wereldeditie.nl

Eerst een compliment. Aan alle 610 duizend Nederlanders, die vorig jaar wél naar Griekenland op vakantie gingen. O, u was er ook? U verbleef er gemiddeld 13 dagen en besteedde elke dag zo’n  77 Euro.

Dus reken maar uit: ruim een half miljard, nog zonder dat minister de Jager u daarom had gevraagd. En u kreeg er veel voor terug: aardige mensen, heerlijk eten, een opgraving op elke straathoek (pardon – werk in uitvoering) en gratis lekker weer. Want daar houden Hollanders van. Als ‘de banken’ en ‘de politiek’ Griekenland niet kunnen redden, dan doet u dat gewoon lekker zelf. U kent uw verantwoordelijkheid. Toch?

Het was ook leerzaam: u weet nu tenminste dat de Griek minder alcohol drinkt dan de Nederlander en langer werkt dan de Duitser – voor ongeveer de helft van diens salaris, terwijl een pak melk drie keer zo duur is als bij ons. Uw kinderen tellen vanaf de achterbank niet meer dan zo’n 30.000 overheidsauto’s, terwijl dat er in Italië ruim twintig keer zoveel zijn. En u begrijpt nu ook de heisa om die ‘dure’ parlementariërs: elke maand dik € 5.700 op hun rekening. Onze volksvertegenwoordigers ontvangen slechts een schamele € 7.100 bruto, terwijl de arme Italianen maandelijks van € 11.700 moeten zien rond te komen.

U kent inmiddels uw klassieken: De stelling van Pythagoras is als het ABC voor u, de eed van Hippocrates kunt u achterstevoren drómen en bij elk gesprek kunt u moeiteloos een Socratische vraag stellen, dan wel een retorisch antwoord geven. Bij het Meteoraklooster bij Kalambaka ziet u direct James Bond in For your eyes only weer in actie, op Skopelos doet u – mét zwemvliezen – de meezingversie van Mamma Mia en op het strand van Ierapetra op Kreta danst u de sirtaki met de kleinzoon van Alexis Zorba. In het plaatselijke kafénion treft u drie oude bekenden, die u onmiddellijk herkent als Polis Efthimiadis, Basil Nikolaidis en Denis Kavalieratos, die ooit als de jonge sterren van het Trio Hellénique de goden uit de hemel speelden. Nee, aan u zal het niet liggen.

O, u was er niet, vorig jaar. Nooit geweest ook, eigenlijk. En ook geen plannen. Ja, u zou wel willen, maar ja, u leest de krant, u kijkt naar de TV en dan u weet eigenlijk al genoeg. Ja, nee, in Spanje is het ook lekker weer en all inclusive naar Turkije is soms nog goedkoper ook. Maar u bent niet dom, doof en blind. Nadenken over de waan van de dag lukt ook nog behoorlijk. En op YouTube ziet  een opmerkelijk filmpje (http://www.youtube.com/watch?v=qKpxPo-lInk).

Nu de ‘Griekse crisis’ steeds meer een Eurocrisis wordt, waarover politici het maar niet eens kunnen worden, waarin geldbeluste types als ‘de financiële markten’ een steeds grotere stem lijken te krijgen, merkt u, dat er na de eerste emoties ook steeds meer feiten naar boven komen. Politici spreken dan verontschuldigend over ‘kennis van nu’, zelfdenkende burgers zoals u noemen het liever ‘voortschrijdend inzicht’.

U constateert net als Aristoteles Lakkas, econoom en manager bij de National Bank of Greece, dat er veel domheid in en buiten het Griekse parlement is. Maar ook in eigen land merkt u, dat mensen waarvan u nog dacht, dat ze er voor doorgeleerd hadden, het ook niet weten. Maar die desondanks Griekenland vooral willen laten boeten.

U ontdekt, dat de ‘harde waarheid’ maar de halve waarheid is. Dat de firma Siemens rijkelijk smeergelden heeft uitgedeeld in ruil voor een fijne monopoliepositie tijdens de Olympische Spelen in Athene van 2004; dat Duitsland de Grieken dwong om dure Duitse onderzeeërs te kopen, tegen twee keer de prijs die Turkije ervoor moest betalen; of Frankrijk, dat in ruil voor ‘hulp’ zijn peperdure gevechtsvliegtuigen aan Griekenland verkocht. U ruikt geen knoflook, maar boter – op Europese hoofden.

U moet er inderdaad niet aan denken om als leraar op een middelbare school – na de bezuinigingen van vorig jaar – gemiddeld € 800 per maand te verdienen – met een huur en vaste lasten van € 500? Dan maar geen gezin beginnen? En wat moet je als kleuterleidster of stewardess, met een salaris van € 650 per maand?

U kunt zich voorstellen, dat de Grieken kwaad zijn op hun premier en hun regering, omdat die nog niet één corrupte politicus heeft weten aan te klagen, niet één ondernemer of scheepsmagnaat heeft gestraft en dat er nog geen eurocent is teruggevonden van de miljarden euro’s die in diverse zakken zijn verdwenen.

Maar net als u denkt de Grieken te begrijpen, de geheimtaal van de politici te kunnen doorgronden en besluit om zélf maar eens een ontstresstest uit te voeren, stuit u op een cryptisch staaltje financieel aasgierenproza. Blijkbaar valt er aan economisch zwakke landen nog dik geld de verdienen.

‘De Griekse beurs heeft een sterke rally neergezet. De benchmark ASE Index steeg met 8,30% vanaf het dieptepunt op 16 juni. De koersen van de twee grootste Griekse banken stegen met ongeveer 20%. De credit-default swaps op Griekse overheidsschulden werden eveneens goedkoper: volgens CMA vorige vrijdag nog 1875 basispunten, wat neerkomt op 80% kans dat het land alsnog failliet gaat.’ Juist, ja.

U zucht berustend. ‘Moet ik dan alles zelf doen? Ben ik dan echt de enige die begrijpt wat er moet gebeuren?’ Als de banken en de politici Griekenland niet redden, dan doet u het wel, want u kent immers uw verantwoordelijkheid. Uw conclusie is duidelijk: u moet er heen, en wel zo snel mogelijk. En volgend jaar waarschijnlijk ook. Griekenland heeft u nodig, dit is uw kans. U grijpt hem. ‘Jongens, zijn de koffers klaar? We gaan! Hoe heette dat trio ook al weer? Wat?  Nee, zwemvliezen huren we daar wel!’

Dandalos.