Wil je er volgend jaar ook bij zijn, zorg dan dat je eind augustus – begin september in Le Marche bent!
Liefst natuurlijk in onze bed & breakfast Terra Mossa!

Nu, 150 jaar later wordt in Italië maandenlang discussie gevoerd over het feit of deze 17e maart een vrije dag zou moeten zijn. De bedrijven waren uiteraard tegen (het is crisis, er moet geld verdiend worden!), de vakbonden waren er onzeker over, evenals de politiek. Silvio Berlusconi is te druk met de voorbereidingen op de processen die tegen hem gaan beginnen om zich hiermee bezig te houden. Op het laatste moment heeft de regering toch maar een decreet uitgevaardigd dat vaststelt dat er op 17 maart niet gewerkt wordt. Een decreet, alsof het om een noodtoestand gaat.
De regio’s die door de rechtse partijen wordt bestuurd, hadden zelf al besloten om de scholen te sluiten. De Lega Nord, coalitiepartij in de regering, zal de festiviteiten boycotten.

Op een speciale website van de Corriere della Sera vind je allerlei artikelen met koppen als: “Italië: eenheid in verscheidenheid”, “De toekomst? Waarden en moed”, een fotoreportage van 150 jaar samen leven onder één vlag, een column over de Italiaanse taal en ga zo maar door. Er wordt van alle kanten gewezen op wat de Italianen bindt en wat ze scheidt. Er is een gemeenschappelijke taal, een gemeenschappelijke vlag en een nationaal voetbalelftal. Er is sinds de invoering van de Euro geen nationale munt meer en om nou de zeggen dat het staatshoofd de boel bindt, ik weet het niet. En wie is feitelijk het staatshoofd: premier Berlusconi of president Napolitano?

Napolitano was wel de hoofdpersoon in de televisieregistratie van de feestelijkheden en herdenkingen donderdagochtend op Rai 1. In 20 minuten heb ik minstens drie keer het volkslied gehoord, het kan ook vier keer zijn geweest. Hij legde kransen bij o.a. de gevallenen van de Wereldoorlogen en bij de graven van Vittorio Emanuele II en Garibaldi en verschillende andere monumenten in Rome, er kwamen straaljagers over die de Italiaanse driekleur in rook boven de stad lieten hangen. Er volgt (natuurlijk) ook nog een kerkdienst en de hele dag staan de programma’s op in ieder geval Rai 1 in het teken van 150 jaar eenheid.

Ons dorpje, Poggio San Marcello (AN) is al een paar dagen behangen met vlaggen (vanuit de gemeente verstrekt, vermoed ik) en ook bij sommige huizen buiten het centrum hang de vlag uit. Ik laat de festiviteiten wat langs me heen gaan, het is tenslotte nog niet echt mijn land, maar volg wel met veel interesse naar hoe er verslag van gedaan wordt en hoe de kranten erover schrijven. Maar voor nu is het even genoeg. Het is goed weer vandaag, ik ga zolang het droog blijft maar weer in de tuin aan het werk. De laatste takken moeten nog gesnoeid worden.

www.bbterramossa.it

Goed, de dirigent kwam dus weer terug bij de repetitie met een handgeschreven brief. Ik zorgde heel snel dat ik achter het keyboard vandaan kwam en zocht weer een plek bij het koor. De dirigent nam vervolgens plaats achter het keyboard, legde een dikke map met papieren voor zich neer en kondigde aan dat hij de brief die hij bij zich had ging voorlezen aan het koor.

Hij ging van start en het verbaasde me nogal dat de voorzitter en zijn medestanders de dirigent redelijk lieten uitspreken. Blijkbaar heeft het voorlezen van een brief een bepaalde waarde, daarin onderbreek je iemand niet. Als hij dezelfde zaken gewoon gezegd zou hebben, dan was hij al minstens tien keer in de rede gevallen! Natuurlijk waren er momenten dat er wat gemopper opsteeg, maar dat werd snel door de anderen gesust: “Hou je mond, laat hem uitspreken!”.
De inhoud van de brief was een opsomming van alles wat in de afgelopen jaren volgens hem verkeerd was gegaan, wat hij allemaal had gedaan, wat het bestuur van het koor allemaal had nagelaten, al het geld dat hij bij elkaar gesprokkeld had voor projecten van het koor, optredens die hij persoonlijk had geregeld, al het geld dat hij persoonlijk in zaken zou hebben gestoken en waar hij nog niks van terug heeft gezien. Kortom, allemaal zaken waarmee hij zijn waarde wilde aantonen en de nalatigheid van het bestuur wilde benadrukken. Het ging dus zoals ik al vermoedde echt niet alleen om het stel dat niet bij het koor zou mogen komen zingen, maar om de volgens hem algehele incompetentie van het bestuur. Hij beschuldigde ze bovendien van machtsmisbruik. (Ben ik de enige die hier een parallel ziet met de Italiaanse politiek?)

