Jaarlijks bezoeken zo’n 5 miljoen toeristen, zonaanbidders en overwinteraars deze ultieme sol y playa-bestemming. Voor de één een gruwel, voor de ander een paradijs. Vijf kilometer strand verdeeld door het oude centrum in een Levante en een Poniente deel (oosten- en westenwind). Van vissersdorpje in de jaren zestig uitgegroeid tot symbool van het moderne massatoerisme.

Ergens in deze drukke en lawaaierige metropool bevindt zich een oase van rust, een piepklein golfbaantje waar wij sinds kort pogingen doen de beginselen van het golf onder de knie te krijgen. Niet gehinderd door enige kennis van de etiquette slaan we er lustig op los en worden daarbij geholpen door een kettingrokende Engelse golfleraar (een oud-prof die hier zijn dagen slijt en nog wat bijverdient om ’s avonds zijn pints te kunnen drinken). Er heerst een gemoedelijke, relaxte sfeer en dat maakt het aangenaam toeven.

Even een balletje slaan in het zonnetje. Mede daardoor, neem ik aan, lopen er niet zoveel golfballen rond. Van die types die je het liefst met een driver van korte afstand een bal in het kruis van hun geruite broek zou willen rammen. ‘Oh sorry, beste kerel, had je niet zien staan’, waarna hij met een van pijn vertrokken gezicht jouw welgemeende excuses in ontvangst neemt. Beleefd blijven we tenslotte.

We zijn nu 10 lessen onderweg en hebben te horen gekregen dat we de formulieren ter verkrijging van het golfbrevet kunnen gaan invullen en dat deze over een week of vijf opgestuurd zullen worden. We mogen dan op alle banen in Spanje spelen. Wellicht is tegen die tijd het dragen van een integraalhelm  tijdens het golfen aan te raden en zit het publiek op het terras van de bar achter kippengaas. Voor het eerst in dertig jaar een diploma gehaald. Dat moet uiteraard gevierd worden, al heb ik me lelijk bezeerd toen ik uit de vlaggenstok viel in een poging een golfclub in de top te hangen.

Het is de bedoeling dat we volgende week aan een toernooitje meedoen. Een Pitch & Put heb ik me laten vertellen op een knollenveld in Albir. Een soort veredeld midgetgolf, waar het voornamelijk aankomt op techniek. Dat klinkt me niet echt bemoedigend in de oren en het aanbrengen van allerlei obstakels op de baan om het voor de ervaren spelers wat aantrekkelijker en uitdagender  te maken, lijkt mij ook tamelijk overbodig.

Maandag gaan we onze eerste 9-holes lopen zonder onze rookspuwende privévulkaan. Als een tbs-er op weekendverlof onttrekken we ons aan het zicht van de begeleiding en zullen we na afloop van de ronde aan de bar de schade opnemen en eventuele claims grootmoedig in ontvangst nemen.

Enkele honderdduizenden Spanjaarden hadden daar overduidelijk een andere mening over. Bij Barcelona vormden zich de eerste files en tegen de tijd dat we de Franse grens bereikten waren we door de broodjes gebakken ei heen en was de versgezette koffie vanuit de lekkende thermoskan al diep in de autobekleding getrokken. Natuurlijk wisten wij van de hectiek op de Spaanse snelwegen, met name tijdens het Paasweekeinde, het feit dat iedere Spanjaard die ook maar enigszins mobiel is ergens naar op weg is. Wij dachten echter in onze grenzeloze overmoed voor de drukte uit te kunnen.  

De ongeveer duizend kilometer door Frankrijk kun je langs verschillende routes afleggen. Wij kozen voor de nieuwe brug bij Millau en door naar Clermont-Ferrand, waar het ophield met zachtjes regenen en we een alternatieve weg namen omdat ‘ het toch slecht weer is en te vroeg voor een hotel’. Ook deze beslissing had beter gekund. In België doorkruisten we met toenemende wanhoop Waregem, Gent en Lokeren op zoek naar een hotelbed.

