De kranten staan er bol van, en overal hangen posters met “Wiesenmarkt” aangeplakt. Het jaarlijkse feest van Karinthië wordt ons verteld. Ja als men verteld dat er een kermis is dan gaan wij uit van een Noord-Hollandse kermis en dan voornamelijk die van Medemblik en Hoorn.

Maar niets van dat al is te vergelijken met de kermis zoals wij die kunnen. Zodra je het dorp binnen komt rijden staan overal borden waar je kunt parkeren en zelfs op de parkeerterreinen van de supermarkten kun je de auto tegen vergoeding een plekje geven.

Op naar het hart waar het allemaal gebeurt. Zodra we een voet op het terrein zetten veranderd onze wereld. Als eerste staat er een hele lange grote partytent waar compleet een rommelmarkt in is gehuisvest. Dan begint het bij mij al te kriebelen want wil daar altijd even door heen maar die bewaren we voor op de terug weg.

Als we doorlopen, lopen we in een straatje met alleen maar kramen met snoep, koek, spek en ander eetwerk. Aan het eind staat een gebouwtje waar deze 10 dagen de politie en een complete ambulance dienst in zitten gehuisvest.

We lopen verder en kijken rustig om ons heen en dan zie je al die tenten gebroederlijk naast elkaar met allemaal kroegjes. Iedereen geniet en zowel jong als oud loopt deze dagen in hun Oostenrijkse tenue en staat gezellig met een biertje in de hand te genieten.

Daar zien we toch echt een kermis attractie, en dan moet u weten dat wij een dochter hebben die gek is op alles wat hard, hoog en spanning geeft, maar het vreselijk ongezellig vind om alleen te gaan. En dan is het al gauw Bitte mam, ga je met mij samen, want Pa lief leent zich daar zeker niet voor. Na jaren, moest het dan toch maar gebeuren. Oké moet zeggen was  ook wel weer eens leuk en voelde me weer even ….  Maar dochterlief had nu de smaak te pakken en dacht dan gaat ze ook wel mee in zo’n bol waar je 150 meter in afgeschoten wordt en waar je bijna verplicht bent om te gillen omdat ze beneden op een scherm meekijken hoe beroerd je er aan toe bent. Wat dacht u ….. Nee dus, het kan te gek.

We zien nog een varken wat heerlijk aan het spit hangt te draaien en waar mensen in de rij staan voor een broodje met warm vlees.

Een stukje verder lopen we van marktkraam naar kermis attractie. Als de kinderen een rondje draaien kunnen de ouders hun wachttijd bij de kraampjes volmaken en geloof mij deze marktlui doen zeer goede zaken.

Wat ons even verder nog meer verbaasd is dat er zomaar een paar autodealers van diverse merken met zowel nieuwe als gebruikte auto’s tussen de markt en kermis staan.  En dan denk je oké. Staat er even verder een dealer met allemaal trekkers (nee geen speelgoed trekkers) in de aanbieding.  Leuk voor alle papa’s die staan te wachten op hun kroost. Voor ieder wat wils zullen we maar zeggen.

Nog even in de rommeltent gekeken, maar nee niks voor mijn gading bij. Gauw naar huis want we moeten nu bijna schuifelend door de menigte, zo ontzettend druk. Ja wat wil je, heel Karinthië komt hierheen.

Normaal is bij ons na een kermis de afsluiter om oliebollen en een kaneelstok mee te nemen naar huis. Helaas dit kunnen ze hier niet. Terwijl we naar de auto lopen bedenken we of hier handel in zit ……  Toch weer die Nederlandse ondernemers gedachten.

Liebe Gruße Anneke

Sta je net met je handen in de tuin een plant te zetten en ja hoor ze weten je te vinden.  Je  verwacht  een van je kinderen of manlief aan de telefoon te krijgen, maar nee een mevrouw die je iets wilt verkopen en dit gebeurt niet eens onder etenstijd.

