Afscheid (slot)
Heel raar idee, deze laatste blog. Want ook al ben ik vanaf januari alweer terug in Nederland, met deze blog komt er voor mijn gevoel pas echt een einde aan de periode in de VS. Onlangs presenteerde ik mijn boek “Rare jongens, die Amerikanen”. Dat boek gaat over het jaar dat ik in de VS woonde.
Hoewel de titel anders doet vermoeden, neem ik in het in boek eigenlijk alleen maar op voor Amerikanen. Ze worden door iedereen in de wereld veroordeeld. En ik heb in het jaar daar juist gezien hoeveel goede dingen daar gebeuren. En hoe de mensen echt zijn als je er woont. Aan de ene kant heel hartelijk maar aan de andere kant ook wel “veel woorden, weinig woord houden”.
Nashville was aan de ene kant een geweldig “hoofdstuk”. Ik heb er nieuwe vrienden leren kennen, zowel Nederlandse als Amerikaanse. Het weer daar is absoluut een zegen met acht maanden zomer in een jaar. Wat een verschil met de waardeloze zomer in Nederland dit jaar, al hoor je mij niet klagen over het bijzonder veelbelovende begin van de herfst afgelopen weekend!
Het jaar in de VS heeft mijn beeld van het land en de inwoners wel veranderd en met name in positieve zin. Het wennen in Nederland ging daarentegen ook weer razendsnel en nu we alweer bijna negen maanden verder zijn, lijkt het avontuur in de VS alweer jaren geleden.
Met het presenteren van het boek heb ik het hoofdstuk echt af kunnen sluiten. Ik volg alles wat er in Amerika gebeurt nog wel met meer dan gemiddelde belangstelling. Alles wat Obama over zich heen krijgt, het moddergooien en het feit dat de economie en de huizenmarkt daar maar niet op gang komen. Maar het kan wel een tijdje duren voor ik weer afreis naar het land van de onbeperkte mogelijkheden. Mede door alle enthousiaste verhalen op Wereldeditie kom ik erachter dat er nog erg veel van de wereld te ontdekken is!