Helaas, voor ons was er geen plaats in de herberg (of was dat een ander feest?), want ook duizenden Belgen waren op drift geraakt door hun nationale passie het fietsen, in het bijzonder de Ronde van Vlaanderen. Door naar Nederland dan maar, ondertussen begeleid door storm en slagregens. Uiteindelijk bereikten we ‘s nachts het huis van mijn zuster en zwager in Hoofddorp (ook niet alvorens de afslag te missen en in de Velsertunnel terecht te komen, waar het gelukkig wel droog was).  

In Alkmaar hadden wij een hotel/appartement geboekt in het centrum. Het zag er keurig uit en we sliepen de eerste nacht als een roosje, totdat om 7.30 uur de hel los barstte met getimmer, zagen en boren. Toen ik in mijn door het hotel verstrekte witte badjas poolshoogte ging nemen op de gang, werd ik vriendelijk toegezwaaid door een timmerman met oorbescherming en zijn ‘goedemorgen’ klonk welgemeend en desgevraagd antwoordde hij ‘dat deze klus inderdaad de hele week zou gaan duren’.  

Was het nu allemaal kommer en kwel? Natuurlijk niet, maar je hebt wel eens van die dagen…  

Naast het weer zien van familie en vrienden had ons tripje nog een doel, namelijk het bijwonen van een kennismakingsdag van het bedrijf waar we deze zomer gastheer en gastvrouw voor zullen zijn op een camping in de Ardeche in Frankrijk. Vanaf 19 juli tot begin september zullen wij de vakantiegangers ontvangen die bij Eurosporvac uit de Beemster gereserveerd hebben. Op de terugweg zijn wij even van de A6 bij Valence afgegaan en hebben we een kijkje genomen op de camping in Ruoms, die nu nog uitgestorven is.

 De omgeving is prachtig en het lijkt me geen straf om hier een zomertje door te brengen, al dateren mijn kampeerervaringen uit een tijd waarin lekkende tentdoeken, kromme haringen en gerafelde spantouwen tot je uitrusting behoorden in tegenstelling tot de high-tech apparatuur waar de huidige kampeerder mee op pad gaat. 

We zitten nu in de’ wifihotspot’, je verzint het niet, van een hotel in La Grande Motte bij Montpellier, waar ik dit stukje tik op onze nieuwe laptop die het voor het eerst doet op deze reis en als digibeet voel ik me zo trots als een virtuele aap met zeven staarten in een digitaal Artis. 

Maar ondanks de mooie omgeving zou je zo eentweedrie niet op het idee komen om naar Jesus Pobre te gaan, ware het niet dat een advertentie in het plaatselijke Hollandse krantje onze aandacht trok. Er was een expositie georganiseerd van werk van de vorig jaar overleden Eindhovense kunstschilder Hans Gooskens. Aangezien Hans, als hij in Altea was, een regelmatig bezoeker van ons café was, gingen wij samen met enkele van zijn jeugdvrienden op pad om hem in zijn stijl nog een soort laatste eer te bewijzen. Dat betekent dus lekker eten en niet te weinig drinken.

De galerie bleek een privévilla te zijn even buiten het dorp, waar we allervriendelijkst door de eigenaresse werden ontvangen met een hapje en een drankje. In haar woonkamer hingen de schilderijen keurig genummerd van 1 tot 12. Volgens de informatiefoldertjes was hij een autodidact en werd zijn stijl als ‘figuratief abstract’ gedefinieerd. Bovendien waren de vrije interpretatie van de figuren en landschappen in zijn werk gebaseerd op een filosofische benadering. Nou, daar kun je het mee doen…

En alsof dat nog niet genoeg was werden de internationale tapas geserveerd door een culinair artieste, zoals de dame zichzelf omschreef. Op dat moment sta je daar tussen de ernstig kijkende kunstkenners en denk je aan Hans die bij dit tafereel ongetwijfeld in onbedaarlijk lachen zou zijn uitgebarsten. Het is denk ik vaak leuker om te kijken naar mensen die naar kunst kijken, dan kijken naar de kunst zelf.