Dacht dat dit alleen in Nederland gebeurde, maar ook hier weten ze je te vinden om een abbonnementje af te sluiten voor een of ander. Iets waar je totaal niet in bent geïnteresseerd. Had dan ook even de neiging om de telefoon bij het plantje  in het kuiltje leggen.

Vond het dan ook heel erg vervelend dat het nieuwe abonnementskaartje het niet in mijn telefoon deed en dus ook nog om een nieuwe mobiel moest. Weer alles op nieuw leren.  Zoonlief vraagt nog of ik niet aan de I-Phone wil. Grapje mam. Maak nog eens duidelijk dat hij alleen maar hoeft te kunnen bellen en sms’en. Geen internet en weet ik wat nog meer voor toestanden erop. Gelukkig die ouderwetse zijn nog te koop. Voel mij niet zo want ik heb tenslotte een mobiel en ga dus vreselijk met de tijd mee, maar volgens de jongeren van nu mag het wel ietsje meer zijn.

Dacht dat in Nederland tegenwoordig iedereen met de telefoon wordt geboren, maar het  is hier nog veel erger.  Soms lijkt het hier of de mobiele telefoon net is uitgevonden. Bij de meeste mensen hangt het hoofd alleen maar schuin om of de telefoon vast te houden tussen oor en schouder en de ander heeft gewoon eeuwig een telefoon daar geplaatst.

Al bellend wordt er in de winkel kleding uitgezocht, gepast en betaald en dit tot ergernis van ander winkelend plubliek die ongewild de problemen van anderen moeten aanhoren. De caissière die tot drie maal toe het bedrag moet zeggen omdat het gesprek toch belangrijker is en dan ook vreselijk boos kijkt wat echt niet helpt. Men gaat gewoon door met het gesprek en loopt na het betalen al bellend de winkel uit. En dan vinden ze het nog raar dat je een hekel aan die dingen hebt of het anders wel krijgt.

Bellen in de auto is ook hier verboden maar de meeste mensen maken zich daar echt niet druk om. Het woord Car-kit kunnen ze hier dan ook nog niet denk ik. Zelfs de zakenlui hangen nog met de telefoon rijdend aan hun oor. En dan wordt een bocht nemen toch wel erg lastig.

Staan wij op het vliegveld van Klagenfurt om mijn schoonmoeder en haar zus uit te zwaaien, bedenk ik mij dat ik het fototoestel ben vergeten. Heb zo’n pientere dochter die zegt, mam je hebt toch je mobiel. Kun je ook foto’s mee maken hoor.

Een telefoon die kan bellen, smsen, en zelfs foto’s kan maken, wat ben ik toch blij dat ik hem heb.

En zo rustig als het beneden was, want  de meeste gasten waren al naar de kamers, zo stond iedereen weer beneden met de vraag wat er aan de hand is. Nadat iedereen weer is gerust gesteld dat er voor ons niets aan de hand is, taait iedereen weer af naar de kamers.

Zo gebeurt dit zo op zijn tijd eens, meestal is dit overdag en hoor je het aan en gaat weer verder waar je mee bezig was. Nee wanneer hij `s nachts om een uur of drie gaat, schrik je wakker.  Het geluid weerkaatst dan ook zo tegen de bergen.  Lig eerst op scherp (ben als enige wakker van ons gezin) en stap toch maar even uit bed om door het raam te gaan kijken. Er is  niets te zien, dan maar weer terug in bed. En dan wil de slaap niet meer komen, want je ligt klaar wakker, te bedenken wat er zou kunnen zijn om deze tijd. En tegen de tijd dat je er uit moet val je in slaap.

En dan is het zondagochtend en na een week vroeg opstaan denk je een beetje te  kunnen uitslapen, nou vergeet het maar om 7 uur gaat het ding weer. Je zou er heen willen rijden en hoogst persoonlijk de stekker er uit willen trekken. Ook een goedemorgen, weer op tijd wakker.

