Het is wel een recordtemperatuur, en vele mensen lijden er van. Vooral de lagere klassen die niet altijd airconditioning hebben in huis. Vandaag is het al weer 104′ en we komen bijna niet buiten. Wel moet de tuin een keer per week gemaaid worden en dan komt John na afloop als een verdronken kat naar binnen. Meteen onder de douche en alle kleding in de was.

We hadden een paar maanden geleden nota bene een enorme hagelbui en veel daken van de huizen waren aangetast, en moesten we een nieuw dak hebben. We stonden versteld hoe die mannen in die hitte acht uren lang  bovenop dat dak konden blijven. John stond steeds klaar met flesjes water, want als je niet genoeg drinkt, dan val je flauw. 

De droogte is ook een ramp voor vele landbouw en vee boeren. We lazen deze week in de krant dat de koeien in het land dood vallen van de hitte. En op de maisvelden verdroogt al het  mais wat wij hier “corn” noemen. Dat is ook een ramp voor de telers, en voor de bedrijven die veel mais gebruiken ook als voedsel voor de dieren en voor de mensen zelf. We eten hier mais als groente en ook wordt het verwerkt in allerlei voedsel produkten.

Nu nog even wat meer opbeurend nieuws. We hebben deze maand elke zondagmiddag een concert dat heet “Beethoven Festival.” Het wordt gehouden in de Discovery Gardens in Fair Park, daar wordt ook altijd de “State Fair” gehouden in october. We hebben nu in Farmers Branch pas een treinverbinding gekregen, het heet de “Green Line” en gaat vanaf Denton, waar Shannon studeert, tot aan “Downtown” en door tot aan Fair Park. Een kaartje op de trein kost maar $2.00 retour voor Senioren, dat is goed koper dan met de auto naar Fair Park te rijden.En het is voor ons ook leuker, want we zijn geen treinen gewend in de VS.

Groeten,

Adriana Wells

 De man waar op ik stemde voor burgemeester heeft de zetel niet gewonnen. We hopen nu dat de gekozen burgemeester het goed zal doen.

Verder hadden we eindelijk weer eens een driedaags weekend. Het was maandag “Memorial Day”, de dag waarop we de Amerikaanse soldaten herdenken die in alle wereldoorlogen gestorven zijn. Ten eerste werd er een herdenkings dienst gehouden op “Liberty Plaza” , waar veel herdenkingen enz. gehouden worden.

Dezelfde dag was er ’s avonds een feest in het Historical Park, een mooi park met veel gebouwen uit de jaren 1800 en er is een prachtig grasveld waar honderden mensen konden zitten en luisteren naar een muziekband.

We hadden de tuinstoelen mee en ondanks dat de muziek enorm luid was hebben we toch een mooie avond met prachtig weer meegemaakt. Het is nu in Texas alweer heet, gisteren 90′F en voor vandaag voorspellen ze ook weer temperaturen van over de 90′. De AIRCO draait dan ook weer de hele dag, want zonder koeling houdt men het niet uit.

Nu gaan we de lange hete zomer tegemoet, dat is niet leuk als je veel van buiten zijn houdt. We hebben voor de gazons rondom ons huis een “sprinkling systeem” Dat systeem zet je op een bepaald uur wanneer en hoe lang je de sprinklers wil laten sproeien.

Het is hier geen luxe, want als je geen sprinklers hebt, dan gaat het gras er wel slecht uit zien. Ook moeten we de planten en struiken regelmatig sproeien en dat gaat ook automatisch met de sprinklers.

De scholen hebben vorige week al vakantie gekregen. Onze kleindochter studeert op UNT University in Denton, zo’n 50 KM hier vandaan . Ze woont gedurende de schooltijden in een dormitory op de campus van UNT, maar is nu 3 maanden thuis bij haar ouders. Ze heeft een zomerbaan waar we wel trots op zijn. Ze is “Life Guard” bij het zwembad van de stad waar haar ouders wonen en verdient dus in de zomer maanden een mooi salaris waar ze weer een poosje van kan leven. Nu ze thuis woont en dus ook thuis eet, kan ze sparen voor het herfst semester.

