wereldeditie.nl

De afspraak met onze aannemer was dat ons huis uiterlijk op 23 december 2010 klaar zou zijn. Aangezien we de tweede helft van 2010 elke maand een aantal dagen de bouwvorderingen ‘ter plekke’ volgen, hebben we er al een hard hoofd in.

Wanneer hij ons na verschillende keren vragen toch verzekert dat het uiterlijk 17 januari gaat worden, plannen we onze emigratie voor een week later. Als we aankomen is er natuurlijk niets klaar. We trekken tijdelijk in een appartement van de aannemer.

Eind februari zijn we het zat. We pakken onze spullen op en verhuizen naar ons eigen huis. We nemen, met 3 poezen, onze intrek in de enige kamer die al stromend water en toilet heeft en volgen de bouw op de bouwplaats.

De bouwvakkers moeten wel even wennen aan het feit dat we de hele dag roepen”deur dicht, de poezen mogen niet naar buiten” en ‘voeten vegen’ maar het zijn schatten en over het algemeen verloopt alles traag maar prima. Ze vragen netjes of ze naar binnen mogen en vertellen wat ze gaan doen. We kunnen er echt niet over klagen.

Wij werken ondertussen aan de voorbereiding voor de opening van ons B&B die op 30 april staat gepland, aan de website, folders, tuinplannen, terrassen, kamerinrichting, enfin, alles wat komt kijken bij de opstart van een nieuw bedrijf. En tussendoor verhuizen we in het pand, zodra die klaar is, naar onze eigen studio.

Naarmate ‘onze jongens’ langer in en uit lopen worden ze steeds meer onderdeel van de inboedel. Je hebt ze niet meer zo in de gaten. Op een dag leidt dat tot een gekke gebeurtenis. Wij hebben een elektricien, annex loodgieter, Fernando. Fernando zie je nooit bewegen; hij zít overal te werken, is op de raarste momenten weg en de helft van de tijd heb je geen idee of hij er is en waar hij mee bezig is. Je mist hem ook niet als hij er niet is. Dat leidt op een ochtend tot het volgende.

Ik nam een douche en stond  daarna in mijn blote kont lekker de grote pot hammam bodysmurrie van Rituals( van mijn nicht gehad op ons afscheidsfeestje) eens uitgebreid op mijn benen te smeren. Linkerbeen uitgestrekt op de rand van het bad, licht voorover gebogen en smeren maar.

Opeens wordt de badkamerdeur met een ruk opengetrokken en daar staat Fernando (was die in het pand dan?) je enigszins schaapachtig edoch verlekkerd aan te staren. ‘Oh, ik wist niet dat je hier was’. Je wederhelft zit computers te installeren dus die is niet snel genoeg om de situatie te redden. Tergend langzaam mompelt Fernando ‘sorry’ een schuift de deur weer dicht. Ik schaam me te pletter.

Daarna doen we ALTIJD de badkamerdeur op slot. En Fernando? Die heeft iets te vertellen in de kroeg ’s avonds.  Over vrouwen die zomaar naakt in de badkamer staan als je aan het werk bent.

Hij bleek  achteraf overigens de elektrische installatie te testen. Daarvoor was het nodig de badkamer lichten in onze studio aan- en uit te doen. En dat vraag je dan niet even….  Je rukt gewoon de deur open.

Hij heeft me nog weken glazig aangestaard ….