Even een korte toelichting van de herkomst:

Bureaucratie ontleend aan Frans bureaucratie, gevormd door de Franse econoom Vincent de Gournay (1712-1759) en verspreid tijdens de Franse Revolutie, als een samenstelling van bureau en -cratie, dat teruggaat op Grieks -kratia, van kratos ‘kracht, macht, regering’.

(met dank aan http://www.kennislink.nl/publicaties/lesje-etymologie)

Juist. Het vindt zijn oorsprong in Frankrijk! Dat dit nog hoogtij viert in 2010 mag duidelijk zijn.

Om ons bedrijf als buitenlander te beginnen zeker binnen de “vakmanschappen” is niet zo eenvoudig als Nederland. Een klussenbedrijf valt onder de gereglementeerde beroepen en daarvoor bestaat een aparte kamer van koophandel (chambre de métier). We werden hier in eerste instantie van het kastje naar de muur gestuurd met name over de keuze van bedrijfsvorm.

Heb je bedacht welke bedrijfsvorm het wordt moet je een keuze maken binnen het fiscale systeem. Onze vocabulaire op dit gebied was niet bepaald  toereikend om gemakkelijk een keuze te kunnen maken. Gelukkig was er een Nederlands bedrijf gespecialiseerd in dit soort zaken en hebben we de keuzes samen met hen vrij eenvoudig kunnen maken en ons bedrijf laten registreren. Het dossier bedroeg uiteindelijk ruim 50 pagina’s!

We behoren ook officieel per 1 juli 2009 een ziektekostenverzekering te hebben. Nadat we in september nog niets hadden gehoord van de RSI (Régime Sociale Indépendant) besloten we maar eens langs te gaan en daarbij een brief te schrijven naar alle divisies die ik op internet kon vinden. Alles was in orde werd ons verteld en in oktober ontvingen we een bevestiging van de inschrijving met een ziektekostennummer voor Jaap. Dit nummer moet uiteindelijk op een pasje komen te staan.

Op dit pasje staan dan alle medische gegevens en worden door elke dokter en specialist aangevuld doormiddel van een speciaal kastje. Perfect systeem. Maar dan moet je wel zo’n pasje hebben!

In november kregen we te horen dat ze het geboortebewijs van Jaap als niet geldig hadden verklaard en zijn dossier als onvolledig  beschouwde en daarbij werd zijn inschrijving geannuleerd. Ik had daarvoor net de Nederlandse verzekering opgezegd omdat Jaap al een bevestiging had ontvangen in oktober ….

In december hebben we alles recht weten te breien maar we hebben nog steeds geen pasje ontvangen! Het duurt hier allemaal zo lang en op elk detail stagneert de hele handel weer.

Ik werk zelf in de thuiszorg, for the time being, en heb daardoor ook recht op een ziektekostenverzekering.  Ik heb wel een nummer ontvangen maar ook ik heb nog steeds geen pasje en als je belt dan herkennen ze, het door hun zelf afgegeven, nummer niet…. Hierbij komt direct het verzoek nog even wat formulieren in te vullen zodat ze me zouden moeten herkennen…. Juist…

Wordt vervolgd…

Ik had niet kunnen verwachten hoeveel leuks dat met zich mee heeft gebracht. Ik was natuurlijk helemaal nieuw met dit fenomeen. Ik heb altijd mijn werk op kantoor verricht en nu zo actief met de oudere mensen om te gaan was wel even wennen.

Het is niet schoonmaken alleen, het is ook gewoon aanwezig zijn voor de mensen. In het gedeelte van Frankrijk waar wij wonen is vereenzaming namelijk de voornaamste zorg want ze zijn tot op hoge leeftijd erg lenig en fit, uitzonderingen daargelaten.

Mijn eerste weken waren wat onwennig want mijn Franse “schoonmaak-vocabulair” was niet van de hoogste orde. Daarnaast willen ze gewoon veel vertellen en dat valt niet mee als je de taal niet volledig machtig bent. Gelukkig willen ze vooral een oor om tegen te kunnen praten en een geruststellend knikje dus ik kon me er goed doorheen slaan. Ik werk nu bij de oudere mensen in het dorp waar ik woon. Dat heeft ons enorm geholpen bij het integreren. We zijn nu dan ook onderdeel van de samenleving hier geworden.

Het leuke nu is de Franse keuken. De oudere mensen hier koken nog vaak op traditionele wijze . Zo leer ik ook de streekgerechten kennen en het conserveren van alles wat ze uit de moestuin van zichzelf of anderen krijgen.

Je bent je dan zoveel meer bewust van de seizoenen en de versheid van groenten en fruit. Jaap en ik krijgen hierdoor ook hernieuwd plezier in het koken en we nemen er ook steeds meer tijd voor en bij vragen kan ik altijd even terecht bij de buren.

