Ons eerste jaar in Zweden
- 18-07-11@16:45
14 Reacties
Ons eerste jaar in Zweden zit erop. Vanaf nu hebben we alles al een keer meegemaakt en is niets echt meer nieuw. Terwijl we al evaluerend ons eerste jaar bespreken valt op dat we ontzettend veel dingen hebben gedaan en meegemaakt die we niet hadden ervaren als we gewoon in Nederland waren gebleven. Een jaar om niet te vergeten dus. Zo hebben we bijvoorbeeld 170 kilometer gereden omdat we trek hadden in een patatje met met een frikandel.
We zijn dichter bij de natuur gaan leven, letterlijk. Zo hebben we opeens oog voor alle verschillende planten, bloemen en bomen. En we hebben talloze elanden gezien, met en zonder jonkies, vanuit (en bijna op) de auto, op de fiets of lopend. Waarom ons bezoek nooit een eland ziet is voor ons een groot raadsel. Zo hebben we slangen gezien, ook dode, en hebben we gezien hoe een grote oranje kever een hele dode slang onder de bladeren getrokken heeft om deze lekker op te eten. We hebben babyvossen gezien, zacht en pluizig. En dassen en veelvraten. En groene spechten. Rare rupsen en reuzelibellen. We hebben de verse toppen van dennebomen geproeft omdat die vitaminerijk zouden zijn. En onze kerstboom zelf gekapt. We hebben tijdens een wandeling vlak bij huis een pootafdruk van een beer gezien. Misschien is het mooiste natuurvoorbeeld wel dat er zwaluwen zijn die een nestje gebouwd hebben in het oude bijhokje bij onze garage. Vanuit de keuken kun je ze in en uit zien vliegen. De deur kan gelukkig niet meer dicht, dus ze kunnen er altijd binnenkomen. We wilden dat hokje eigenlijk weghalen, maar laten het toch nog maar even staan. Er staat in grote letters KUL op, wat leuk betekent.
De winter heeft natuurlijk ook voor verrassingen gezorgd, zo hadden wij het nog nooit -30 gezien (en gevoeld!). We hebben urenlang sneeuwgeschept en zijn nu zichtbaar gespierder dan voordat we hier kwamen. Ik heb urenlang in de sneeuw vastgestaaan met de auto totdat mijn buurman mij eruit sleepte, daarna deed ik het nog een keer en sleepte hij me er nog eens uit. We hebben de gaafste sleebaan ooit gemaakt, waarbij ik bijna gewond raakte totdat ik erachter kwam dat de rest telkens bijremde. Onze kinderen hebben voor het eerst gelanglaufd en dan meteen ook kilometers lang omdat het een wedstrijd was. Kimmy heeft zelfs geskiet.
We zijn naar school gegaan. De kinderen hebben zich ondertussen aangepast op school en hebben een nieuwe taal geleerd en nieuwe vrienden gemaakt. Zelfs Robin en ik zijn in de schoolbanken beland bij onze pogingen om het Zweeds te leren. Samen een les volgen, dat was een heel aparte ervaring. Ik heb weer toetsen gedaan en Zweedse certificaten behaald. En we ontdekten dat we Noors daardoor ook kunnen verstaan en begrijpen.
We hebben veel mensen leren kennen, zowel natuurlijk Zweden, maar ook Nederlanders en mensen met nog andere nationatiteiten. We hebben leuke contacten opgebouwd en nieuwe vrienden leren kennen. Ook hebben we ons erg buitenlander gevoeld en zijn we daardoor toleranter geworden naar alle mensen toe en begrijpen we hoe het voelt om in een ander land dan je vaderland te wonen. We hebben samen met alle buren gras platgebrand ten voorbereiding van het grote vuurfeest van 30 april. We hebben rond de meiboom gedanst met midzomer. We hebben marsmallows op een stok geprikt en deze verwarmt op een vuurtje totdat ze warm en gesmolten waren en lekker om op te eten. We hebben pannenkoeken gebakken met spek en jam op een open vuur in pannen met lange stelen. We hebben zelf vuurtje gestookt, gewoon omdat dat mag in Zweden.
We hebben vrijwilligerswerk gedaan, waardoor we goed konden integreren, onder andere bij het WK rally cross, dat vlakbij ons huis was en waardoor zo’n 25.000 mensen opeens wisten waar In the middle of Nowhere was. Daar heb ik voor duizenden Zweedse kronen wafels verkocht.
Ik ben gaan hardlopen, omdat de natuur hier vraagt om in te sporten, inmiddels heb ik er ruim 200 kilometer opzitten, en dat terwijl ik eigenlijk nooit sportte. We zijn gaan mountainbiken en Robin natuurlijk nog het meeste, hij heeft indrukwekkende rondjes ontdekt en verbetert nog steeds zijn tijden daarop. Robin heeft samen met anderen ook een mountainbiketeam opgezet, waarbij ik ook betrokken ben als teampsycholoog. Hiermee geven we het vrouwenmountainbiken in Zweden een boost, wat voor een zilveren en bronse medaille zorgde bij het Zweeds kampioenschap junioren. Robin heeft ook een winkel opgezet en is de beste bike-fitter van Zweden geworden (voor de niet-fietsers: hij meet je lichaam na en zet je fiets in de goede positie voor betere resultaten en minder lichamelijke klachten).
We (eigenlijk moet ik hier Robin schrijven) hebben ons huis verbouwd en bewoonbaar gemaakt. Ik heb in Zweden gewerkt op verschillende plaatsen en heb bijvoorbeeld meegedaan met bejaardengym (best nog zwaar en erg leuk). Damon heeft op school gitaar leren spelen en een tafel voor ons gemaakt. We hebben een jaar geen Nederlandse tv meer, en ook maar vier Zweedse zenders, het gevolg is dat we veel minder televisie kijken, nooit reclame zien en dat ons Zweeds enorm verbeterd is. We hebben zelfs meegedaan aan een heel bekend Nederlands televisieprogramma over families die naar het buitenland emigreren.
Ik denk dat we nog even blijven. Voor mensen die vinden dat hun leven een sleur is kan ik emigreren van harte aanbevelen. Je maakt in ieder geval weer eens wat nieuws mee. Ik ben benieuwd wat Zweden nog meer in petto heeft.
Lieve familie,
Toevallig zag ik afgelopen week Robin’s moeder in Medemblik en ook van haar hoorde ik dat jullie al een jaar weg zijn maar het erg naar jullie zin hebben. Het klinkt mij fijn in de oren en zie ook de beelden voor me. Dapper dat jullie de stap hebben genomen hoor en heel goed om te horen dat het jullie goed gaat!! Kan denk ik alleen maar beter worden !! Geniet ervan! Liefs Renate en fam.