Een ongeluk lag in een klein hoekje
- 27-09-11@17:05
12 Reacties
afgrond
Tijdens mijn toerfietsjaren heb ik een paar behoorlijke klappers gemaakt. Ik refereer maar even aan mijn verhaal van 30 juni 2010. Het kan echter altijd nog erger.
Op zaterdag 9 juli maakte ik een fietstochtje met twee jongens hier uit de buurt (broertjes van 12 en 14 jaar). Beiden waren lid geworden van onze wielerclub en ik dacht hen wat te kunnen leren qua veiligheid en fietstechniek. Normaal fiets ik niet veel op de fietspaden hier, maar voor deze gelegenheid had ik een nieuw aangelegd fietspad in de route opgenomen. Dat leek me wel zo veilig met mijn protegés.
Normaal fiets ik ook niet graag in de regen, maar deze regen kwam een uurtje vroeger dan verwacht. Opletten dus in de bochten en op wegmarkeringen. Dat vertelde ik ook aan mijn jonge metgezellen toen we het fietspad opreden.
Het fietspad kruiste ook een soort bedrijfsspoorweg naar een legerkazerne. Daarvoor hadden noeste arbeiders het verhoogd, met een ondergrond van puin, tot een talud van een meter of vier. Direct na het overweggetje was een haakse bocht naar rechts. Lucas, de jongste van de twee broertjes, was me voor de overweg gepasseerd, schrok van de bocht en remde uit alle macht. Van mij zou je verwachten dat ik alert zou reageren. Dat deed ik dus door Lucas te ontwijken. Remmen kon ik echter niet zo snel, laat staan de haakse bocht nemen. Rechtdoor gaapte vier meter puinafgrond me tegemoet.
De ambulance was er redelijk snel, maar aan het commando: “Tournez a votre dos monsieur” (draai op uw rug) kon ik geen gehoor geven, simpelweg omdat dat te veel pijn deed en ik er de kracht niet voor had. Na mijn verzoek om een pijnstillende injectie, arriveerde een arts, en na een kort onderzoek kreeg ik de eerste morfine van de ruime nog te volgen hoeveelheden toegediend.
De rest ging als in een film. Er werden platen onder me geschoven, er werd iets om me heen opgeblazen en ik hoorde het ambulancepersoneel hijgen toen ze met de brancard de vier meter omhoog klommen.
“U hebt op drie plaatsen uw rug gebroken, u heeft een rib gebroken en ook een sleutelbeen. Dinsdag wordt u geopereerd en u moet rekenen op drie maanden herstel”, was het commentaar na het bekijken van de MRI scan en de röntgenfoto’s.
Nu, elf weken later, na dertien dagen in het hospitaal, na zes weken dragen van een korset, met het nodige metaal in mijn rug en na vijftien behandelingen van de fysiotherapeut, voel ik me goed genoeg om u op de hoogte te brengen. Ik denk ook al weer aan fietsen. Daarvoor bereid ik me voor, in de garage, door middel van een Tacxtrainer met daarop mijn oude racefiets.
Hoi Aage,
Goed te horen dat je weer op de been bent. Succes en veel doorzettingsvermogen gewenst bij het verder herstel!