Het matje van het gemeentehuis welteverstaan. Na een duidelijke ‘foei’ moest de hele enquête op het gemeentehuis worden ingevuld. Gezien de lengte van het onderzoek duurde dit ruim een uur! Een medewerkster stelde de vragen. Ze vragen je echt het hemd van het lijf! Ze willen weten hoe lang je op school hebt gezeten (incl. basisonderwijs), wie je ouders zijn, wat voor werk je hebt gedaan en zelfs of je badkamerverwarming hebt!!! Op een gegeven moment kwam de vraag hoeveel uur we per week werkten. Nu hangt dat natuurlijk van het seizoen af, maar ze wilde weten hoeveel uur we in het hoogseizoen werkten. Frans vertelde dat hij dan 70 uur per week werkte. Nadat ze van de schrik was bekomen vroeg ze hoeveel uur ik werkte. Ook nu was het antwoord 70 uur. Nu lag ze echt van haar stoel van de schrik en zei: dat kan niet. Dat gebeurt niet in Italië! En ze maakte er maar 50 van. Mooi! Vanaf nu werk ik part-time!

 Ook afgelopen najaar zijn onze olijven weer geplukt. Dit keer met hulp van vrienden en gasten. De oogst was 132 kilo. Met 23 liter en een rendement van 14,5% zaten we net boven het gemiddelde. De kwaliteit is erg goed! Net als voorgaande jaren is de olijfolie weer bij ons te koop.

De tuin is ook een jaarlijks terugkerende klus. De oleanders en de bramenstruiken zijn gesnoeid en bladeren zijn opgeruimd.

De kozijnen van vakantiehuisje Oleandro zijn opnieuw gelakt, dus die zien er ook weer mooi uit. Achter onze schuurtjes stonden betonnen afzettingen van de voormalige stallen. Om meer ruimte te krijgen hebben we het grootste gedeelte van deze muurtjes gesloopt. Daarna hebben we met een boorhamer het deksel van de mestput gesloopt en al het puin in de mestput gestort. Zand erover en het gras kan worden ingezaaid! Wat een werk was dat!

Ugo, onze bouwvakker, heeft bij de entree naar ons terrein twee stenen pilaren gemetseld. Ze zijn op het voegen na af. Omdat we inmiddels veel ervaring hebben met voegen, gaan we dat dus zelf doen.

Ugo is een hele aardige, hardwerkende man van 70 jaar die nog steeds zeseneenhalve dag per week werkt. Hij staat elke dag om zeven uur op om om acht uur te kunnen beginnen met werken. Soms begint hij nog vroeger, zoals we zelf hebben ondervonden. Vanochtend was hij om even over zevenen al aan het werk! Hij rookt niet, hij drinkt niet, drinkt geen koffie, niets van dat alles! Hij is veel te bang dat hij ziek wordt. En, hij heeft niet veel vertrouwen in de gezondheidszorg in Italië. In Nederland is de gezondheidszorg goed geregeld, zegt hij, maar hier in Italië moet je als je ziek wordt maar bidden dat het goed zal gaan.

Winter in Italië: meters sneeuw

Het leek een prachtige droge en zonnige winter te worden. Echter 1 februari is het begonnen met sneeuwen en het heeft bijna 2 weken onophoudelijk gesneeuwd. Met alle nadelige gevolgen: vliegvelden gesloten, afgelegen gebieden echt afgesloten van de buitenwereld, uitvallen elektriciteit en telefoon, bevoorrading winkels onderbroken.

Frans in de sneeuw

In 2005 was een soortgelijke winter eerst heel zonnig en droog en daarna ook heel veel sneeuw, daarvoor is het ongeveer 40 jaar geleden dat een soortgelijke winter is geweest. Gelukkig hebben wij hier geen echte problemen gehad, de elektriciteit bleef het doen, geen bevroren leidingen enz. We hadden natuurlijk wel de nodige voorzorgsmaatregelen genomen, buitenkranen en leidingen bij de buitenmuren goed ingepakt, gezorgd voor voldoende boodschappen in huis voor minimaal 2 weken, reservegasflessen voor de gaskacheltjes, houtvoorraad in orde en voldoende pellets. We stoken op pellets; dat zijn samengeperste houtkorrels en zie je veel in Italië, in Nederland is het mondjesmaat in opkomst, deze vorm van stoken is CO₂ neutraal en zie je veel in bijvoorbeeld Oostenrijk, Duitsland, de Scandinavische landen maar ook België.

Op sommige plaatsen rondom ons huis lag de sneeuw tot anderhalve meter hoog, en zijn dan ook een paar dagen van de bewoonde wereld afgesloten geweest door de hevige sneeuwval. Ze schuiven wel sneeuw op de wegen maar er was geen beginnen aan: er viel wel meer als 75 cm op een dag/nacht.