Wij zijn er nu niet meer zo mee bezig maar je blijft wel alert als hij gaat, want wie zegt dat het niet bij jouw naast de deur zou kunnen zijn waar hij voor gaat.

Hij gaat ook op een  vaste dag, elke zaterdag om 12 uur vaste prik. Weet iedereen dat hij nog werkt, wat een fijn geluid om te horen.

Datgene  dat  al deze onrust veroorzaakt, staat in elk dorp of stad en bij ons staat hij bij de brandweerkazerne  op een enorme paal en dient ervoor om alle brandweerlieden uit de omgeving op te roepen zo snel mogelijk naar de kazerne te komen voor een uitruk naar bijvoorbeeld een brand of een ongeluk. En  aan het aantal keren dat hij aan en uit gaat weet men de ernst van de situatie. Ja de Sirene.

Nu hoor ik mensen al denken, hebben ze daar dan geen piepers. Heb natuurlijk even navraag gedaan bij de postbode tevens de brandweercommandant van ons dorp (woont een paar huizen verder) en was dan ook in zijn nopjes dat ik vertelde dat dit stukje voor een krant in Nederland is en wij geen Sirene hebben behalve die van de brandweerauto, en graag wilden weten hoe dit in elkaar steekt. En zoals elk gepassioneerd  brandweerman begon hij meteen enthousiast te vertellen. 

De brandweercommandant en de brandmeester  hebben een pieper op zak en de rest wordt opgeroepen via de sirene en hun Handy. Mijn volgende vraag was natuurlijk  wie  die sirene laat gaan midden in de nacht. Gelukkig niet onze buurman de commandant (had hem waarschijnlijk anders met andere ogen gaan bekijken), dit gebeurt in  de centrale in Klagenfurt. Nu lijkt het of hij dagelijks gaat maar dat valt wel mee, soms gaat hij weken niet en dan is het zomaar weer een paar keer achter elkaar.  En als je de volgende dag op de “Kleine Zeitung “ leest waar de uitruk voor was weet je waarom je wakker lag en dat hij niet voor niets afging.       

 Gruße aus Glanegg

Pasen betekend in Nederland voor de meeste mensen een lekker lang weekend, en misschien iets ondernemen met de kinderen als bv een attractiepark die voor dit lange weekend open gaan. De Paas tradities  die daar van vroeger uit bij horen kunnen de meeste Nederlanders dan ook niet.

Hier in Oostenrijk zijn ze nog wel degelijk van deze tradities en dat het inderdaad zo is hebben wij  mogen mee maken. Zondag voor Pasen gaat men met zijn Paastak naar de kerk en deze wordt dan gezegend. Dit hele weekend  kan er bij verschillende Gasthofen kip gegeten en  natuurlijk gedronken worden, want de kip moet natuurlijk ook weer weggespoeld worden en dat gebeurt echt niet met water!

Op de hoek bij ons huis staat een klein kapelletje en op Paaszaterdag om 12 uur verzamelde zich daar buurtbewoners en mensen uit andere omliggende dorpen met ieder  een mandje bij zich met daarin eieren, ham, spek en paasboter. Men stond rustig te wachten op wat er ging komen. Natuurlijk stonden wij ook te wachten op wat er ging komen maar dan vanaf ons dakterras want dat er iets ging gebeuren wat wij niet kennen daar waren we al wel zeker van. Hier wilden wij niets van missen. Ons wachten werd beloond want daar kwam de Pastoor met zijn misdienaren en begint een mis. Tijdens deze mis worden alle mandjes met onder andere de eieren erin gezegend. Nu ben ik niet kerkelijk en men heeft mij verteld dat dit wordt gedaan om hoop te geven en om de moed niet op te geven. De winter achter je te laten en het voorjaar te begroeten  met al het goede wat het zal brengen.

Ter afsluiting  komen op het tafeltje waar even daarvoor de Pastoor zijn wijwater had staan de flessen wijn  en wordt er nog even nageborreld. Gelukkig was het prachtig weer, en gebeurde het allemaal voor onze deur.

