Even wat feiten: In het begin van de jaren ‘70 is de wijk tussen Grenoble en Echirolles gebouwd om de toenemende bevolking te kunnen herbergen. Nieuwe architectuur en moderne bouwconcepten zijn toegepast om het een bijna futuristische aanblik te geven.

Geen kleinschalige flatgebouwen, maar een inmense samenvoeging van gebouwen zodat je niet bij elkaar naar binnen kijkt (vis-à-vis)  allemaal voorzien van hoge geluids-, en warmteisolatiewaarden. Op een terrein van zo’n 11 hectare zou de ideale woonvorm moeten verreizen, arm en rijk naast elkaar en in de 4200 woningen een afspiegeling van de totale bevolking.

Nou, als de wijk Villeneuve een tegenwoordig afspiegeling moet zijn van de totale Franse bevolking, dan is het daarmee niet best gesteld.

In de loop van de jaren zijn de welvarende (blanke) Fransen verhuisd naar andere delen van de stad en hun plekje is opgevuld door vooral kansloze immigranten. De wijk Villeneuve herbergt momenteel zo’n 11.000 mensen (van 40 nationaliteiten) en is daarmee een van de meest dichtbevolkte stukjes Frankrijk. Voornamelijk (sociale) huurwoningen, hoge werkloosheid (meer dan 30%), hoge criminaliteit, drugsproblemen, geluidsoverlast, een flink aantal moskeeën en zo nu en dan een liquidatie. Fijne wijk toch?

Toen ik twee jaar geleden op zoek ging naar een woning is mij deze wijk nadrukkelijk afgeraden. Niet alleen voor blonde dames zoals ik is het geen fijne plek, maar zo’n beetje iedereen probeert Villeneuve te omzeilen. ’s Avonds moet je er al helemaal niet gaan wandelen of fietsen en met een al te knappe auto kun je er beter alleen heengaan als je die snel kwijt wilt… Deze verhalen deden me een beetje denken aan de Bijlmer, maar dan 10 x erger.

Vrijdagavond is het in deze regio tot een uitbarsting van geweld gekomen tussen lokale relschoppers en de politie. De aanleiding? Een jongen had die middag samen met een vriend een casino in een nabijgelegen dorp overvallen en is gevlucht naar Villeneuve. De politie heeft de jongen achtervolgd en na zelf te zijn beschoten, hebben zij de jongen neergeschoten waarna hij is overleden.

Een probleem minder op de wereld zou je denken, maar de maatjes van deze ‘lieverd die nooit iets deed’ dachten daar anders over. Zo’n 300 politiemensen, gendarmes, ME en branweermannen zijn die avond ingezet om het geweld te beteugelen. Desondanks zijn er zo’n 60 auto’s in vlammen opgegaan (is een beetje de nationale hobby van de Fransen bij geweldsuitingen) en vanuit de lucht zijn er diverse helicopters ingezet.

Zaterdag is de minister van binnenlandse zaken in Grenoble geweest om het probleem te bespreken en men hoopt natuurlijk dat het niet uit de hand loopt (alsof dat nog niet zo is) zoals in 2005 in de buitenwijken van Parijs. ’s Avonds hoor je nog vaak helicopters overkomen, maar buiten dat merk ik er eigenlijk niets van.

Het was zelfs zo dat ik via het Nederlandse nieuws zaterdag heb vernomen dat er iets aan de hand was in mijn stad… Dat verklaarde dus achteraf de sirene’s en helicopters van die nacht, maar daar had ik tot dan toe niet over nagedacht. “Grote stad, zal wel zo horen, het is tenslotte geen Blokker”

PS: Tenzij de wereldeditie van het NHD een gegarandeerd goede ongevallenverzekering heeft voor haar buitenland correspondenten, houdt ik het liever bij een ‘artikel van afstand’ en foto’s van internet.

Uitzonderingen daar gelaten, heb ik toch zo het idee dat de Nederlanders nog wel prijs stellen op wat hygiëne, comfort, ruimte en opgeruimdheid. Laat me maar even in die waan.

Met mijn 27 bijna 28 jaar beschouw ik mezelf als oudere jongere, maar dat het verschil met een studentikoos leven zo anders is had ik niet verwacht.