De kleine dorpjes moeten zichzelf bedruipen voor wat betreft het opruimen van de sneeuw. Scholen waren gesloten en de mannen die normaal de schoolbussen reden, maakten nu met enorme sneeuwschuivers de wegen schoon, 7 dagen per week. Opvallend is ook dat de mensen in de buitengebieden niet vergeten worden en ook die wegen worden schoongeveegd wat een enorme klus is. Er liggen dan ook langs de wegen rondom ons huis sneeuwmuren van wel 2 meter hoog.

Ook 's avonds is het een mooi beeld

Het is nu 13 februari en dit is de eerste dag dat het niet heeft gesneeuwd en er een einde lijkt te komen aan het sneeuwen. Het zal nog weken duren eer alle sneeuw weg is, en het smeltwater zal dan wel weer voor de nodige overlast zorgen.

De eerste gasten zijn inmiddels geweest. Ze hebben het getroffen met het weer. Na een verblijf van een week in ons vakantiehuisje hadden ze dan ook niet veel zin om terug naar huis te gaan. Het geeft toch elke keer weer een goed gevoel als je ziet dat gasten genieten van hun verblijf.  We hebben het vakantiehuisje nog sfeervoller gemaakt. Er staat nu een houtkacheltje, zodat het daar ook goed toeven is als het buiten koud is, of als het straks in het voor- en najaar ’s avonds nog fris is. En, het staat ook zo gezellig! Het blijft leuk om naar de vlammetjes te kijken.

De afgelopen dagen hebben we weer ontzettend veel klussen gedaan. We passen de klussen aan aan het weer van de dag. Als het minder weer is klussen we binnen, is het mooi weer dan klussen we buiten.  We zijn onder andere bezig een moestuin aan te leggen. Wat een klus in die vette klei! Er blijft meer aan je schep hangen dan dat er in de kruiwagen terecht komt! Maar,we houden vol en beetje bij beetje zie je dat de moestuin vorm gaat aannemen. Ik kan haast niet wachten totdat we groenten en kruiden kunnen inzaaien en planten.

Verder begin ik al een volleerd bouwvakker (of is het bouwvakster?) te worden. De muren in onze voormalige cantina waren ontzettend lelijk. Het zijn muren van oude stenen die deels zijn gestuct en deels heel grof en lelijk gevoegd. Ik heb stuclagen verwijderd, voegen eruit gebikt en ben nu bezig met voegen. Dat valt niet mee! In het begin valt er regelmatig een plakaat op de grond. Maar, je krijgt er handigheid in. Een echte bouwvakker zal het zeker honderd keer zo snel doen, maar ik vind het leuk om te doen en je ziet het ontzettend opknappen! Het zal wel nog even duren voordat ik helemaal klaar ben, maar dat geeft niet. Het geeft een voldaan gevoel dat je zoiets helemaal zelf hebt gedaan. Een foto van ‘voor’ en ‘na’ volgt een andere keer!

Ingrid Scherpenisse

Mergo / Le Marche

B&B Casa dei Colli

www.casadeicolli.com

Toen we hier eind maart 2009 kwamen wonen moesten we nog zoveel klussen doen voordat we in mei 2009 onze deuren konden openen, dat we nauwelijks tijd hadden om zelf de omgeving te verkennen. We hoorden vaak van gasten hoe mooi iets was terwijl we daar dan zelf niet waren geweest. 

Om gasten goed te kunnen informeren en omdat we het natuurlijk zelf ook heel erg leuk vinden gaan we ook regelmatig op pad. We bezoeken dorpjes waar het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan, schitterende steden en prachtige natuurgebieden. Wat is het hier toch mooi!

’s Avonds genieten we van een heerlijk wijntje uit de regio (een Verdicchio of een Rosso Piceno) terwijl de pelletkachel en de grote open haard branden. We lezen wat of we kijken naar BVN of een Italiaanse zender (goed voor de taal) op tv. Heerlijk!

We hebben ‘gezinsuitbreiding’! Naast onze asielpoes Lulu en ons ‘aanlopertje’ katertje Speedy hebben we nu ook aan ‘aanloophond’ die we Vasco hebben genoemd, naar de bekende Italiaanse zanger Vasco Rossi. Vasco is een ex-jachthond, een ruwharige Segugio Italiano.

  Hij is echt een schat. Overdag loopt hij een beetje in en uit. ’s Avonds en ’s nachts is hij binnen en ligt hij languit op de bank. Wat nou verwend!!! We zijn altijd al een hond gewend, maar dan een totaal ander ras, een boxer. Dat is wel even anders!  Vasco is heel aanhankelijk en rustig, maar wel erg bang. Als je de bezem pakt of een stok dat duikt hij weg. Hij is ook angstig naar andere mensen en bang voor vreemde, harde geluiden.

