Nieuwe buren…uit België
Sinds afgelopen weekend hebben we nieuwe buren. Een aan onze achtertuin grenzende huis stond al bijna twee en een half jaar leeg. Net nadat wij naar Birresborn zijn verhuisd, zijn de vorige buren vertrokken.
Dat wil zeggen een van de drie behoorlijk bejaarde dames overleed en de andere twee konden niet meer voor zichzelf zorgen en verhuisden naar een verzorgingshuis. Daarna stond het huis dus leeg en afgelopen voorjaar kwam er een bord in de tuin dat het te koop stond. De vraagprijs voor het huis was 79.000 euro en dat voor een heel groot huis. Eigenlijk zijn het twee huizen, en met gemak zou je er 6 appartementen in kunnen maken. Dan hoort er ook nog 4000 m2 grond bij, dus hebben we het hier over belachelijke prijzen.
We hebben dan afgelopen zomer heel veel Nederlanders langs zien komen die belangstelling hadden voor het pand van onze buren. Voor ons was het wel spannend wat voor nieuwe buren we zouden krijgen en of ze heel veel zin hadden om de tuin weer een beetje op te knappen. De tuin is al een tijdje verwaarloosd en de laatste jaren heeft Rinus het aan onze tuin grenzende onkruid een beetje kort gehouden, zodat onze tuin een beetje onkruid vrij zou blijven.
Heel veel Nederlanders komen naar de Eifel omdat de prijzen van huizen vergeleken bij de Nederlandse prijzen om te lachen zijn. Veel Nederlanders kopen hier dus een tweede huis ook al omdat een huis waarschijnlijk een betere belegging is dan je geld bij een bank onder te brengen.
Nadat het in de winter heel erg rustig was met kijkers naar het huis, hadden we afgelopen weekend opeens nieuwe buren en…..het zijn geen Nederlanders geworden maar Belgen. Natuurlijk hebben we even kennis gemaakt en we zijn heel gelukkig met deze aardige nieuwe buren. Ze hebben het als vakantiehuis gekocht en hebben nog veel werk om het bewoonbaar te maken.
Allereerst moeten ze het hele huis ontdoen van alle spullen die in het huis staan. Het is hier in Duitsland heel normaal dat je een huis koopt met de hele inboedel er nog in. Zo ook bij dit huis, de vorige bewoners hebben het huis na het ontbijt verlaten en zo hebben de nieuwe bewoners het huis ook aangetroffen. De ontbijtboel nog op de tafel, de kasten vol met kleren, de vriezer nog vol met diepvriesspullen en de wekpotten in de kelder. Ook in de hooiberg, die inpandig is, zit nog hooi. Om het hele huis te ontdoen van inboedel die ze niet nodig hebben zijn ze dus nog wel even bezig. In ieder geval zijn we blij met een andere nationaliteit in het dorp.
Zoals ik al eerder vertelde komen veel Nederlanders naar de Eifel om een vakantiehuis te kopen. Bij ons in het dorp hebben we zeker al zo’n 10 Nederlanders. We hebben echter met weinig Nederlanders echt contact, ook al omdat we willen integreren in het dorp en dus niet op zoek zijn naar alleen Nederlanders. Maar met een aantal Nederlanders hebben we zo af en toe wel contact. Zo ook Leo, en die had vorige week toch een fantastisch verhaal, dat we wel geloven maar het is eigenlijk een beetje ongeloofwaardig.
Hier in de eifel hebben we waarschijnlijk iets meer dan in Nederland wild dat je met een grote regelmaat tegenkomt. En dan hebben we het over zwijnen, vossen, reeën, herten enz. Voor een botsing met deze dieren, wat niet onwaarschijnlijk is bij ons zijn we met de auto extra verzekerd.
Gelukkig hebben we daar nog nooit aanspraak op hoeven maken al heb ik heel in het begin wel een keer een eekhoorn doodgereden. En dat vond ik echt heel erg. Maar Leo fietst dus regelmatig met een stel vrienden die waarschijnlijk ook niets anders te doen hebben een stuk door onze mooie Eifel en een tijdje terug kwam hij met zijn fiets, het is echt waar, in botsing met een ree en lag Leo dus op de grond.
Het bleek dat er vlak voor Leo en zijn fietsmakkers een groep of heet dat niet roedel van een stuk of 5 reeën de weg over kwamen steken. En natuurlijk kwam Leo daar ook net aan. Gelukkig is het met de ree en ook Leo en zijn fiets goed afgelopen. Maar het is natuurlijk wel een verhaal wat niet iedereen meteen gelooft.
Rinus en Sonja Kannegieter.
www.derschmetterling.eu