Bij ons in het appartement hangt een schilderij van Hans, gemaakt door klanten van de bar. Op een middag stapt hij ons café binnen en stelt zijn ezel en doek op, legt er een palet en penselen naast en nestelt zich met een borrel aan de bar en ziet er de rest van de avond nauwlettend op toe dat iedere bezoeker zijn of haar steentje bijdraagt aan het kunstwerk. Tegen sluitingstijd daalt de maestro zelf neer van zijn kruk om met enkele woeste penseelstreken weer een standaardwerk aan zijn omvangrijke oeuvre toe te voegen.

We hebben er nog maar een paar genomen, want iedereen die hem gekend heeft, heeft wel verhalen. Toen we uiteindelijk het wonderlijke dorpje Jesus Pobre verlieten, overheersten herinneringen aan de mens en niet aan ‘vrije interpretatie van de figuren…’ Die beoordeling laten we maar over aan de kunstkenners, zij hebben er tenslotte voor geleerd.

Al is het nog veel te vroeg voor korte broeken, hempjes en sandalen. Een aantal mensen denkt daar echter anders over en slaat bij de eerste de beste zonnestraal die het kwik tot boven de tien graden doet stijgen de kast met winterkleren resoluut en met een flinke dreun op slot.

Met name Engelse toeristen op deze manier gehuld in hun vakantieuniform (ik vergat nog de sokken te vermelden die gedragen moeten worden in de sandalen of gympies) bepalen hier op dinsdag het straatbeeld.

Dinsdag is marktdag in Altea en busladingen schaars geklede vakantiegangers worden vanuit Benidorm gedropt om zich in colonne een weg te banen door een lange rij van standjes die bijna allemaal dezelfde prullaria aan de man proberen te brengen.

De lokale bevolking, gehuld in winterkleding, kijkt ook niet meer vreemd op als hen de weg wordt gevraagd door een verdwaalde Liverpoolsupporter met ontbloot bovenlijf. Riemen, voetbalshirts, horloges, schoeisel, zonnebrillen, zoveel als je wilt en natuurlijk voor een goede prijs. Afdingen verplicht.

Vroeger stond de markt opgesteld langs de boulevard, maar de gemeente Altea besloot in al haar wijsheid de boel te verplaatsen naar de rand van het dorp, waar wel meer ruimte is maar nauwelijks horeca. Dinsdags was voor de bars en restaurants aan de boulevard altijd een fantastische dag en veel bedrijven konden met de opbrengst van de marktdag hun vaste maandlasten betalen.

Wij hebben jaren de marktdag ‘gedraaid’ met ons café. Het was ook een gezellige dag, die vroeg begon met de marktkooplui, waarmee je vaak al stond te onderhandelen over de prijs van hun eerste biertje terwijl ze je een gouden ketting probeerden aan te smeren.

Daarna was het koffie, drank, broodjes, snacks, maaltijden tot een uur of drie ‘smiddags. Opruimen, schoonmaken en dan om vier uur weer open. Druk maar wel leuk en goed voor de kassa. De schoorsteen moet tenslotte toch ook roken, nietwaar? Nu is de markt dus uit ons zicht en worden de meeste bezoekers er in de buurt afgezet.

We missen dus de bonte stoet aan hempjes, voetbalshirts, korte broeken en sandalen die iedere dinsdag aan ons voorbijtrok. Een soort wekelijkse carnavalsoptocht waarin de touringcar de praalwagen vervangt en de rol van prins Carnaval is overgenomen door een charmante reisleidster in een blauw mantelpakje.

Deze Spanjaard was rond 1980 de cultheld van het Nederlandse publiek en was als enige representant van het Spaanse schaatsen ongekend populair. Niet door zijn snelle rondetijden of wereldrecords, maar de stuntelige manier waarop hij zich over de baan bewoog en de tijden die hij liet klokken, maakten het publiek dolenthousiast en gelukkig kon hij het niet verstaan als er gevraagd werd of hij als hij gefinished was het licht uit wilde doen en het hek op slot.