In Grenoble bewoon ik momenteel een 2 kamer appartement, 45m² groot en betaal daar 600 euro huur voor. Door de vele studenten is hier een grote vraag naar dit soort appartement en dat zie je terug in de prijzen. Grenoble schijnt na de grote steden Parijs en Lyon zo’n beetje de duurste stad van Frankrijk te zijn en dat geloof ik graag.

Om kosten te besparen gaan veel studenten in “colocation” wat inhoudt dat je met meerdere personen een appartement huurt waarin iedereen een eigen slaapkamer heeft.

Omdat ik binnenkort meer vanuit Nederland zal werken en minder vanuit Frankrijk leek me mijn huidige appartement wat aan de dure kant dus ging ik op zoek naar een kamer in colocation om de kosten wat te kunnen drukken.

Druk de term op google in en je wordt overstroomd door sites waarbij kamers, grote appartementen en huizen worden aangeboden, van het centrum van de stad tot een gehucht in de bergen. Op deze sites worden dan niet alleen de kamers aangeboden, je kunt ook jezelf aanbieden als huurder en dan vervolgens door de huiseigenaren of huurders uitgenodigd worden voor een bezoek. Ik had me op 2 sites aangemeld en binnen no-time reponse van anderen die kamers te huur hebben.

De keuze is reuze heb ik al gemerkt, maar zoals je het vaker ziet; op een foto lijkt alles altijd mooier dan het is. Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat het ook zo is met de Franse huizenmarkt. Mijn eerste bezoek was aan de kant van de universiteit en hopelijk niet representatief voor de andere bezoeken die ik nog op de agenda heb staan. Bij binnenkomst struikelde ik bij wijze van spreken over de 3 katten die er rond liepen, viel mijn oog op de haren en stofnesten die op de grond lagen, konden mijn ogen niet wennen aan het TL-licht in de huiskamer en was ik er nog niet helemaal uit of het behang naar beneden kwam door het vocht of doordat de lijm gewoon losliet. De badkamer en toilet zouden zo uit een reclame kunnen komen die antikalk of antischimmel aanbieden, maar waarin het dan nog niet gebruikt is zeg maar.

Ik mocht plaats nemen op de bank die net als bij heel veel Fransen bedekt is met de aller lelijkste deken die je kunt bedenken en we begonnen wat te praten. Tja, wat zal ik daar van zeggen… Niet echt mijn “cup of tea” deze vegetarische bomenknuffelaars. Ik zag me er nog niet bepaald gaan wonen heel vriendelijk heb ik ze bedankt voor de tijd, maar ook gezegd dat ik nog een aantal andere kamers zou bekijken. Met andere woorden: “nee bedankt en zoek het uit met je zooi” maar zo zeg je dat dus niet in het Frans. Ze zeggen wel eens dat je geen schoenen weg moet gooien voordat je nieuwe hebt, maar ik was hier toch wel over uit. Dan nog liever in een jeugdhotel.

Bezoek 2 was in de pauperwijk van een redelijk welvarend dorpje vlakbij. Hier was alles een stuk beter in balans: schone keuken, ruime kamer, gezamenlijke zitkamer, leuke andere bewoners maar nog steeds dat “smutzige” waar ik niet naar op zoek ben. Een kamer, waarvan de deur niet sluit en die je dus niet op slot kan doen. Een raam dat kapot was en nu een houten plaat in de plaats heeft. Een balkon dat onder je voeten lijkt weg te zakken. Ondanks mijn niet hele hoge eisen was ik hier nog niet van overtuigd.

Het derde bezoek leek de goede kant op te gaan met een schone ruime kamer, knappe badkamer en een keuken waar je knap een potje kan koken. Helaas was de woonkamer getransformeerd tot slaapkamer, zodat er een derde bewoner ruimte heeft en dus de kosten per persoon nog lager. De enige ruimte waar je dus met zn allen kunt zitten is de keuken. Verder was de lift kapot en moest je 5 hoog via de trap (zie je jezelf al gaan met al je spullen) en denk ik niet dat dit mijn nieuwe stek gaat worden.

