Jemen: Er is geen huishouden zonder wapen in dit land
Een aantal weken geleden werd ik wakker geschud door geweervuur, even na half elf ‘s avonds. Het kwam al gauw uit alle richtingen. Pistolen, mitrailleurs – dichtbij, verderweg. Ik keek uit het raam en zag roodgekleurde kogels alle richtingen uitschieten.
Natuurlijk dacht ik dat een algehele oorlog was uitgebroken. Maar ook leek het zo ongecontroleerd dat ik het niet echt begreep. KAH-BOEM! TATATATATA! Het hield maar liefst twee uur aan – aan een stuk.
Er was uiteraard geen electriciteit om de radio te beluisteren, dus ik besloot dat doorslapen de beste optie was. Rond twee uur ‘s nachts werd ik wakker gebeld door een kennis, die dacht dat ik me vast zorgen maakte en uitlegde wat er aan de hand was.
“De operaties van de president zijn geslaagd en hij is van de intensive care af. De mensen vierden vanavond feest.”
Vierden FEEST?!
Tja, typisch Jemenitisch als je erbij nadenkt. Er is geen huishouden zonder wapen in dit land dus iedereen kon gezellig meedoen. Zelfs de vredelievende zoon van een vriendin zei later dat hij zijn vader’s pistool maar eens had uitgeprobeerd.
Sommige buren waren van schrik naar de kelder gevlucht, terwijl anderen al qat-kauwend van het ‘vuurwerk’ genoten hadden. En mij gaf het de gelegenheid om mijn persoonlijke ‘paniek-meter’ eens af te lezen. Viel best mee.
Afgelopen donderdagavond werden we wederom getrakteerd op een ruim uur van rode kogels die over onze hoofden vlogen. Maar dit keer wisten we natuurlijk direct dat dit alles te maken had met het langverwachte verschijnen van president Ali Abdullah Saleh op de televisie. Omdat het op een vroeger tijdstip was dan de vorige keer konden de kinderen ook nog even meegenieten van het vuurwerk.