De map met papieren die hij bij zich had bleek allemaal correspondentie te zijn, brieven over en weer met het bestuur, bewijzen van dit en bewijzen van dat en hij was inmiddels in gesprek met een advocaat. Of ook dit vooral theater was om indruk te maken, of dat hij het serieus hoog wilde gaan spelen, is mij nog altijd onduidelijk.
Toen hij klaar was met voorlezen werd er uiteraard van verschillende kanten op de brief gereageerd. Tot dan toe liep de avond net als de eerdere repetitie en discussieavonden, maar na een paar minuten werd men nogal persoonlijk. Mensen begonnen elkaar voor de lelijkste dingen uit te maken. Ik geloofde mijn oren niet! Personen die ik tot dan toe graag mocht vond ik ineens toch niet zo aardig meer.. En weer liep de dirigent weg, naar nu blijkt voorgoed.

Na afloop van deze avond was ik zwaar gedesillusioneerd. Hoewel de hele zaak mij persoonlijk niet aangaat heeft de onaangename sfeer die was ontstaan me erg geraakt. In de auto op weg naar huis was ik de brief die ik aan het koor zou gaan schrijven in mijn hoofd al aan het opstellen. Ik had besloten dat ik ermee zou stoppen.
Ik ben bij het koor gaan zingen om precies dat te doen: zingen. Niet om allerlei persoonlijke en organisatorische problemen erbij te krijgen die de sfeer totaal niet ten goede komen. Misschien was ik daarin wel wat naïef, maar ik heb dit soort taferelen gewoon nog nooit meegemaakt bij de koren waar ik in Nederland bij gezongen heb. Misschien heb ik wat dat betreft wel gewoon heel veel geluk gehad en moet ik voor al die goede ervaringen in mijn handjes knijpen.

Hoe dan ook, ik heb die brief aan het koor met wat hulp van Mark geschreven en de volgende ochtend per mail verstuurd naar één van de bestuursleden. De dirigent heeft geen e-mail(?!), dus ik wilde het aan hem via de gewone post versturen. Ik stuurde hem een sms om zijn adres te vragen om de brief naartoe te sturen. Krijg ik een sms terug met een heel verhaal van “je kent de mensen nog niet goed genoeg”, “je kent de geschiedenis van het koor niet”, “ik heb al zoveel brieven gehad, ik zal ‘m toch niet lezen”. Maar hij wist nog helemaal niet waarover mijn brief ging! Hij ging er dus klakkeloos van uit dat ik hem een brief wilde gaan sturen om hem over te halen om toch alsjeblieft bij het koor te blijven. Zijn aanname was voor mij een bevestiging dat ik de juiste beslissing had genomen. Iedereen was zo ontzettend met zichzelf bezig dat ze geen oog meer hadden voor het effect dat hun gedrag op de groep zou hebben. Alleen de eigen positie is belangrijk. Dat zij die positie hebben om ervoor te zorgen dat een koor goed kan draaien lijkt bijzaak te zijn geworden.