We vragen ons af wat er is gebeurd met hem. We zullen het wel nooit te weten komen. Je ziet wel dat hij elke dag meer en meer vertrouwd raakt met ons en met zijn omgeving. Hij loopt kwispelend naar je toe en leunt tegen je aan om even met je te kroelen. Hij krijgt in ieder geval een heerlijk leven bij ons, vol vrijheid, liefde en verzorging!

Frans & Ingrid Scherpenisse

Mergo / Le Marche

B&B Casa dei Colli

www.casadeicolli.com

Al jaren wilden we naar het buitenland. Eerst Frankrijk, toen Spanje. Het begint met een idee, na een tijdje praat je er wat meer over en dan wordt het idee een droom, nog een tijdje later gaat die droom  vorm aannemen en daarna ga je daadwerkelijk proberen te emigreren. Maar, wat ga je doen om de kost te verdienen? We waren het er al snel over eens dat we een bed & breakfast wilden beginnen. We wilden ervoor zorgen dat gasten een heerlijke vakantie bij ons zouden doorbrengen.

In 2006 zijn we in Andalusië met een makelaar op pad gegaan en hebben we een aantal huizen bezichtigd. Omdat ons budget niet al te groot was konden we ons geen villa’s of boerderijen die totaal gerenoveerd waren veroorloven. Het huis moest wel groot genoeg zijn om gastenkamers in te kunnen maken, het moest in het buitengebied liggen en het moest uitstraling hebben.

Er was geen enkel huis dat aan onze verwachtingen voldeed, waar we een klik mee hadden en ook niet geheel onbelangrijk, dat ook nog  betaalbaar was.

Weer terug in Nederland hebben nog eens zitten rekenen en denken. We kwamen tot de conclusie dat het gezien ons krappe budget nog erg lastig zou worden. Een financieel adviseur van een makelaar in Spanje belde ons op en adviseerde ons eens te kijken in een gebied wat toeristisch gezien in ontwikkeling was en waar de huizenprijzen beduidend lager zouden liggen. Hij adviseerde ons in Le Marche te gaan kijken. We hadden geen flauw idee waar Le Marche lag. Het bleek dus een regio in Italië te zijn!

Omdat voor ons alles nog open lag, zijn we in 2007 drieënhalve week door Le Marche gaan rondtrekken. Na een paar dagen in deze regio wisten we het: hier willen we wonen! Wat is het daar schitterend, rustig, schoon! En wat een vriendelijke mensen! Een heuvelachtige omgeving ingeklemd tussen de Apennijnen en de Adriatische Zee. Heel veel oude dorpjes en een prachtige natuur.

Nadat we een aantal keren naar Le Marche terug waren geweest waarbij we in totaal zo’n twintig huizen hebben bezichtigd kwamen we uiteindelijk bij het huis uit waar we nu wonen. Onderweg naar ons huis wees de makelaar ons in de verte het huis aan dat we zouden gaan bekijken. We waren direct weg van de mooie ligging tussen de heuvels. We reden het pad naar het huis op. Toen we net na de bocht het huis zagen opdoemen wisten we het: dit wordt ons huis, hier gaan wij onze bed & breakfast beginnen! En we waren nog niet eens binnen geweest!

Omdat we net ons huis op Texel hadden verkocht en omdat we ook al hadden geïnformeerd naar een hypotheek wisten we precies hoeveel we konden uitgeven. Het werd een hectische periode. Maar eindelijk was het dan zover, op 30 juni 2008 werden wij de trotse eigenaren van Casa dei Colli (huis van de heuvels)!

We hebben tot en met 3 mei hard geklust en 4 mei 2009 kwamen de eerste gasten!

En nu, nu is het alweer 2010 en zit ons eerste seizoen er op. We hebben een heel goed seizoen gehad. Veel tevreden gasten, gasten die in zelfs al een keer zijn teruggekomen en gasten die direct hebben geboekt voor dit jaar. Voor een eerste seizoen lang niet gek!

Het leukste aan het runnen van een bed & breakfast en het verhuren van een vakantiehuisje is toch wel dat je heel veel verschillende mensen ontmoet. We hebben al zoveel leuke avonden gehad met zoveel verschillende gasten, dat maak je normaal in een jaar niet mee! Deze winter zijn er nog voldoende klussen in en om het huis die we voor volgend seizoen begint af willen hebben. Maar, we kijken ook alweer uit naar een nieuw, gezellig en druk seizoen. We hebben er zin in!

Ci vediamo!

www.casadeicolli.com