John en ik gaan nog steeds regelmatig naar concerten in het Meyerson Symphony Center in de binnenstad van Dallas. Er is vanuit Farmers Branch pas een regelrechte trein naar downtown aangelegd, dus hoeven we niet meer de auto te parkeren wat steeds duurder wordt.

Adriana Wells

Ik ontmoette John in Engeland toen ik als 17 jarig meisje als “Au Pair” in Engeland ging werken. Ik kwam terecht op een prachtig landgoed wat het bezit was van “Lord Philimore”.

Op dat landgoed stond ook een prachtig huis met 7 slaapkamers en daar woonde Mr. Smiley met zijn vrouw en 3 kinderen. Ik werd dus “Au Pair” om op de kinderen te passen. John en zijn familie huurden 268 acres grond voor de boerderij en dus werkte John voor zijn vader. Ik leerde snel John kennen. We waren buren maar gingen niet samen uit. Dat mocht niet van Mrs. Smiley, want zij was verantwoordelijk voor mij.

Nadat ik ruim 2 jaar daar werkte en ook naar school ging om Engels goed te leren, ging ik weer terug naar Nederland.

Ik kwam terecht in Amsterdam op een kantoor als typiste. Dat vond ik al snel niet leuk en intussen was John naar Amerika geëmigreerd en hij vroeg of ik met hem wilde corresponderen, zodat ik mijn Engels goed kon bij houden.

Na een paar maanden werd de correspondentie meer romantisch en vroeg hij of ik ook naar Amerika wilde komen. Hij had intussen door heel Amerika gereisd en kwam terecht in San Antonio, Texas waar hij een vaste baan kreeg.

Ik begon aan het process om een emigrantenvisa te krijgen en dat ging gelukkig nog snel. Na een boottocht van 9 dagen arriveerde ik in New York Harbor en werd begeleid door een persoon die me op de trein zette in Grand Central station. Op 3 december 1956 arriveerde ik in San Antonio, waar John al gezorgd had voor een onderdak voor mij bij een van zijn “pen friends”.

Het moest wel echt wennen, ik dacht dat in Amerika de “streets were paved with gold”, maar daar kreeg ik snel een ander idee van. Na drie maanden bij John’s pen friend gelogeerd te hebben, besloten we te trouwen op 2 Maart, 1957.

Ik kreeg een baantje als typiste en we woonden samen in een apartement. Al snel kochten we ons eigen huis want ik wilde dat we in een huis konden wonen als Rhoda geboren werd. Zo ging het verder goed, ik kon na de geboorte van Rhoda thuis blijven wat ik echt fijn vond.

Na enkele jaren ging John veranderen van baan en na een bepaald aantal weken studeren, werd hij Reservation Agent bij Braniff International Air lines. Dat was een stap naar een beter leven en konden we ook gratis vliegen op Braniff. Intussen hadden we een tweede dochter en zo hadden we de “Best of Both Worlds.”

Elke zomer, zodra het zomer vakantie van school was, gingen onze 2 dochters en ik de zomer door brengen in Engeland en Nederland. Logeren bij de grootouders, die daar heel blij mee waren.

Onze dochters leerden zo ook de Nederlandse taal, want ze speelden veel met nichtjes en die corrigeerden hen wel.

Na enkele jaren als reservation agent kreeg John een promotie als Reservation Manager in Dallas, dus moesten we verhuizen. We kochten in Dallas meteen een mooi huis met 4 slaapkamers en 2 badkamers waar we nu al 43 jaar wonen. John kreeg later nog een promotie als Reservation Manager en toen had hij 600 reservation agents en diverse assistant managers onder zich.