Ik liet de dirigent vervolgens via sms weten dat ik met het koor was gestopt. Hij draaide binnen een paar minuten 180 graden om en stuurde me weer een sms met de vraag of ik misschien in zijn nieuwe clubje, van een man of 12, mee wilde komen zingen. Nee, bedankt. Met jou nu even niet. Vervolgens kreeg ik tot vervelens toe berichten en telefoontjes van de voorzitter: “Ik weet niet wat ik zonder jou moet! Verlaat ons niet! De dirigent is weg dus je kan weer terugkomen!”. Ze wíllen het gewoon niet begrijpen…

Inmiddels kan ik er alweer om lachen, hoor. Ik heb van verschillende andere koorleden begrepen dat zij inmiddels ook op zijn gestapt. Natuurlijk vind ik dat jammer, vooral voor de mensen die net zoals ik gewoon lekker willen zingen met elkaar. Er is een kleine groep dappere die-hards die nog willen proberen het koor te redden, maar ik vrees het ergste.

www.bbterramossa.it

De laatste paar maanden is de sfeer binnen de groep echter hard achteruit gegaan. Het is moeilijk om precies te bepalen wanneer en waarmee het begon, maar het meest duidelijk werd het toen twee mensen zich aanmeldden om bij het koor te komen zingen. De dirigent gaf al meteen aan dat hij deze mensen onder géén beding bij het koor wilde hebben. Het reglement van de overkoepelende vereniging waar het koor bij aangesloten is, laat het echter niet toe om mensen op voorhand te weigeren. En dus wordt er gepraat, gediscussieerd, nog meer gepraat en een hoop drama gemaakt.

Het stel is al eerder lid van het koor geweest, maar ze hebben zich toen blijkbaar niet goed gedragen. Vooral de vrouw zou nogal opruiend bezig zijn geweest en haat en nijd hebben gezaaid onder de dames van het koor, wat zelfs tot het vertrek van een aantal van hen heeft geleid. Bijkomend detail: de dirigent heeft een relatie met een koorlid, een nog getrouwde maar in relatiecrisis verkerende sopraan. De voorzitter van het koor, een zeer vrome, wat oudere katholieke man, heeft hier vanzelfsprekend zo zijn mening over. Dit gegeven wordt echter uit alle macht verzwegen in het koor, niemand zal de relatie openlijk in de groep bespreken. Gelukkig wilde één van de andere sopranen me één en ander uitleggen over de ontstane situatie. En daardoor vielen een hele hoop puzzelstukjes ineens op hun plek!

Het schijnt dat vooral het vriendinnetje van de dirigent hem gezegd heeft dat hij moet zien te voorkomen dat het eerder genoemde stel weer bij het koor komt. Hij stelde het koor vervolgens voor de keuze: zij of ik. Dat was een keuze waar de groep zijn vingers liever niet aan wilde branden: “Wie zijn wij om zoiets te bepalen?” Volgens het reglement moet immers iedereen die aangeeft te willen komen zingen direct en onvoorwaardelijk worden verwelkomd. Wegsturen kan dan altijd nog.
De dirigent wilde echter totaal niet luisteren naar de voorzitter die vooral redelijk probeerde te blijven en met het reglement bleef zwaaien. In de tussentijd werd er al over gesproken dat het koor toch maar in stemming moest bepalen of het stel erbij mocht komen of niet. Of misschien moest het reglement maar worden aangepast? Op de achtergrond was de dirigent inmiddels hard bezig om die eventuele stemming te voorkomen door met mensen te spreken en ze over te halen om tegen de stemming te stemmen (ja, er moest natuurlijk eerst gestemd worden over het al dan niet houden van een stemming).

Na afloop van een kerkdienst waar we hadden gezongen, ergens begin januari van dit jaar, riep de dirigent ons even samen. Hij deed de mededeling dat hij ‘even pauze’ zou houden en liep vervolgens de kerk uit, ons in verbazing achterlatend. Iedereen keek elkaar vragend aan: wat moeten we nu? Ik bood in mijn enthousiasme direct aan om het koor de eerste repetities door te helpen als invaller en de daarop volgende repetitieavond zou dus gewoon doorgaan.
Natuurlijk werd er die avond weer veel gepraat maar gelukkig ook nog wat gezongen. Dat was toch wel leuk, om zomaar voor het koor te staan met over het algemeen aandachtige en verwachtingsvolle gezichten. Helaas werd door de steeds weer terugkerende discussie de sfeer binnen de groep er niet beter op en er begonnen twee kampen te ontstaan. Tussendoor kreeg ik zelfs even ‘huisbezoek’ van de dirigent met ‘zijn’ sopraan, met het verzoek om mij maar zoveel mogelijk buiten de discussie te houden. Toevallig was ik dat ook al van plan, ik had totaal geen zin om in deze zaak iemands kant te kiezen. Bovendien heb ik het gevoel dat wat er hardop besproken wordt slechts het topje van een ijsberg van ongenoegens is, die in de loop van jaren gestaag is gegroeid.

