Resident in Portugal. Of: hoe het ook moeilijk kan!
- 08-07-11@16:00
4 Reacties
Na een tocht van 2452 km in een Peugeot 207 met achterin 3 katten in een konijnenhok (want als je emigreert kan je toch moeilijk je levende have aan de straat zetten nietwaar?) kom je aan in je nieuwe vaderland.
Onderweg was je van plan te gaan genieten van een luisterboek, maar een aanhoudend jankconcert van de katten van Assendelft tot aan Bordeaux (je kunt elkaar tenslotte aflossen) leidt toch wat af. Op dag 2 zijn de dames en heer meegaander. We horen ze ‘slechts’ van St. Jean de Luz tot aan Merida.
Enigszins doof en licht uitgeput komen we in Santa Catarina aan op zaterdagavond en onder het motto ‘there’snodayliketoday’ stappen we op maandag naar de gemeente Tavira om ons in te schrijven op ons nieuwe adres. Dat is onze eerste ervaring met het administratieve systeem in Portugal.
In grammaticaal alleszins incorrect Portugees (want ze weigeren bij de ‘concelho’ -gemeentehuis- consequent Engels te spreken; WIJ willen hier toch wonen!) vragen we om een inschrijfformulier. Dát gaat natuurlijk zomaar niet. Om het gewenste formulier overhandigd te krijgen moet eerst een reeks andere formulieren worden verzameld en overhandigd. Een fiscaal nummer, een bewijs van inkomen, bewijs van ziektekosten verzekering en een Portugese vertaling van ons huwelijkscertificaat. (Zijn jullie getrouwd? Bewijs dat eerst maar eens!)
Na een week en snelle medewerking van onze vertaalster in Portugal, kunnen we de gevraagde papieren overhandigen. Het benodigde inschrijfformulier wordt zowaar over de balie geschoven en we vullen het in. We denken klaar te zijn, maar dan volgt formulier 2 datin het eigen dorp (zeg maar stadsdeelraad) Santa Catarina, moet worden ondertekend door de lokale krijgsheer.
Óp naar Santa Catarina dus, waar het gemeentehuis wordt bewaakt door 2 dames die het er duidelijk niet naar hun zin hebben. Na één blik op het formulier wordt het grimmig teruggeschoven. We blijken 2 handtekeningen nodig te hebben van inwoners van het dorp met een Portugees paspoort en kiesnummer. Zij moeten“garant” staan, wat dat ook mag betekenen. Dat we hier net een week zijn en dus niemand kennen dat boeit de dames niet in de minst. Er verschijnen kleine glimlachjes; zóek het maar uit!
Goede raad is duur, maar via onze makelaar die weer iemand kent, die ook weer wat dorpsbewoners kent, bemachtigen we 2 weken later de begeerde handtekeningen.Onze weldoeners zijn de dame van de diervoederspeciaalzaak waar we nog nooit binnen zijn geweest en de eigenaresse van een supermarktje dat ons nog nooit was opgevallen. Onze eerste ervaringen met de lokale dorpseconomie. Er wonen kennelijk lieverds.
Gewapend met de handtekeningen terug naar het dorpshoofd. Die zet nu ook zijn hanenpoot en we krijgen onder een misprijzende blik van de gemeentelijke levensgenieters onze stempel. Terug naar Tavira met het dossier. Nu wordt het proces ‘in behandeling genomen’. Na een week volgt een verlossend telefoontje: we mogen het begeerde document ophalen.
Eén maand en vele papieren later: we zijn ‘resident in Portugal’.
Hoi meiden, leuk weer wat van jullie te horen. Wat een gedoe om Portugese inwoner te worden en dan te bedenken dat mensen uit Nederland weg gaan vanwege alle regeltjes (geintje) ze kennen er daar dus ook wat van. We wensen jullie een hele fijne zomer, veel werk en mooi weer. Até a vista e muitos beijos de Tiny e Wim em Schagen.