Intussen genieten we van de vrijheid als gepensioeneerden en gaan nu elke zomer een buitenlandse reis maken, dikwijls naar Europa. We reizen met een tour company dat heet “Grand Circle Travel” en afgelopen zomer hebben we voor het eerst een River Cruise gemaakt met Grand Circle. We reisden van Budapest tot aan de Zwarte Zee in Roemenië. We reisden van Budapest tot aan de Zwarte Zee. Het was een groot succes.

Onze dochters zijn nu 53 jaar en 51 jaar en wonen in onze omgeving. We hopen hier dus onze oude tijd door te brengen zodat we nog veel kunnen genieten van onze kinderen en kleinkinderen.

 Adriana Wells

We zijn allebei met pensioen, hebben 2 fijne dochters die allebei getrouwd zijn en daarbij zijn er nog 2 kleindochters, waar we van genieten. Ze zijn allebei geadopteerd als baby, maar dat vinden we juist extra fijn. Shannon is nu 20 jaar en zit op de North Texas University en studeert Music Education. Jenny, de jongste is op de Junior High School en is heel aktief in allerlei sporten en speelt base klarinet bij het school orkest en zit in allerlei andere groepen.

Het weer in Texas is nog steeds heel apart. Vorige week was het weer 4 dagen ijs en sneeuw en werden de scholen voor 4 dagen gesloten. Dat moeten de studenten nu in het voorjaar inhalen, wat betekent minder lange Paas vakantie etc.

En dan opeens weer een mooie week met temperaturen van rond de 80″F.

Ik ben weer begonnen met mijn vrijwilligerswerk op Brookhaven College. Brookhaven College is een 2-jarige studie, en als je daar voor slaagt, dan kan je direct naar de derde klas van de Universiteit.

Er komen heel veel buitenlandse studenten uit allerlei landen naar Brookhaven College, want daar is een heel goede ESL (English as a second language” cursus.)

Ik werk nu met 5 studenten uit Zuid-Korea, die zijn heel gediciplineerd wat studeren betreft. Sommigen hebben al op een Universiteit gestudeerd in hun eigen land, maar willen de Engelse taal goed leren spreken en schrijven. Ik ben een “ConversationPartner” en moet ze zoveel mogelijk Engels laten praten in de klas. Het is bijzonder hoe snel ze het leren en ook schrijven, want hun alphabet is heel anders en ze schrijven ook niet dezelfde letters, Ik vind het heel knap en geniet dan ook bijzonder van die jonge mensen.

Verder heeft natuurlijk de hele wereld wel gehoord over de nieuwste terrorist, die in Lubbock, Texas studeerde. De kranten staan er weer vol van, het is ook te gek wat die jongere mensen durven riskeren. Hij zit nu in de gevangenis en zal daar niet snel uit komen.

Wat een wereld waar we in wonen, want in het Midden-Oosten is het ook vreselijjk.

Dan mag je van geluk spreken dat je in je eigen land tot nu toe nog veilig woont.

Intussen hebben John en ik al weer twee mooie concerten van het Dallas Symphony Orkest bijgewoond. Het laatste concert werd gedirigeerd door een Zweedse dirigent, die kreeg ook ovatie na ovatie.

Groeten uit Texas.

Adriana Wells

Het wordt hier in de VS enorm overdreven, vooral de Kerstdagen en vele mensen zitten de weken daarvoor in de stress, in plaats van de dagen te kunnen genieten. John en ik zijn niet zo gek van al die kadootjes en het winkelen daarvoor. Dus deze keer kregen de kinderen en kleinkinderen een enveloppe met geld, dan kunnen ze zelf kiezen wat ze daarmee willen doen.

Wel hadden we gezellig ons huis versierd met een echte kerstboom en buitenom hadden we lichtjes in de struiken en rondom het dak en de ramen.

Op 1ste Kerstdag waren we bij onze oudste dochter en die hadden het heel gezellig gemaakt met eerst een ontbijt , daarna pakjes uitpakken en later op de middag een Kerst dinee met de kalkoen en alles wat daar bij hoort.