Na een ruime maand afwezigheid, kwam de dirigent begin februari toch weer terug op een repetitieavond. De vrouwelijke helft van het ongewenste stel was toen echter voor de eerste keer aanwezig. Ten overstaan van de aanwezigen vroeg hij haar om alsjeblieft even te vertellen wie haar had gebeld om te zeggen dat ze kon komen. Daarop kwam geen duidelijk antwoord. Vervolgens werd er ingezongen met het koor. Na afloop daarvan vroeg de dirigent aan haar of ze zo vriendelijk wilde zijn om te vertrekken. Er volgde commentaar vanuit het koor: dat kan je toch niet maken?? Toen zij vervolgens bleef zitten pakte hij zijn spullen en vertrok weer.
Men keek mij aan, of ik de repetitie wilde overnemen. Tja, daar stond ik dan voor een groep zwaar chagrijnige gezichten. Na één nummer gezongen te hebben kwam de dirigent echter weer binnen. Met een brief.
Sorry, ik moet het verhaal hier even opsplitsen, anders wordt het te lang. Over een dag of twee het vervolg van deze soap!

Dus ging ik van de week langs bij het gemeentehuis van Poggio San Marcello. Ik werd enthousiast begroet door ragioniere Giancarlo en architect Paolo die nog even met iets bezig waren, maar ondertussen tijd hadden om te informeren naar hoe de zaken bij ons gingen en of we het nog een beetje leuk vonden om in Italië te wonen.
Even terzijde: Paolo was de architect van onze verbouwing, maar werkt ook bij de gemeente en verstrekte ons de vergunning voor de verbouwing waarover hij uiteindelijk zelf de eindverantwoordelijkheid had. Handig, zo’n persoon met twee ‘petten’.

Nadat zij hun zaken hadden afgerond ging Paolo terug naar zijn kantoortje en legde Giancarlo me uit wat ik allemaal zou moeten doen voor zo’n wegwijsbordje langs de weg. Hij begon ermee dat we natuurlijk ook gewoon een bord langs de weg kunnen zetten en dan maar afwachten of iemand er iets van zegt. “Zo doen we dat in Italië!”, zei hij met een vette grijns.
Het komt er in het kort op neer dat bij de provincie toestemming moet worden gevraagd, omdat het bordje langs de provinciale weg SP9 komt te staan. Vervolgens moet er over het reclame maken belasting worden betaald aan een andere instantie. Ik heb nog geen idee wat het in totaal zou gaan kosten, want het bord moet ook nog worden gemaakt. Bovendien willen we graag twee bordjes (of één tweezijdig bord), zodat men het van twee kanten kan zien.

Nu is het aan ons om uit te zoeken op welk punt het bord precies moet worden geplaatst, ergens rond kilometer 55 van de SP9, hoe groot het bord moet worden en wat erop moet komen te staan. Een pijl en “B&B Terra Mossa” zou voldoende moeten zijn. Misschien nog een pictogrammetje van een hotelbed erbij? Zodra we al deze info hebben kan ik terug naar het gemeentehuis en dan zal Giancarlo helpen met het doen van de aanvraag bij de provincie Ancona.

Terwijl ik al deze uitleg kreeg kwam Mauro binnen, de man die ons vorig jaar maart bij de gemeente heeft ingeschreven en die vrijwel alles weet van de gemiddeld 760 inwoners van de gemeente. Hij bemoeide zich ook nog even met mijn vraagstuk. Kortom, het was een gezellige boel, daar in het kleine gemeentehuis. De enige die nog ontbrak was de burgemeester, Tiziano Consoli (1976). Een jonge vent die al met zijn tweede termijn als burgemeester bezig is.
Maar goed, ik ga maar eens kijken hoe ons bord eruit moet gaan zien en waar het precies moet komen te staan.

