wereldeditie.nl

In een eerder blog heb ik al geschreven dat ik lid ben geworden van de vrouwenvereniging. Niet iets wat ik ooit gedaan zou hebben als ik nog in Nederland had gewoond.

Maar om in te burgeren en om wat meer dorpsbewoners te leren kennen en natuurlijk ook om de dorpsbewoners de kans te geven ons te leren kennen ben ik, Sonja, dit jaar lid geworden. Voor de kosten van het lidmaatschap hoef je het trouwens niet te laten, die zijn 8 euro per jaar.

Een van de activiteiten is een dagje uit met de bus, en dat was onlangs zover. Enige tijd geleden kwam de voorzitter bij ons langs en vertelde dat ik mij kon opgeven voor het dagje uit. We zouden met de bus naar de Bundes Garten show in Koblenz gaan. Dit is een soort van Floriade en het leek mij ook wel leuk om ideeën op te doen voor onze tuin die nog veel werk nodig heeft. Onderweg zouden we gaan ontbijten en na afloop nog met zijn allen ergens eten. Een hele dag weg dus en Rinus hield de boel thuis in de gaten.

Afgelopen woensdag was het zover en om half negen was het verzamelen op het dorpsplein. Daar stond al een aantal vrouwen van het bestuur met dozen vol broodjes, beleg en koffiekannen. We zouden met zo’n 34 vrouwen op pad gaan. Nu ligt ons dorp in het katholieke gedeelte van Duitsland en op enig moment kwam ook de pastoor om ons een handje te geven.

Nu zijn wij niet katholiek en had ik de pastoor ook nog niet ontmoet. Maar ik vond het wel grappig dat hij een handje kwam geven. Even later kwam de bus en werden de vrouwen en de proviand ingeladen. Tot mijn verbazing stapte ook de pastoor in en ging voorin de bus zitten. Nou ja dacht ik, op zondag heeft hij ook een jurk aan dus…. Maar, we waren nog niet het dorp uit of er werd een lied in gezet onder leiding van de pastoor.

Dit was toch wel iets wat ik niet had verwacht, maar ja, ik zag er natuurlijk wel een verhaal van ons blog voor en tja het zal wel bij de tradities horen hier. Na een klein uurtje stopte de bus op een parkeerplaats en werd de proviand voor het ontbijt uit de bus geladen en gingen we ontbijten. Super verzorgd allemaal en de kontakten werden gelegd. Een aantal vrouwen verdween in de bus om een piccolootje te halen. Omdat ik niet wist wat dat was, maar vragen wat dat is.

Nou is het in Duitsland als er een feestje te vieren is, b.v. kermis, of iets anders de gewoonte om te früshoppen. Nou weet ik ondertussen dat dit gewoon ontbijt met sekt is. Nou een piccolootje is dus een klein flesje sekt. De dames zaten dus al aan de drank, met als excuus dat het nodig was om de stemming er in te brengen. Nou ben ik ook niet vies van een drankje dus heb ik mij snel aangepast. Alleen sekt is niet echt mijn ding maar inburgeren is ook opofferen.

Na het ontbijt ging de busreis verder en bij aankomst in Koblenz ging iedereen bij de ingang zo zijn eigen weg en er werd afgesproken om om half 6 weer bij de bus te zijn voor de terugreis. Het was gelukkig heerlijk weer om de hele dag rond te sjouwen. Het terrein bestond uit drie gedeeltes en het mooie was om van het ene stuk naar het andere te komen hebben ze een kabelbaan met gondels over de Rijn (bij de Duitse Eck) gemaakt. Een gondel heeft een glazen bodem en dat is ook wel heel bijzonder.

Aan de overkant kon je weer van alles zien en lopend naar het derde gedeelte wat zich bij een slot bevond. Prachtige tuinen met Rododendrons, die helaas al uitgebloeid waren, hortensia’s en vele andere mooie planten en bloemen. Aan het eind van de dag had ik geen voeten meer over, maar heel veel mooie dingen gezien.

Om half zes weer bij de bus waar ik niet de enige was met versleten schoenzolen. Op naar de avondmaaltijd, die we op de heenweg al uitgezocht hadden. Lekker eten met een groot glas bier erbij. Ja ook de pastoor hoor. En je raadt het al, toen we bijna terug waren in het dorp werd er weer een lied ingezet door meneer pastoor en nog een gebed toe voor de komende nacht.

Maar eerlijk is eerlijk, nieuwe kennissen zijn opgedaan en gezellig was het ook. Misschien moeten we nog maar overwegen om ook lid te worden van de carnaval vereniging.

Groet uit de Eifel, Rinus en Sonja.

www.derschmetterling.eu