Oud op Nieuw vieren we altijd samen thuis, dan kijken we naar mooie muziek programma’s op TV.

Het is ongrlooflijk dat we al weer halverweg in januari zitten. We hebben hier heel ongewoon weer, het is al drie dagen lang onder het nul punt. We werken hier met Fahrenheid, dus werd het deze nacht 23′F. Heel ongewoon voor Texas.

We genieten nu van de knusheid binnenshuis, maar gaan wel elke dag naar het Fitness Center, dat is hier dichtbij. John rijdt op de “Recumbend bicycle” en ik doe Yoga en Power walking. John is ny 79 jaar en ik ben 77, dus we mogen van geluk spreken dat we dit allemaal nog kunnen doen.

Verder zijn de concerten ook weer begonnen. Jaap van Zweden heeft het al weer druk. Hij is nog steeds enorm gezien bij het publiek van Dallas, daar ben ik zelf trots op.

Nu staan de kranten vol over de vreselijke dingen die in Arizona zijn gebeurd. Daar is het hele land ondersteboven van. Dat een mens zulke vreselijke dingen kan doen kan niemand zich voorstellen. Natuurlijk is die man geestelijk gestoord. Obama gaf gisteren op de TV een fantastisch speech. Het was heel ontroerend maar ook heel indrukwekkend. Hij spreekt zo fantastisch goed, het maakte veel indruk op de mensen.

Ik denk dat er in Nederland ook wel veel op de TV was te zien en te

Hopelijk beleef ik nog wel een betere wereld, want zonder hoop heb je niets om op terug te vallen.

Adriana Wells

Mijn broer en zijn vrouw in Schagen waren 50 jaar getrouwd en de eerste zondag dat ik er was hadden we een brunch met 40 personen. Gedurende de maaltijd spraken veel mensen en ik had een gedicht voorgelezen dat heet: “Menslief ik hou van jou”. Mijn broer zingt in een kwartet dat heet “Melange” en die groep zong veel mooie stukken uit Operetten en Opera’s.

Ik voel me altijd weer heel snel thuis in Nederland, dat komt ook wel omdat ik er elk jaar een paar weken doorbreng.

Het was weer even wennen in Texas, maar ik had al snel vele dingen op mijn programma.

Eerst dus weer de “Thanksgiving Day”. Dat is altijd op de laatste donderdag van november en het is heel belangrijk dat families dan bij elkaar komen om samen van de “Thanksgiving” maaltijd te genieten. Een grote kalkoen in de oven, cranberry sauce en stuffing en dikwijls sweet potatoes (of ook wel yams genoemd) en dan als dessert pumpkin pie en pecan pie. De reden dat we dit al zo lang vieren komt van het verhaal over de eerste immigranten die met het schip de “Mayflower” overkwamen en samen met de Indianen hun eerste maaltijd van de oogst in het nieuwe land deelden. Alles hadden ze zelf geteeld.

Zodra Thanksgiving achter de rug is, is het op naar Kerstsmis.De vrijdag na Thanksgiving Day noemen ze hier “Black Friday”. Dan gaan de winkels open om 4 uur ’smorgens en wordt alles voor minder geld verkocht. Mensen gaan de avond daarvoor al met hun slaapzak of een tentje voor de winkel bivakeren. Ik las in de krant dat een man 10 “Flat Screen”TV’s’ had gekocht.

Overal zijn de huizen al versierd met lichtjes en kerstbomen, maar ik merk wel dat het in Nederland ook al gebeurt. Ze nemen veel van de VS over, vooral ook de Fast Food Restaurants.

De mooie kant van Kerst zijn wel de concerten waar men prachtige muziek hoort.Gister avond woonden we een concert bij op de Universiteit waar onze kleindochter muziek studeert en dat was een geweldige belevenis. Op de campus van UNT is een fantastisch mooi concert gebouw, waar de acoustiek fantastisch is.