Het vervolg van dit verhaal komt waarschijnlijk pas na de feestdagen; met Kerst ben ik voor het eerst sinds 2007 zowaar weer eens in Hoogkarspel. Wie weet zie ik je daar wel en kan ik je persoonlijk fijne feestdagen wensen!

www.bbterramossa.it

In april 1999 kwamen we terug van zes maanden backpacken door Zuidoost-Azië. Tijdens die reis namen we de beslissing om bij terugkomst een kat in huis te nemen. Het werden er twee, twee zusjes: Kees en Karel.

Kees en Karel zijn geboren en getogen in Utrecht en zijn binnen de stad vier keer met ons mee verhuisd. Van Lunetten naar Leidsche Rijn naar het mooiste plekje van Oudwijk weer terug naar Leidsche Rijn en tussendoor nog even voor een maandje naar Capelle a/d IJssel, omdat het appartement dat we zouden gaan huren nog niet af was.
Toen ze 10 jaar oud waren, in maart 2009, maakten ze de grootste verhuizing van hun leven tot dan toe mee: van een appartement zonder buiten (niet eens een balkon) in Leidsche Rijn, naar een huis vrijwel bovenop een heuvel met alleen maar akkerland eromheen, in hartje Italië.

Ik maakte me in het begin wel een beetje zorgen om ze, twee van die stadskatten die ineens in de grote wijde wildernis van Le Marche rond zouden lopen. Zouden ze niet gebeten worden door slangen of schorpioenen? Wat als ze ruzie krijgen met een das of een vos? Wat als een jager ze per ongeluk neerschiet? Tja, dat kan allemaal gebeuren. Maar van de andere kant, als ze iets zou overkomen dan hebben ze de laatste jaren van hun leven in ieder geval nog even een prachtig bestaan gehad.

Tot nu toe gaat het prima met ze. Kees is in het voorjaar wel een keer behoorlijk gehavend thuis gekomen. Ze zat onder de wondjes; we vermoeden dat ze een robbertje gevochten heeft met een  onvriendelijke das. Die wondjes genazen echter goed en al snel ging ze ’s nachts weer aan de wandel. Karel kan urenlang in de brandende zon geduldig op een muurtje zitten wachten tot er een hagedis uit tevoorschijn komt. Als ze die vervolgens gevangen heeft wordt ie natuurlijk smakelijk opgepeuzeld. Gedurende het jaar komen we regelmatig schorpioenen tegen in en om het huis, maar ik heb ze er nog geen aandacht aan zien besteden. Slangen zitten er ook, maar die zien we gelukkig minder vaak en ook daar hebben we nog geen vervelende ervaringen mee gehad.

De beestenboel is inmiddels uitgebreid met een Italiaans aanloopkatje dat we Zusje hebben genoemd en niet te vergeten Lola, de Berner Sennenhond van inmiddels ruim 1,5 jaar oud. In de winter vinden de katten het te koud om naar buiten te gaan en blijven ze dus binnen, waar ze tot elkaar zijn veroordeeld. Lola leeft echter helemaal op in de kou en is één brok energie in de winter. De sneeuw van afgelopen winter was een groot feest voor haar. Zusje en Lola zijn trouwens dikke vriendjes geworden.

Ondanks dat Lola best groot is en af en toe wat lomp, kan ze heel lief en relatief voorzichtig met Zusje spelen. Zusje daarentegen zet dan weer vol overgave haar nagels en tanden in de poten van Lola, maar die lijkt dat amper te voelen. En tien minuten later ligt Zusje prins(es)heerlijk bovenop Lola te slapen.

Karel kan echter niet zo goed tegen de winter, al dat binnen zitten met die andere dieren om haar heen is haar veel te druk. We hopen dus maar voor haar (en voor ons) dat de winter dit jaar kort duurt en dat ze in het voorjaar snel weer naar buiten kan.

www.bbterramossa.it

Toen er gevraagd werd of ik mee ging voor een paar dagen naar Zwitserland heb ik daarom niet meteen ja gezegd. Het leek me natuurlijk erg leuk om zo’n uitstapje te maken, maar het idee van drie dagen non-stop omringd te zijn door uitsluitend Italianen was toch net iets minder aantrekkelijk.

