzingen vooraf: ‘isniemoeilijk’ en ‘mezzunalle’, dan schalt op de wijs van tararaboemdiee, de dikke dominee de enige en inderdaad niet bijster ingewikkelde tekstregel drie keer achter elkaar met zuidelijke tongval door de speakers: ‘wij chaan naar Chriekenland!’
De band kan het na één keer meespelen en al snel deint een instantpolonaise voor het podium langs: vooruit, achteruit, gehurkt. De Grieken vinden het allemaal práchtig, een enkele landgenoot krijgt acute teenkramp en veinst indringende bestudering van een zeer boeiend beestje tussen de voegen van het plaveisel.
Na dit Hollandse intermezzo voltrekt de avond zich onder strakke aanvoering van Nemesis in stemmingstijgende Griekse meezingdisco. Onderhand gaat de verkoop van de loten onverminderd door. Als hoofdprijs wordt een digitale fotocamera verloot ‘met wel 12 pixels’. In tijden van crisis kijkt men hier niet op een miljoen.
Terwijl het publiek nog steeds groeit, ontstaat langzamerhand een scheiding tussen de drank- en danslustigen, resp. boven en onder de 18, resp. aan de tafeltjes of op de boulevard, tussen terras en podium. En omdat niemand zich lijkt af te vragen, of en wanneer er een eind aan komt of waarom die kinderen nog zo laat mogen opblijven, blijft het nog lang gezellig in het dorp.
Als ik de volgende dag een van de initiatienemers spreek, blijkt ook hij op een Hollandse manier tevreden: uit de opbrengst van de loterij konden alle uitgaven worden voldaan, inclusief de band. Ik suggereer hem, dit succes elke laatste zaterdag van de maand te prolongeren. En dan ook cc. een uitnodiging te sturen naar de IMF-delegatie.
In tijden van crisis kijkt men hier niet op een pixel.
Dandalos.