Vanmiddag heb ik nog een aantal andere bezoeken gepland en hoop dat daar iets bijzit waar ik me wel happy bij ga voelen. Mijn eigen appartement is na het zien van de andere woningen een waar paradijs van ruimte, waar ik niet bang voor een rattenplaag hoef te zijn en waar ik nog ruim een maand van kan genieten. Ondertussen dus wel snel iets anders passends vinden en in het slechtste geval de lat erg laag leggen en mezelf onderdompelen in de leefstijl van de “vieze Fransen”. Ik snap nu waar die uitdrukking vandaan komt….

Als vrijwilliger en supporter ben ik meer deel geworden van het evenement dan ik van tevoren had kunnen denken, het was echt een topdag. Nog midden in de nacht ging de wekker, om iets voor 04:00 te kunnen vertrekken en om 04:30 bij de start te kunnen melden. Door de organisatie waren busjes geregeld waarin de vlaggers bij de juiste bochten werden afgeleverd. Mijn bestemming was bocht 14.

Met kleine oogjes en een lijf dat bibberde van de kou, kennis gemaakt met mijn medevlagger. Om 05:10 was de start en zo’n half uurtje daarna zagen wij de eerste renners bovenkomen. Later heb ik gehoord dat het Michael Boogaard was, maar het was toen nog te donker om mensen te kunnen herkennen. Iedere renner heeft een kaarsje mogen branden voor een dierbare en deze kaarsjes werden in de bochten neergezet. In het duister was dat een erg mooi gezicht.

Langzaam werd het licht en rond 07:30 schenen de eerste zonnestralen bij ons in de bocht. Sommige renners kwamen zicht even opwarmen in die stralen, want zo vroeg in de ochtend was het nog erg koud en met de snelheden tijdens de afdaling werd dat er niet bepaald warmer op. De renners bleven maar komen en ondertussen waren de snelle renners al weer met hun tweede rondje bezig. De deelnemers waren niet alleen bezig met het omhoog klimmen, er was ook nog hier en daar energie om de vrijwilligers te bedanken en om een goede dag te wensen. Ook heb ik mensen af zien stappen om even stil te staan bij de kaars die ze hebben laten branden.

Na mijn vlaggendienst ben ik naar bocht 16 gelopen om daar op de harde muziek een gezellig feestje te bouwen met de supporters en de renners aan te moedigen. De sfeer was top en het was leuk om te zien dat de harde muziek van onze bocht de deelnemers een extra duwtje in de rug leek te geven.

Even later op de top vooral emotie gezien: mensen die betraand over de finish komen door allerlei redenen, renners die snelle tijden neerzetten en hun eigen feestje daarmee bouwen, handbikers van Heliomare die meerdere keren over de finish zijn gekomen en daarmee ook het publiek ontroeren, hardlopers die de tocht meerdere keren volbrengen, kinderen, echt alles kwam voorbij en voor iedereen was er applaus bij de finish. Er was zelfs een moeder die haar kind in een rolstoel de berg op duwde en een man die de eerste ronde met een extra fiets aan de hand is gaan rijden, als herdenking aan zijn broer. Wauw.

De hele dag stond in het teken van gezelligheid (elke bocht bouwde een feestje), broederschap (iedereen hielp elkaar) en doorzettingsvermogen en de zon die de hele dag scheen heeft het plaatje compleet gemaakt.

Als afsluiter mocht ik bocht 8 vlaggen. Het aantal renners dat naar boven kwam werd langzaam minder en de hoofdjes wat roder. Des te meer ontzag voor de mensen die de laatste krachten uit het lichaam hebben geperst om koste wat kost boven op de berg te komen en de tocht te voltooien.

Zwaar respect voor alle renners, iedereen heeft op zijn manier een unieke prestatie geleverd en het ondanks de valpartijen het evenement tot een geslaagde dag gemaakt.

Het was een plezier om hier bij te mogen zijn en ik zou iedereen aan willen raden er ook heen te gaan als supporter of vrijwilliger want dit is werkelijk onvergetelijk.

Maar hoeveel, wanneer en wie? Dat ging vooral langs me heen. In de zomer vond ik de Noord-Hollandse kermissen interessanter zal ik maar zeggen.