En als we s’avonds uit ons raam kijken zien we op de andere berg diverse Paasvuren. Indrukwekkend gezicht al die Paasvuren op de berg.

Zondag is het erg stil op straat, wat betekent dat de families bij elkaar komen om te eten en samen te zijn.

 2^E Paasdag komt men naar buiten om even een frisse neus te halen en dan gauw weer naar binnen om verder  Pasen te  vieren, en niet zoals in Nederland dat half Nederland op deze dag naar de woonboulevard trekt. Nee mensen hier zijn de winkels echt niet op zon-  en feestdagen geopend (behalve de supermarkt in de zomer met aangepaste openingstijden). En moet zeggen dat het mij prima bevalt, weten dat het een feestdag is, genieten van de rust en niet het gevoel  hebben dat een extra feestdag eigenlijk geen feestdag meer is maar  een gewone maandag.

Wij hebben in ieder geval fijne Paasdagen gehad en weer een stukje Oostenrijkse traditie mogen mee maken.

Gruße  Anneke

Onze emigratieplannen waren er al vanaf het moment dat wij als net getrouwd stelletje op vakantie gingen naar Oostenrijk. Maar de stap nemen is dan toch wel een hele beslissing. Dan komen er kinderen en worden eventuele plannen weer aan de kant geschoven. Uiteindelijk hebben we met de kinderen samen in 2007 de knoop doorgehakt en de beslissing alsnog genomen om te gaan emigreren.

Je huis verkopen net als de crisis begint, maakte het allemaal weer onzeker, maar na 1,5 jaar van wachten op een koper kwam het er dan toch van. Het huis wat we al eerder hadden bekeken en graag wilden kopen in Oostenrijk was nog niet verkocht dus alles kon nu in werking worden gezet.

We kwamen hier aan en waren op dat moment nog huisloos want de aankoop van ons nieuwe huis verliep allemaal niet zo vlot, alle spullen gingen dan ook hier in de opslag en wij hebben 8 weken bij kennissen in hun pension gewoond. De eerste week dat we in Oostenrijk woonden, hebben we al wel voor de kinderen (toen 18 en 11) scholen geregeld waar ze direct terecht konden en tot de zomervakantie gewoon naar school gingen.

Uiteindelijk kregen we 1 juli de sleutel van ons nieuwe huis, een huis met 4 appartementen en een groot appartement op de boven verdieping voor ons zelf. Jasper (nu bijna 20) bewoont één appartement en nog één blijft vast verhuurd en dan blijven er nog 2 over voor de vakantieverhuur.

De appartementen zijn grondig onderhanden genomen, opnieuw ingericht en zijn nu klaar voor de zomervakantie, die we al voor een gedeelte vol geboekt zijn.

We wonen hier nu bijna alweer één jaar en we hebben leuke en behulpzame buren en volgens onze naaste buren hebben we meteen een heftige winter achter de kiezen. Sinds vele jaren is er weer een berg sneeuw gevallen en nu is het eind maart en men vind dat het te koud is voor deze tijd. Ons hoor je niet want het is droog, de zon schijnt regelmatig dus wat wil je nog meer.

Uiteindelijk is Jasper niet meer terug naar school gegaan omdat hij eigenlijk al te oud was voor deze school. Heeft zich ingeschreven bij de AMS (arbeidsbureau) om te kunnen werken en leren maar alle baantjes waren al verzegd. Uiteindelijk de knoop doorgehakt en voor zichzelf begonnen als ontwerper en programmeren van webshops en websites wat hij in Nederland ook al deed.

Eva(12) gaat naar de 2e sportklas van de Hauptschule, best wel lastig want ze slaat 1,5 jaar over vergeleken met Nederland, maar krijgt bijles zo waar ze het nodig heeft.

Ook hier gebeurt van alles en  willen onze ervaringen  dan ook met alle lezers gaan delen.

Liebe Grüße   Anneke

www.hausberkhout.com