 Iets sneller zal het gaan in Vancouver waar komende week de Olympische Winterspelen van start gaan. Erben Wennemars zal daar als onderdeel van het Nos-team aanwezig zijn, na het sportief op een honderdste seconde gemist te hebben. Bij Gómez kwam een kwartier eerst.

In januari 2008 hadden we een kamer gereserveerd in het hotel naast het Thialfstadion. Er waren dat weekeinde ik meen WK-afstanden in Heerenveen. Wij kwamen echter voor het voetbal, want Heerenveen-AZ stond op het programma. Toen wij in de namiddag in onze huurauto bij het hotel aankwamen, werden we doorgestuurd door de politie. Er was brand uitgebroken in een touringcar en het parkeerterrein bij het hotel was afgesloten, waardoor we ons verlaat meldden bij de hotelreceptie, die ons te verstaan gaf dat we de kamer niet in konden omdat Erben Wennemars die in gebruik had en niet gestoord kon worden.

Uiteindelijk zag het meisje van de receptie vanachter haar ernstige bril het belang in van het feit dat wij op tijd in het stadion wilden zijn (het voetbalstadion wel te verstaan) en gaf ons een andere kamer in het volgeboekte hotel. Onderweg zigzaggend tussen de fitnessapparatuur door naar onze kamer liep ik een bekende tegen het lijf. Deze D.H. logeerde in hetzelfde hotel en was met research bezig voor zijn nieuwe boek met als werktitel ‘Mannen die schaatsers haten’, een vuistdikke misdaadroman over een maniakale seriemoordenaar die een complete schaatsploeg afslacht met zijn tot moordwapens omgesmede Friese Doorlopers.

Mijn vrouw en ik besloten dat het tijd werd voor AZ en sprongen in een taxi, de vreemde schrijver en de nog nasmeulende bus achter ons latend en arriveerden op tijd in het Abe Lenstrastadion voor de afspraak met ons gezelschap: een Fries-Braziliaanse combinatie, eveneens overgekomen uit Altea.  AZ werd van de mat gespeeld en mocht blij zijn dat de teller bleef steken op 5-1.

Gelukkig werd het na afloop nog heel gezellig in de binnenstad. Overal was livemuziek en een van de bandjes kwam uit Altea. De Engelse gitarist van de band was al jaren de vaste zondagmiddagmuzikant van ons café en de organisator van hun Nederlandse tour een klant. Een soort Spaanse reunie in Friesland. Erben Wennemars hebben we die avond niet meer gezien en als AZ het komende weekeinde speelt tegen Roda is hij gelukkig opgehoepeld naar Vancouver en kunnen we ongestoord winnen met 5-1.

Mijn aorta besloot toen dat het welletjes was en liet na 51 jaar van misbruik een krachtig protest horen of beter voelen. Een dissectie was het gevolg en volgens mensen die er voor geleerd hebben is dat zeer ernstig en meestal levensbedreigend. In mijn geval bleef het gelukkig bij ernstig en met de juiste medicijnen kan ik daarmee redelijk leven, al zal ik het tillen van biervaten aan anderen over moeten laten.

Een keer per jaar moet er dus gecontroleerd worden of het er allemaal nog goed uitziet. Over het algemeen is het zo dat waar meerdere Spanjaarden bijeen zijn, het druk en lawaaierig is. Het ziekenhuis maakt daarop geen uitzondering. Na een verblijf van twee weken raak je gewend aan de ogenschijnlijk permanente chaos die er heerst en verbaas je je er niet meer over dat iedereen op het einde van de dag toch zijn medicijnen, operatie, verzorging, verbinding, prikken en wat dies meer zij heeft gehad.