Ik heb natuurlijk ook de nodige bloopers meegemaakt tijdens mijn werk. Zo stond een van de ouderen met zijn broek op half elf en ik dacht dat ik hem goed aan moest doen. Ik begon hem flink aan te kleden en ik hoorde hem wel sputteren maar ik dacht dat zijn broek meer omhoog moest, nu bleek dat ik het laatste knoopje eigenlijk moest losmaken omdat hij moest plassen.. oeps.

Niet lang geleden liet hing ik het dekbeddengoed buiten en ik had me nog niet omgedraaid of de boel viel zo in de besneeuwde struiken beneden… oeps. Zo kan ik nog veel meer dingen noemen. De mensen zelf maken er helemaal geen punt van. Die vinden zo’n Hollandse jonge meid maar wat amusant.

Bij het leven in een klein dorp in Frankrijk is dat not done. Iedereen wordt gezoend, enkele uitzonderingen vanwege persoonlijke hygiëne daargelaten, en uitgebreid gedag gezegd. Mocht je toevallig net voor het huis staan dan is een uitnodiging onvermijdelijk en ervoor bedanken gaat niet. Je zou denken hoezo gaat dat niet, je zegt toch gewoon nee een ander keertje graag. Zo werkt het niet want je krijgt dan alleen maar “si entrée” (Jawel kom binnen..) te horen, ze horen “non” gewoon niet.

Een uitnodiging in de middag gaat gepaard met een “apéro” . Ook hier wordt “non” in de wind geslagen. Ik had van mijn leven nog nooit pastis gedronken en zeker niet aangelengd met water maar dat is gebruikelijk. In de ochtend is het vaak een rosé want dat is geen alcohol…  juist…

Het is zeer tijdrovend maar het geeft ook weer hoe flauw de contacten in Nederland zijn. In Nederland had iedereen altijd haast en veel verder dan “alles goed” kwam je vaak niet. Hier wordt naar alle familieleden geïnformeerd . Tijdens een “apéro” worden alle dorpsverhalen uitgewisseld en echt iedereen komt ter sprake. Ik stel me zo voor dat dit alleen nog in de hele kleine gemeentes in Nederland voorkomt en dan met name onder de oudere generatie.

Het komt regelmatig voor dat als je binnenzit het volgende buurtje er even bij komt zitten en soms zit je met een heel clubje in de dorp dat 60 inwoners telt. Als het begint te schemeren gaan de luiken dicht en dan gaat het groot licht aan. Van subtiele verlichting heeft nog niemand gehoord, ook de jongeren niet. Je hebt minstens 2 eethoeken in huis en een bank wordt niet gebruikt en anders echt alleen voor privégebruik. Vaak is hij bedekt met een “grand foulard” en staat hij ver in hoekje en absoluut niet dicht bij de tv zoals in NL gebruikelijk is. Conversatie, eten en drinken is hoofdbestanddeel van de Franse “platteland” cultuur. 

Ik heb er echt voor me gevoel tijd voor vrij moeten maken maar het drukke en vooral het druk maken zit in je hoofd. Weer interesse in de medemens, waarom niet!

Jaap en ik waren even helemaal in ons element gewoon over het feit dat we het merendeel van de aanwezige konden en echt onderdeel uitmaakte van de samenleving hier. Daarnaast waren we nu in staat om te communiceren!

Tussen de vele gangen door werd er voor wat amusement gezorgd. Ze hadden een soort DJ en we kregen een staaltje Franse chansons…. Dat zijn volgens mij gewoon melodieën van Engelse nummers.

Zo ging een vrouw op een Frans chanson het dansje van YMCA (the village people) doen… Zo’n raar gezicht…  Ik kon natuurlijk ook helemaal niet meezingen, ik kon alleen de Engelse tekst, net zo gênant natuurlijk. Tijdens de tweede onderbreking werd de microfoon doorgegeven en mochten er moppen verteld worden.

Gelukkig kon mijn Nederlandse overbuurman nog veel beter Frans verstaan waardoor we de clou begrepen, maar het zijn geen hoogdravende grappen. Meer van die grapjes die niet misstaan in een Donald Duck. Juist,  geschikt voor alle leeftijden en een beetje slap. Maar de Fransen lagen in een deuk. Iemand uit het dorp mocht ook nog een lokaal liedje zingen. Dat was heel leuk om te horen alleen waren er zoveel coupletten…

Later kwam er een stel op het podium eentje met een blaasinstrument dat ik nog nooit eerder had gezien. Ik heb even een Google speurtocht gedaan om te achterhalen hoe zo’n ding heet. Hij had een “clanjamfrie”.

Het is een apart soort doedelzak. Je hebt een pompje onder je ene oksel die lucht blaast in een zak onder je andere oksel. Je laat met je arm een bepaalde hoeveelheid lucht uit de zak door de blaaspijpen heen geluid maken. Dat is best een kunst… Zijn vrouw had een accordeon en het maakte zo wel een heel excentriek stel. Bloedserieus! Het geluid kon mijn persoonlijke smaak niet welbehagen maar het was leuk om te zien. Daar moest natuurlijk ook op gedanst worden en er was een man aanwezig die niet van de dansvloer af te slaan was.