Toch vond ik dat ik mee moest gaan, dus zat ik op vrijdag 30 april vroeg in de ochtend in de bus, richting het noorden. Aan het eind van de middag kwamen we aan in Cannobio. Dat bleek niet in Zwitserland te liggen, maar op ongeveer 10 km van de Zwitserse grens, aan het prachtige Lago Maggiore.

Er stond voor de zaterdagavond een concert gepland in een kerk in Cannobio en overdag maakten we een tochtje naar o.a. het Isola Bella.  1 mei is een vrije dag in Italië, dus het eiland werd druk bezocht door dagjesmensen en veel (Duitse) toeristen. Het is waar: l’Isola Bella è veramente bella!

Het was een leuk weekend en ik moet zeggen, het is me meegevallen met de taal. Op momenten dat ik er even moe van was kon ik vaak wel een rustig plekje opzoeken om op adem te komen en mijn mede-koorleden begrepen dat over ‘t algemeen heel goed. We hebben het er ook een beetje over gehad, over het feit dat ik vaak wat stilletjes en op mezelf lijk te zijn. Zij wijten dat aan cultuurverschillen, aan mijn Nederlanderschap.

Ik leg ze dan op mijn beurt uit dat ik als Nederlandse inderdaad wat rustiger ben dan de gemiddelde Italiaan, maar dat de belangrijkste oorzaak van mijn misschien wat timide houding is dat ik hier (nog) niet in mijn eigen omgeving ben en de taal nog niet goed genoeg beheers om alles te kunnen begrijpen en op dingen te kunnen reageren. Zet me in Nederland bij mijn familie of vrienden en je ziet een hele andere Annemarie!

Dus: ik ben op zoek naar een Nederlands koor, liefst in de buurt van Amsterdam, dat het leuk zou vinden om mijn koor uit Moie di Maiolati Spontini te ontvangen zodat zij eens kunnen zien hoe ik “echt” ben. Natuurlijk hoort hier ook een tegenbezoek in Italië bij! Ik kan jullie verzekeren dat jullie met open armen ontvangen zullen worden. 

Mijn koorleden zijn stuk voor stuk heel vriendelijk en aardig, maar een paar springen eruit als het gaat om begrip en behulpzaamheid. Met enige regelmaat vragen zij me hoe het gaat, of ik het nog een beetje leuk vind en of ik een bepaald gesprek wel kan volgen. Als ik iets niet begrepen heb proberen zij het me nog eens uit te leggen tot ik het wel snap en dat vind ik ontzettend lief van ze. Eén van hen heeft zelf een tijdje in het buitenland gewoond en kan zich daardoor goed in mijn positie verplaatsen.

De laatste dag van het weekend, op zondagochtend, zongen we bij een mis in Massino Visconti, op ongeveer een uur rijden van Cannobio. Na afloop van de mis kregen we een lunch aangeboden.; die duurde tot bijna 16:30 uur! Daarna moesten we nog helemaal terug naar Le Marche, weer een lange rit in de bus.

Om 23:00 uur waren we weer op de parkeerplaats waarvandaan we waren vertrokken en moest ik tot de conclusie komen dat ik een erg leuk weekend had gehad!

Het Lago Maggiore en de plaatsjes eromheen zijn prachtig, de beboste bergen zijn indrukwekkend, de bloemenpracht was overweldigend, we hebben lekker gezongen en heel veel gezien. Het gaat nog niet vlekkeloos, maar ik geloof dat ik het Italiaans inmiddels beter beheers dan ik dacht.

www.bbterramossa.it

In ”mijn” regio, Le Marche, is centrum-links de grootste gebleven, net als in de overige centrale regio’s Toscane, Umbrië, Ligurië en Emilia Romagna. Centrum-rechts is juist in de dichtstbevolkte regio’s de grootste geworden en de stand in regio’s is nu 7-6 voor links. De winst van centrum-rechts is echter niet uitsluitend te danken aan de PDL. Ook de rechtse Lega Nord van Umberto Bossi heeft veel stemmen binnengehaald. Berlusconi wil meteen aan de slag en justitie en de belastingen vernieuwen en moderniseren. Om dit voor elkaar te krijgen zal er nauw samengewerkt moeten worden met de Lega.