Er is, als tegen twaalf uur de meeste televisies zwijgen en het gros van de bezoekers is verdwenen, zelfs iets dat op stilte lijkt. Het concept van meer handen aan het bed heeft hier een geheel eigen invulling. Het bezoek kan de gehele dag in en uit lopen en als ze ‘s nachts willen blijven, schuiven ze wat stoelen tegen elkaar en snurken gezellig mee in koor. Het laten wapperen van de handen door familieleden wordt bijzonder op prijs gesteld.

Ik deelde de kamer met een oude Spaanse baas die een stukje pvc geïmplanteerd had gekregen. Zijn uitgebreide familie hield hem in een soort 24-uurrooster gezelschap. Ik verbaasde me dat de man niet van uitputting is bezweken. Als de verpleegster met het ontbijt langskwam, zat hij al geheel verschoond, met gekamde haren en het kunstgebit in te wachten terwijl zijn vrouw met het wasgoed liep te slepen.

Enfin, ik moest dus door de scan (als je dat zo noemt), een capsule-achtige machine, waar tot mijn verbazing met grote letters PHILIPS op stond. Een geruststellende gedachte terwijl de contrastvloeistof je aderen verwarmd en je een smaak in je mond krijgt alsof je er net twee weken vakantie in Tsjernobyl op hebt zitten of de laatste cd van Frans Bauer hebt beluisterd. Een combinatie van die twee gaat mijn voorstellingsvermogen echt te boven…

Vanaf de haven zie je Altea met op de achtergrond de besneeuwde toppen van de Sierra Altea. Als de fotograaf zijn camera iets meer naar links had gericht dan was de kans groot geweest dat hij mijn vrouw Corrie op het terras van ons appartement had aangetroffen, waarschijnlijk met een zemenleren lap in haar handen en zou de glinstering van de kraakheldere schuifpuiramen haar in een bijzonder daglicht gezet hebben….

Ook hier iets van winter dus, al stelt dat niet veel voor in vergelijking met het noorden en midden van Spanje waar de sneeuw voor veel overlast zorgt en het zuiden dat met overstromingen te maken heeft.

Economisch zit dit land natuurlijk al een tijdje in zwaar weer. In Altea kun je dat duidelijk zien als je langs de boulevard of door de winkelstraat wandelt. Veel restaurants, barretjes en winkels hebben hun deuren moeten sluiten en de verwachting is dat er nog een aantal zal volgen deze winter.

De bouw ligt volledig stil en het toerisme heeft het moeilijk (de twee pijlers van de economie van de provincie Alicante). Met een werkeloosheidspercentage van 19 procent is Spanje een van de koplopers in Europa. Als je je baan verliest krijg je hier nog een aantal maanden een uitkering. Hoelang is afhankelijk van je arbeidsverleden en de hoogte van je salaris. Daarna stopt het en ben je aangewezen op liefdadigheid of familie.

Bijstand zoals in Nederland kent men niet. De crisis hakt er hier dus aardig in. Ik moest daardoor terugdenken aan een documentaire van Marcel van Dam ‘De Onrendabelen’. Deze werd een paar maanden terug uitgezonden en portretteert een groepje minima in Holland. De geinterviewden deden hun verhaal vanuit keurige huiskamers met op de achtergrond een computer en plasmatelevisie, auto voor de deur en een net aangeharkt tuintje complementeerde het beeld.

De makers van dit programma wilden daarmee blijkbaar de teloorgang van de Nederlandse verzorgingsstaat illustreren. Ik zou zeggen: tel je zegeningen. De documentaire zou hier op hoongelach getracteerd worden. Marcel van Dam, ga lekker genieten van je pensioen, misschien is overwinteren in Benidorm wat voor je en kun je kwistig strooiend met dikke fooien je solidariteit tonen met de Spaanse minima.

Hij duurde namelijk 72 uur. Wandelen en daarna uitgebreid lunchen in een van de vele strandtenten (chiringuitos) werd daardoor wat bemoeilijkt. Waarschijnlijk niet voor echte wandelaars, die je onmiddellijk herkent aan hun vastberaden tred, ernstige blik en modieuze regenkleding en dito rubberlaarzen. Wij, amateurs op spekgladde zolen, stappen dan in de auto.