Ik wens iedereen die dit leest een Prettig Kerstfeest en een gelukkig Nieuwjaar.

 Adriana Wells

Farmers Branch, Texas

Weblog Pien helpt Haïti

De redactie van Wereldeditie werd deze week geraakt door een weblog van een Alkmaarse hulpverleenster in Haïti. Op de website van de krant en in onze dagbladen werd hier al aan aandacht aan geschonken. Via Wereldeditie verwijzen wij u graag naar het artikel en naar het weblog van Pien van Musscher.
Artikel: ‘Hou mijn hart vast voor nieuwe ramp’
Weblog: Pienhelpthaiti.nl
Redactie Wereldeditie

Verder hebben we een prachtig park in Dallas. Dat heet de Arboretum en in dat park bloeien nu alle herstbloemen en bomen. Ik deed jaren geleden vrijwilligerswerk in de Arboretum. Ik was dan in Volendam’s costuum en liep ik tussen de tulpen.

Dikwijs kreeg ik een ‘girl scout’-groep om me heen. Die wilden vooral de klompen passen. Ze moesten dan ook een opstel maken over de Arboritum. Het park wordt op het week-end druk bezocht, vooral dus in het voorjaar en najaar. Momenteel bloeien de chrisanten en de bomen zijn prachtig met alle herfst kleuren.

Een andere veel bezochte attraktie is de “Texas Stat Fair” in Fair Park.

Daar komen werkelijk duizenden mensen vooral op het week-end naar toe, Daar zijn dan allerlei tentoonstellingen. De auto show wordt natuurlijk veel bezocht en verder staan er overal tenten met “Fast Food” te gek om op te noemen. Afgelopen zondag werd er $100.000 aan Fast Food verkocht wat natuurlijk funest is voor de lijn.

Deze week beginnen de verkiezingen voor “Governor” en voor de Senaat etc. Ik stem voor Bill White als governor en verder stem ik grotendeel Democratisch. Ik ga het vandaag eerst nog even bestuderen , zodat ik op de hoogte ben.

Dat was weer een groet uit Texas.

De River Cruise op de Donau was alles wat we hadden verwacht. We hebben 5 landen bezocht, we vertrokken met de KLM via Amsterdam naar Budapest. Daar werden we opgewacht en naar het schip de “Aria” gebracht. We begonnen onze cruise met 3 dagen in Budapest.

We hebben enorm veel prachtige architectuur gezien en bezocht, o.a. het Parlemenst gebouw, dat vlak aan de Donau staat en waar we vanaf ons schip precies opkeken. De vijf landen die we bezocht hebben zijn, Hongarije, Kroatië, Servië, Bulgarije en Roemenië. Er werd enorm veel verteld over de geschiedenis van de landen en de gewoontes van de diverse landen en vooral ook veel over de politiek en de groei na de tijd van het communisme.

We gingen elke dag met een bus het land in, zodat we niet alleen maar op het schip bleven. We hadden een fantastische gids, een leraar die op de Universiteit Engelse lessen gaf en van elk land alle details wist. We staan nog steeds versteld van hoeveel die man kon vertellen.

De laatste stop was in Boekarest, maar we zijn, voordat we in daar aankwamen, met de bus naar de Zwarte Zee geweest, waar we nog een heerlijke lunch op een grote Zeilboot kregen, terwijl we over de Zwarte Zee vaarden.

Amerikanen zijn dikwijls negatief over de Oost-Europese landen, maar ik was prettig verrast dat de bevolking en ook de steden een Westerse sfeer afgeven.

Het was weer wennen om terug in Dallas het gewone leven weer te beginnen, vooral ook omdat het nog zo heet was. Afgelopen woensdag werdt er echter slecht weer voorspeld en we kregen dan ook die dag enorm veel regen met overstromingen en evacueren van mensen wiens huis was overstroomd.