En dan las ik vandaag over Mara Carfagna, met meer dan 25.000 fans op Facebook en het grootste aantal voorkeursstemmen van alle deelnemers aan deze verkiezingen. Deze Mara heeft al eerder heel wat stof doen opwaaien. Ze heeft deelgenomen aan Miss-Italië verkiezingen in 1997 en was vanaf 2000 in verschillende televisie-shows te zien. Het meest opmerkelijke gebeurde tijdens de uitreiking van een televisieprijs in 2007, toen Silvio Berlusconi de gewraakte uitspraak deed dat hij “als hij nog niet getrouwd was dat direct met haar zou doen”.

Naar aanleiding daarvan vroeg zijn vrouw via een brief in de krant La Repubblica om zijn excuses. In 2006 ging ze de politiek in, wat zelfs binnen de partij (toen nog Forza Italia) als controversieel werd beschouwd. Ze houdt zich tegenwoordig vooral bezig met de bescherming van en rechten voor vrouwen.Ik merk trouwens dat dit stukje tot nu toe alleen over rechts gaat; zou de media dan inderdaad zo ‘gekleurd’ zijn? Eens zien wat ik over links kan vinden.. Ja wel iets, maar ik kom er nog niet zo uit, teveel namen door elkaar! Daar kom ik op een later moment nog wel eens op terug, wanneer ik het een beetje denk te begrijpen, ok?

En dan nog het laatste nieuws: Berlusconi gaat op Facebook. Eens zien hoeveel fans hij krijgt..

Hier rijden inmiddels de tractoren weer door de wijngaarden, de bloesems komen aan de pruimenbomen en de vogels fluiten. Het is lente, het leven gaat gelukkig gewoon door.

 www.bbterramossa.it

Aan de andere kant lijkt het vaak wel alsof je voor objectief en kritisch nieuws beter naar buitenlandse zenders kan kijken naar de Italiaanse, die voor een groot deel in handen zijn van de ‘testa d’asfalto’ (het ‘ geasfalteerde hoofd’). Want het ziet er naar uit dat er op zijn hoofd een laag verf of asfalt ligt dat de illusie van haar moet hooghouden. Kranten zijn wat dat betreft iets betrouwbaarder, want onafhankelijker. Toch zal ik proberen iets te vertellen over de regionale verkiezingen die hier zijn gehouden.

Zondag 28 en maandag 29 maart 2010 zijn er in bijna alle Italiaanse regio’s verkiezingen gehouden. De regio’s zijn bijv. Toscane, Lombarije, Le Marche, Piemonte, etc. Deze verkiezingen zijn een belangrijke graadmeter voor de populariteit van Berlusconi en de overige politieke voorkeuren in het land.

Meer dan 41 miljoen Italianen zijn opgeroepen om het lokale bestuur te herinrichten en te stemmen voor o.a. nieuwe regio-parlementen. Wij mogen nog niet meedoen aan deze verkiezingen, dat mogen we over 4 jaar, wanneer we 5 jaar in Italië wonen. Ik weet wel op wie ik NIET zou stemmen, maar op wie of wat dan wel… geen idee!

Wat uit de kranten op internet inmiddels duidelijk wordt is dat de opkomst een stuk lager is dan bij de vorige verkiezingen, 5 jaar geleden. Lag de opkomst toen gemiddeld op 56,0%, deze keer was op zondagavond de 45% nog niet gehaald. Men kan stemmen tot maandagmiddag 15:00 uur, dus de verwachting is dat het opkomstpercentage van 2005 bij lange na niet gehaald zal worden.

Het lijkt erop dat in het grootste deel van de regio’s centrum-links (PD – Partito Democratico van Pier Luigi Bersani) de meerderheid van de stemmen gaat halen.

En dan is er nog de discussie over de kandidatenlijsten. In de aanloop naar de verkiezingen is er een heel ingewikkeld proces voor het correct indienen van de kandidatenlijsten. Er moeten ik weet niet hoeveel handtekeningen verzameld worden en als er ook maar iets niet klopt kan je lijst door de rechter worden uitgesloten van deelname.

In Lazio en Lombardije zou de PDL (Popolo della Libertà) van Berlusconi door onregelmatigheden met deze handtekeningen niet mee kunnen doen aan de verkiezingen. Het is mij niet helemaal duidelijk of dat nu toch is gelukt of niet.