Door Fuengirola naar Marbella, het oord waar de rijken en nog rijkeren zich vervelen en gelukkig ook last hebben van de regen. Ooit was hier de flamboyante Jesus Gil y Gil burgemeester. Populair als hij was bij de jetset werd hij vanaf 1991 regelmatig herkozen. Hij is in zijn leven verwikkeld geweest in 80 juridische kwesties en hem werd verweten gedurende zijn ambtsperiode ongeveer 26 miljoen euro aan gemeenschapsgeld te hebben weggesluisd, onder andere naar de voetbalclub Atletico Madrid, waar hij voorzitter van was. Met recht mogen we hem de ‘moeder der corrupte burgemeesters’ noemen.

Spaanse burgemeesters zijn bijna spreekwoordelijk corrupt. Ook nu nog staan er regelmatig berichten in de kranten over arrestaties van burgemeesters en ex-burgemeesters, wegens graaien in de gemeentekas, corruptie en vriendjespolitiek.

Vlakbij Altea, een kilometer of tien landinwaarts, ligt het plaatsje Polop de la Marina waar de huidige burgemeester vanuit de gevangenis zijn functie heeft neergelegd. Hij wordt verdacht van betrokkenheid bij de moord op zijn voorganger in 2007. Volgens lokale media stond hij aan het hoofd van dit complot.

Blijkbaar was stemmenwinst voor hem niet voldoende en moest er ook nog letterlijk een kop rollen. Zo zie je maar weer hoe de werkelijkheid vaak vreemder is dan fictie.

Wat dat aangaat is het zonde dat we nog geen collegablogger in een land als bijvoorbeeld Noord-Korea hebben, waar die kleine geliefde deugniet  Kim Jong-il een verbod op raar haar heeft uitgevaardigd (wat natuurlijk vreemd is voor iemand die er altijd uitziet of hij net een paar uur in een windtunnel heeft doorgebracht).

Ik zie zo onze collega met zijn halfbevroren vingers ratelend op het toetsenbord van zijn illegale PC terwijl de snerpende wind vrij spel heeft in de kale eenkamerflat. Spannende verhalen over hoe de geheime dienst zijn voordeur forceert terwijl hij onder een droogkap zit in een ultieme revolutionaire poging zijn haar te permanenten of hoe zijn bed-and-breakfast met sluiting wordt bedreigd na het mislukken van de aardappeloogst.

Deze verhalen en meer, uitgeprint op toiletpapier en het land uitgesmokkeld door een bevriende derde secretaris van een Noordkoreaanse handelsdelegatie neergestreken in Holland op zoek naar tweedehands landbouwwerktuigen. Fictie?… wie weet.

Niets aan dit tafereel doet denken aan de nakende feestdagen, laat staan dat ik naar zolder klim (als ik die zou hebben) om de schaatsen uit het vet te halen.

Hier aan de Costa Blanca zijn natuurverschijnselen als sneeuw en ijs onbekende fenomenen en een witte Kerst behoort dan ook niet tot de mogelijkheden. Twaalf jaar terug vestigden wij ons in Altea en namen een horecazaak over van een Hollander die bijzonder veel haast had met de afwikkeling van de verkoop. Enkele weken later, toen wij onze ruggen braken om het overvloedige vet van de muren te krabben, begrepen wij waarom.

Een stoet van Spaanse leveranciers meldde zich aan de deur met onbetaalde rekeningen. Nu is het gelukkig zo dat dit soort schulden door de nieuwe eigenaar niet overgenomen moeten worden en konden wij het inmiddels vetvrije cafeetje openen. Ons eerste cafe heette Pallas, vernoemd naar de straat in Alkmaar (Oudorp), waar wij het laatst gewoond hebben.

