Tuinieren op zijn Portugees
- 27-01-12@16:42
6 Reacties
Toen wij ‘ons stukje land’ vonden zag het er een beetje rommelig uit. Veel bomen die natuurlijk niet gesnoeid of bijgehouden waren; grote bergen vol verrassingen en her en der lagen rotsen verspreid over het terrein. “Het is hier een beetje rotsachtig”, wist de verkoper ons te vertellen. Dat bleek de understatement van de eeuw.Wij hadden ons voorgenomen om zelf de tuin te gaan ontwerpen en aanleggen. Zo’n enorm stuk land moet “naar je toe” groeien en de oplevering van het huis was wat later dan gepland -het blijft hier Zuid-Europa- dus het eerste seizoen hebben onze gasten het gedaan met een heerlijk terras, een zwembad en daarnaast een zandvlakte. Deze winter ‘gaat die er aan’ hebben we ons voorgenomen!
Zomers is de grond hier niet te bewerken. Dat heeft twee redenen. Ten eerste is het veel te heet om je meer dan strikt noodzakelijk te bewegen en daarnaast hebben we ontdekt dat steen ècht ‘gebakken klei’ is. In juli hebben we eens geprobeerd het onkruid, dat toch her en der opschoot, te verwijderen en dat deden wij met een breekijzer en tegelhamer. Het is echt geen doen. We leken echt wel een stel gestoorden. Het was dus wachten op de eerste regens die de grond zachter maken.
Het zal niemand zijn ontgaan dat de winter in de Algarve op 24 oktober 2011 begon. Hij arriveerde in stijl in, door het dak van het luchthavengebouw van Faro weg te blazen. De herfst hebben we dit jaar maar overgeslagen, zeggen de Portugezen zelf. Dat betekent wel, dat de grond zachter werd en dat we aan het werk konden.
Het eerste dat opvalt, is dat binnen een week de onkruiden hoger zijn dan de planten die al 6 maanden staan te zwoegen in de harde aarde. Daarnaast zijn de tuinmuren de eerste winterstormen ook niet helemaal ongeschonden doorgekomen. En dat betekent: reparaties. Onze tuin is ‘opgebouwd’. We hebben rotsen van het terrein gebruikt, want we hebben er VEEL, om muren van een meter hoog te bouwen.De eerste regens hebben de grond daar waar de muren niet goed ‘sluiten’ -het blijft een natuurproduct- weggespoeld. Dus we lopen de hele dag te zeulen over ons inmiddels tot moeras omgetoverde terrein om rotsen en rotsjes te verzamelen die vervolgens volgens de regelen der kunst en met een precisie waar mijnheer LEGO trots op zou zijn, tussen de wijkende rotsen worden gepropt. Het is een berenklus! Dat moeras ontstaat overigens omdat we geen ‘rotsjes’ hebben, maar omdat we op een soort massief rotsplateau blijken te wonen waar de regen geen enkele vat op heeft en al zeker niet in doordringt.
Na een hele dag verzamelen, zeulen met brokken steen en stapelen hebben we vandaag ongeveer 5 meter muur hersteld. Nog 50 te gaan. Na twee uur wensten we dat we onszelf konden veranderen in De Hulk, aangezien die ene mooie rots die precies in dát specifieke gat past, nou altijd nèt te groot is om op te tillen.
Naast de herstelde muur moet toch ook het onkruid verwijderd worden voordat we de grond gaan bedekken met lucht- en waterdoorlatende folie. Dat betekent ‘wieden’. Dat doe je hier met een soort ‘haakse schep’ ofwel een enxada. Grof hakken in de klei en zorgen dat je diep genoeg zit om de wortels mee te nemen. Het is toch wel iets anders dan met de schoffel klavertjes verwijderen uit zwarte Nederlandse aarde. En dat is vast niet de laatste verrassing die het Portugese leven voor ons in petto heeft.
Na inmiddels drie maanden tuingezwoeg lijken we maar weinig meters opgeschoten. De ideeën krijgen langzaam vorm, maar we hebben toch een expert nodig die ons van advies voorziet ten aanzien van beplanting en detail inrichting. Waar moeten de pétanque baan en de trampoline komen? Een zandbak en een schommel, hmmmm, zou dat en idee zijn voor kinderen?
Gelukkig komt Annemarie van De Hofdames Tuinontwerp ons over een weekje een helpende hand en het creatieve brein reiken. Wij kijken er echt enorm naar uit en u kunt het allemaal de komende zomer komen bewonderen!
Leuk artikel. Veel sterkte met de verdere aanleg van de “tuin”