Nu blijkt dat er toch kandidaten op de stembiljetten zijn vermeld die niet op de kandidatenlijsten stonden. De regels over hoe daarmee om te gaan zijn waarschijnlijk zo onduidelijk dat deze biljetten in de ene regio direct als ongeldig worden verklaard, terwijl men in een andere regio vindt dat het afhankelijk is van het aantal stemmen dat op zo’n kandidaat wordt uitgebracht en het kan worden afgedaan als een ‘vergissing’. 

Uiteraard wordt hier uitgebreid over gekibbeld, maar de wet lijkt me duidelijk. Staat een kandidaat niet op de lijst, dan ook niet op het stembiljet.

Over een paar dagen weten we hoe het regionale politieke plaatje eruit gaat zien. Ben wel blij dat ik hier nog niet mag stemmen. Zoals ik zei, ik zou niet weten op wie!

Belangrijkste bron: www.corriere.it  

www.bbterramossa.it

Na heel wat kilometers geklommen te hebben kwamen we op het ‘Altopiano delle 5 Miglia’. Een kleine, bijzondere hoogvlakte, omzoomd door besneeuwde toppen waar nog druk op geskied werd. Na de hoogvlakte volgde een lange afdaling die gedeeltelijk door de regio Molise ging. Daarna kwamen we in Campania en zagen we langs de weg de ene na de andere “caseificio” ofwel kaasmakerij. Campania is de regio van de echte buffelmozzarella en daar zijn ze trots op.

Het duurde niet lang of de Vesuvius doemde in de verte op. De wegen werden drukker, we kwamen weer op de autostrada en het was duidelijk dat we in de buurt van een grote stad kwamen: Napoli. Links inhalen, rechts inhalen, geen richting aangeven, niks wat we nog niet gewend waren, dus eigenlijk viel het autorijden rond de stad ons wel mee. Aan het einde van de autostrada ging deze over in een tweebaansweg richting het schiereiland van Sorrento. Al slingerend rij je langs de ruige kliffen met na elke bocht een ander uitzicht langs het prachtige schiereiland, of naar Napoli aan de overkant van de baai met daarachter de altijd aanwezige Vesuvius.

De volgende dag hebben we Napoli bezocht. Omdat we van vele kanten waren afgeschrikt om met de auto de stad in te gaan hebben we in Sorrento de trein genomen. Met een klein uur stonden we in het centrum van de stad. Zodra we het station uit waren was ik heel blij dat we inderdaad niet met de auto waren; wat een gekkenhuis! Van mafia-zaken merk je als dagtoerist  niks. Om ook de kleine criminaliteit niet aan te trekken zijn we zonder tassen op weg gegaan. Een beetje kleingeld in de zakken en natuurlijk ook een fotocamera. Gelukkig is die niet zo groot . In het kort: Napoli was wat ik me ervan had voorgesteld: groot, chaotisch, lelijk en mooi.

Vrijdag gingen we naar Pompei, nummer één op mijn verlanglijstje. Wat moet dat toen een prachtige stad zijn geweest! Mocht je zelf van plan zijn binnenkort naar Pompei te gaan, check dan zeker even de site van Arethusa. Een paar van de opgegraven gebouwen zijn slechts beperkt te bezoeken, maar daarvoor kan je (gratis) reserveren via deze website. Wij hadden twee dingen uitgekozen en bij beide waren we de enige twee die op die plek naar binnen mochten.

Bij het huis van de Amorini dorati, de Vergulde geliefden, kwam degene die het hek voor ons open deed ons zelfs nog een kleine rondleiding geven. Het voelde als een voorrecht om zo door dat huis te mogen lopen. Heel mooi bewaarde mozaiekvloeren en tekeningen op de muren. Van dit huis was ook het dak gerestaureerd, waardoor het nog meer ging leven en je goed kon zien hoe mooi het was geweest.

Zaterdag gingen we alweer naar huis, maar op de terugweg hebben we nog even goed inkopen gedaan: een paar kilo citroenen uit Sorrento en een paar bollen buffelmozzarella. Die worden nu verwerkt tot respectievelijk huisgemaakte limoncello voor onze B&B-gasten en pizza, salade caprese en lasagna. Heerlijk land dit!

www.bbterramossa.it