wereldeditie.nl

Vaderlandsliefde noch Oranjegevoel sterft een al dan niet zachte dood als je emigreert. Althans in mijn geval. Dat is zo sterk dat ik soms zelfs het Wilhelmus sta te zingen als die indrukwekkende lichtblauwe KLM-vogel nadert voor de landing op Prinses Juliana vliegveld van St. Maarten.

Mijn genegenheid voor het Huis van Oranje sterft evenmin. En hoe paradoxaal het ook klinkt, als je de Koningin en andere leden van de Koninklijke familie met eigen ogen van dichtbij wilt zien, kun je beter in Caribisch Nederland, de vroegere Nederlandse Antillen, wonen dan in pakweg Hoorn of Hoogkarspel waar ik geboren ben, respectievelijk gewoond heb. Maar daarover straks.

Eerst over het Oranjegevoel. Ik hecht net zo weinig geloof aan sprookjes over de pracht van Koningen en Prinsen dan aan Sinterklaas. Maar, wat onze Koningin betreft -en ik hoop van harte dat Willem Alexander dat erft- wordt mijn genegenheid en respect vooral gevoed door de manier waarop zij mijn land in het buitenland weet te vertegenwoordigen. Beatrix heeft haar vakkennis uitdrukkelijk bewezen. Beter dan welke President van welk land dan ook. En de kosten dan? Die kunnen en mogen wellicht wat naar beneden. Maar ik vraag me af of het instituut van President zoveel goedkoper is en dan ook nog een meer aan relatiewaarde oplevert.

Op dit moment zijn de betrekkingen tussen Nederland en de Caribische Nederlanden niet echt hartelijk. In de media hier worden daarvoor vooral genoemd: Gebrek aan onderling vertrouwen, respect voor elkaars cultuur, gebroken beloften, strakke bureaucratie en wellicht te hoog gespannen verwachtingen. Zonder dat wij er persoonlijk voor worden aangekeken merken we die verkoelde relatie met het moederland in gesprekken met lokale mensen zeer sterk.

Enkele weken geleden waren wij toevallig op Saba op het zelfde moment  dat parlementsvoorzitters van de meeste politieke partijen daar arriveerden. Zij werden op het vliegveld ontvangen met een stil protest tegen de duidelijke verslechtering op economisch gebied, medische zorg en edukatie sinds vorig jaar toen Saba, St. Eustatius en Bonaire een soort gemeenten van Nederland werden. Protesten en spandoeken ontmoette de Koningin ook op Bonaire. En weer toonde ze haar indrukwekkende vakman(vrouw)schap door het luisteren naar wat ook hier haar onderdanen zijn.

Vandaag (donderdag 3-11) bezochten Beatrix, Willem Alexander en Maxima St. Maarten. Ook hier was respect en vaak zelfs genegenheid hun deel. Meer dan eens klonk spontaan applaus op vanuit een groot publiek. Negatieve uitdrukking heb ik althans niet gehoord.

In de plusminus 20 jaar dat ik nu in de Antillen woon heb ik Beatrix, vaak vergezeld van een of meer familieleden, vijf keer van dichtbij gezien.

Lang geleden, in 1958, heb ik een keer de Koningin van dichtbij kunnen zien. Als kwajongen van acht slaagde ik erin met mijn neefje het podium op de Hoornse Rode Steen te beklimmen, waar H.M. Juliana een audientie afnam. In minder dan een paar sekonden werden we allebei in de kraag gevat. Vandaag mocht ik ongestoord blijven kijken toen Beatrix op twee meter afstand langs liep. Ik koesterde de illusie dat ze goedkeurend naar mijn oranje uitrusting keek.