Aan het eind van de middag voorspelden ze een “Tornado (de “Webster” vertaalt het als een zware storm) en er werden daardoor veel mensen dakloos en vele huisen vernield en overstroomd door het hoge water. In een buitenwijk van Dallas stonden de huizen onder water en moesten de bewoners door de brandweer worden vervoerd naar een veilige plek.

Volgende week begin ik weer met de conversatie lessen voor de buitenlandse studenten op Brookhaven College. Het herfst seizoen is op alle scholen en Universiteiten weer begonnen..

Ook hoop ik eind oktober, zo rondom de 26ste, een paar weken naar Nederland te gaan om mijn broer’s 50-jarig huwelijksfeest mee te maken. Ik verheug me altijd op het jaarlijkse bezoek aan Nederland. Ik logeer in Zaandam, maar bezoek vele familie leden en kennissen in andere delen van Nederland.

Hij schreef onder anderen dat de zomervakantie heel belangrijk is voor de Nederlanders en dat er duizenden mensen op vakantie gaan naar verre landen of naar een strandgebied. Hij vertelde dat het komende weekend iedereen weer zo’n beetje terug zal komen en dat Schiphol een gekkenhuis zal zijn.

Het verschilt in die zin dan ook dat veel mensen in Texas niet met vakantie gaan. In Nederland zegt men : “waar ga je dit jaar naar toe met vakantie” en in Texas zegt men: “aan welke kerk behoor je”.

De schoolkinderen hebben hier van eind mei tot aan 23 augustus vakantie van school. Dat ligt ook wel aan de hitte. Vele mensen in Texas hebben een zwembad in hun achtertuin, dus vermaken de kinderen zich ondanks de hitte rondom het zwembad, dikwijls met vriendinnen of vriendjes.

Onze kleindochter is een “Lifeguard” bij het stadszwembad. Zo kan ze alvast sparen voor het volgende semester op de universiteit en voor alle onkosten van de auto etc. De tieners hebben hier op hun 16de leeftijd dikwijks al een auto, want afstanden zijn ver en er is weinig publieke transportatie. Er wordt nu een spoorlijn gelegd langs Farmers Branch en Carrollton, waar onze dochters wonen. Maar dikwijls moet je dan toch eerst met de auto naar de trein.

Verder gaan vele jongeren naar een Scouting Camp of een Church Camp gedurende de zomervakantie. Ook doen ze vrijwilligerswerk via de Scoutingvereniging of andere liefdadigheidsinstellingen.Ze gaan ergens huizen opknappen of zelfs een nieuw huis bouwen als liefdadigheidswerk.

Ik las in de Nederlandse blog dat ze nu in Nederland ook Scoutingverenigingen hebben en dat er momenteel een bijeenkomst is ergens in Nederland. Ze dragen in Nederland dan niet meer het echte scoutuniform, wat hier nog wel het geval is. Behalve als ze huizen schilderen etc., dan is het niet in uniform.

Vele mensen gaan natuurlijk ook wel met vakantie, maar er wordt minder over gepraat.

Men neemt niet als vanzelf aan dat je met vakantie gaat.

John en ik gaan echter wel elk jaar met vakantie en na de River Cruise op de Donau, komen we eind oktober ook weer naar Nederland.

Ik voel me in allebei landen goed thuis en vind het nog steeds fijn om Nederland jaarlijks te bezoeken. Lekker weer met de trein en de fiets en lekker veel lopen en vergeet niet het kopje koffie rondom de koffie tafel. Het Nederlandse woord “gezelligheid” is hier niet goed te vertalen, het is meer een gevoel, wat er bij een Nederlander nooit uitgaat.

Wij nodigen dan ook dikwijls iemand uit voor de koffie maar wordt niet dikwijls terug gevraagd. Als je bij de buren aanbelt, dan blijf je op de stoep praten en als ze bij ons aanbellen dan zeggen we meteen: “kom even binnen, dan zet ik koffie”.

Emigreren is niet gemakkelijk ondanks alle goede dingen die er tegenover staan.