Ik steek nu de draak met alles maar ik heb me samen met Jaap kostelijk vermaakt in een allervriendelijkste en gemoedelijke sfeer!

Meer over onze belevenissen op www.zwaaninfrankrijk.web-log.nl

In Nederland was het elk jaar weer druk druk druk. Wat gaan we precies doen, wat gaan we eten, wat zal het weer worden, wat zal ik aan gaan trekken op de feestdagen, heb ik nog wel iets leuks daarvoor, zijn alle producten die ik wil hebben voor het diner nog wel te verkrijgen, heb ik nog voldoende kaarsen voor de gezelligheid, moet het damasten tafelkleed nog gestreken worden voor het diner en wat voor cadeau moet ik voor mijn jarige zusje kopen.

En dit jaar…. Sssssssst…. Niets. Geen stress, geen lange opzitdagen, voor z’n tweeën is geen diner planning nodig, geen kleding stress want  we hebben besloten er tenminste één marathondag tv kijken van te maken in onze pyjama. Heerlijk. Het cadeau voor mijn zusje wordt door bol.com verstuurd, de kaart via hallmark.nl. stress, neen.

Natuurlijk is het gezellig om samen met familie te dineren en die momenten zullen er nog vast genoeg komen maar voor ons eerste jaar in Frankrijk is dit een fantastisch vooruitzicht!

De enige stress die ik een heel klein beetje heb is dat ik een gerechtje wil bereiden voor het diner op de avond voor kerst. We zijn daarvoor door een jong Frans stel uit het dorp uitgenodigd. De Fransen zullen nooit zeggen dat het niet lekker is maar ze zijn wel echte smulpapen. Helaas hebben we hier geen AH Excellent producten waar je verpakking van af kan rukken en op een leuk schaaltje kan doen, of al met schaaltje en al kan kopen. Ik speur al mijn nog relatief nieuwe kookboeken af naar iets wat ik kan maken en dat vooral heel erg lekker van smaak is en het liefst nog een tikkeltje Hollands ook. Lastig!

Hetgeen me wel een beetje frustreert is dat er nu voor het eerst sinds 1981 een witte kerst in Nederland wordt voorspeld. Juist net nu wij in Frankrijk zijn, iedereen uitlachend dat we eindelijk een witte kerst zullen gaan beleven, in een gebied waar de sneeuw rijkelijk valt… maar dit jaar niet op kerst… Voor dit jaar wordt regen en wind voorspeld naar Hollands weertype.

 Wat weegt dan zwaarder… De stress die er altijd heerst bij een witte kerst of een regenachtige kerst in mijn pyjama… daar hoef ik niet lang over te denken, dat wordt toch het laatste.

Wie zijn wij?

Wij, Jaap en Tamara Zwaan, komen uit Enkhuizen waar we 5 jaar hebben gewoond.  Jaap, getogen in Wervershoof, heeft gewerkt in de landbouwmechanisatie en daarna 3 jaar als Staalbouwer in bij Vic Obdam. Ik, Grootebroeker,  ben bedrijfskundig ingenieur waarbij ik de laatste 3 jaar werkzaam ben geweest bij Stork Amsterdam.

Waarom emigreren?

Zo rond 2007 begonnen we een beetje de balans op te maken; De huizenprijzen stegen de pan uit, het reizen voor ons werk beviel ons steeds zwaarder en alles werd steeds haastiger en drukker. Willen we dat zo nog minimaal 40 jaar? Nee. Is een nieuwe start in Frankrijk, ons geliefde vakantieland, niet wat voor ons? Met die gedachte zijn we naar de Emigratiebeurs in Utrecht gegaan en hebben we goed om ons heen gekeken. We stuiten toen op een presentatie van de Auvergne waarin werd verteld dat daar een enorm tekort aan vakmensen is en dat de overheid startende ondernemers graag een handje helpt. Jaap zijn droom is om een eigen klussenbedrijf te starten en waarom niet in een omgeving die behoefte heeft aan vakmensen, met steun vanuit de overheid en waar rust en ruimte hoogtij vieren! Juist…

Waar?

Afgelopen maart zijn we naar Frankrijk verhuisd, naar een huurappartement in een klein pittoresk dorp genaamd Laval sur Doulon. Dit is gewoon een prik op de kaart geweest. De enige voorkeur die we hadden was het liefst zo zuidelijk mogelijk in de Auvergne met veel bos om ons heen.

Eigen klussenbedrijf.

Omdat een klussenbedrijf onder de gereglementeerde beroepen valt was er veel papierwerk en bewijs van ervaring nodig om te mogen starten. Sinds Juli 2009 zijn we officieel “Artisan” in Frankrijk en konden we beginnen.

 Ons leven op papier.

Omdat we nog tegen vele rariteiten in het o zo bureaucratische Frankrijk aanlopen en het dorp een grote bron van vermaak is hou ik wekelijks onze belevenissen bij. Zo ook van onze twee katten, Hunter en Hailey, en onze jonge labradorpup Bruno.