Bij de overname van ons tweede café (Cafe Altea Playa) hebben we de originele naam maar intact gelaten, wat een hoop gedoe scheelt met instanties. Sindsdien vieren wij Kerst dus in of aan de bar, wat natuurlijk geen straf is als je van de horeca houdt. Op Nieuwjaarsdag hielden we ieder jaar een receptie, natuurlijk bestemd voor de vaste klanten. Opmerkelijk om te zien hoeveel volslagen onbekenden zich rond deze tijd van het jaar tot die doelgroep rekenden en zich met een tomeloze gretigheid op de gratis hapjes en drankjes wierpen. Handenvol bitterballen verdwenen in de gulzige kelen, waarna het blussen kon beginnen.

Spanje kent geen Tweede Kerstdag, maar er zijn heel veel andere feestdagen die dit gemis ruimschoots compenseren. Ik heb soms het idee dat iedere padvinder die hier ooit een bejaarde heeft geholpen met oversteken heilig wordt verklaard. En waarom niet, als het weer een vrije dag en een feestje oplevert.

Anderhalf jaar terug hebben wij onze zaak verkocht en hebben daardoor wat meer tijd om andere dingen te doen, zoals andere bars te bezoeken (grapje). Dit jaar gaan we met de Kerst naar het zuiden. Het is een leuke rit met de auto via Alicante en Murcia naar Granada, langs de prachtige Sierra Nevada (waar wel altijd sneeuw ligt) verder tot Malaga en Torremolinos. Hier hebben we voor vier nachten een hotelletje geboekt. Ook daar zal het geen witte Kerst worden, maar wat maakt het uit, maak er een kleurrijk feest van en bulder mee met Jose Feliciano: ‘Feliz Navidad y Prospero Año’.

Ontdaan van alle hoogdravendheid wordt emigratie meer een gewone verhuizing, buiten je taalgebied. Wij wonen 2200 kilometer van Alkmaar vandaan en moeten door 3 landen en taalgebieden rijden om hier in Altea, Spanje te komen. Zou ik als Amerikaan geboren zijn, in bijvoorbeeld New York, kan ik 5.000 kilometer verderop gaan wonen en ben ik nog niet geëmigreerd.

Vanuit dit perspectief gezien is een ‘hele stap’ dus ook heel relatief. Als we toe zouden gaan naar een Verenigde Staten van Europa, dan zul je toch echt verderop je heil moeten gaan zoeken om de status van emigrant te bereiken of je moet de verspreiding van KPN-adresstickers binnen de Benelux zien als een bewijs van je avontuurlijke imborst.  Mijn ouders emigreerden in 1953 naar Canada met in hun kielzog 6 kinderen (ik werd daar als zevende geboren) varierend in leeftijd van 1 tot 16.

Tien dagen op de boot van Rotterdam naar Montreal om in een koud en voor hun onbekend land aan te komen. Brieven van een daar reeds wonende tante moesten hun verbeeldingsvermogen prikkelen, een enkele emigratiebijeenkomst moest het beeld completeren. Hoe anders is het nu waar je verre landen en vreemde volkeren simpelweg even zoekt op het net. Je googelt jezelf een weg door de wondere wereld, die aldus ontdaan wordt van geheimen en mysterie. Uiteindelijk zouden mijn ouders het zeven jaren in Canada volhouden, alvorens het ruime sop terug te kiezen in 1960.

De oudste twee kinderen wilden niet mee terug en zijn daar gebleven en wonen er nog steeds. De rest van de familie streek neer in Alkmaar. We hebben nog een familiefoto genomen op de boot (De Rijndam). Ik werd vier jaar en kreeg van de scheepskok een taart. Op de foto staat die taart op tafel, waar vader, moeder en vijf kinderen zijn aangeschoven. De kapsels zijn overduidelijk kort Amerikaans en ik weet alleen niet of de vrolijkheid die het tafereel uitstraalt te wijten is aan mijn verjaardagsfeestje of aan het feit dat we ‘teruggingen’. Inderdaad een ‘hele stap’.