Totdat ik zo’n twee jaar geleden naar Frankrijk verhuisde in verband met een nieuwe baan. Grenoble werd mijn standplaats, wat ongeveer een half uurtje rijden is van de voet van de bewuste berg. Op een vrije middag of in een zonnig weekend reed ik wel eens met de auto naar d’Huez, waar ik die zomer voor het eerst de berg bewust beleefde.

Maar liefst 21 haarspeldbochten voordat je in het dorpje komt, ik had er tot die tijd nog niet zo veel achter elkaar gehad in de Alpen. Het leuke vind ik persoonlijk dat iedere bocht genummerd is en ook voorzien van de namen van etappewinnaars. Tussen het remmen, schakelen, insturen gasgeven en opletten door probeer ik in de bochten toch te kijken naar de namen van de winnaars. En ja, dan valt wel op dat er in de loop van de jaren nogal wat Nederlandse winnaars zijn geweest.

Op mooie dagen kom je her en der een fotograaf tegen die een mooi plaatje schiet en ik verbaas me nog altijd over het grote aantal renners dat de rit onderneemt. Dat dit vooral Nederlanders zijn blijkt wel uit de namen die soms nog op de weg gekalkt staan die alles behalve Frans klinken. Boven in het dorp zitten er voor mijn gevoel ook altijd wel een paar Nederlandse fietsers, na te babbelen over de tocht die ze dan zojuist hebben ondernomen en hoe lang er over gedaan is. Een stukje Nederland in Frankrijk zou je het bijna wel kunnen noemen.

Alpe d’HuZES zei me ook vaag iets, omdat ik het eens gelezen had in het NHD en er een vriend sponsor is van het evenement. Kort geleden hadden we het er over en ik zou als supporter langs de kant gaan staan. “Maarja, als ik er al als supporter ben, kan ik net zo goed nog iets nuttigs doen en een vlag vasthouden. Dat kan toch iedereen en is nog nuttig ook” dacht ik. Zodoende heb ik me laatst opgegeven via de site www.opgevenisgeenoptie.nl en sta ik nu genoteerd als vlagger in bocht 13 en 14, ergens heel vroeg in de ochtend en later op de dag op een andere plek. Vervolgens ben ik nog gevraagd om als tolk op te treden tijdens de voorbereidingen, maar ik was helaas verhinderd. Wel zorg ik ervoor dat de namen die op de grond geschreven worden, met de verf van ons bedrijf gemaakt kunnen worden. De gemeente d’Huez is namelijk wel gecharmeerd van het toerisme dat op de berg afkomt maar is wat minder gelukkig met de harrewar van namen die soms nog jaren zichtbaar is. De verschillende typen die mijn bedrijf maakt, kunnen voor allerlei doeleinden gebruikt worden. De verf die volgende week zal worden gebruikt, is dezelfde als voor het markeren van sportveldbelijning en is na een aantal dagen tot weken helemaal verdwenen. De verf zal in handbare potjes te verkrijgen zijn bij de organisatie, zo hoeven supporters dus alleen kwasten, bakjes en rollers mee te nemen. Ter herkenning zal ik de vlag van Blokker meenemen met andere oranje spullen er proberen een gezellige en geslaagde dag van te maken.

En dus in plaats van een stukje te schrijven over het wel en wee in de Franse Alpen en de “enorme” problemen daar, wordt het een stukje over een land met tegenstrijdigheden, Tsjernobyl, de belevenissen op een vliegveld waar service een vies woord lijkt en de mensen net zo onvriendelijk zijn als ze er uit zien…

Dinsdag ben ik vol goede moed naar van Genève naar Kiev gevlogen (via Parijs) om daar gedurende een aantal dagen te spreken met bedrijven die interesse in onze producten hebben getoond. De eerste stappen op Oekraïense bodem waren al kenmerkend, bij de douane en immigratie vooral. Ik had toevallig geen pen bij me en de vrouw van immigratie in de glazen vitrine liet met een duidelijk “NO” merken dat zij er ook geen had of überhaupt de intentie had er een te regelen. Streng bleef ze me aankijken en heb uiteindelijk het immigratieformulier met een op de grond gevonden, afgekauwd, ranzig potlood ingevuld.

Bij de douane werd de koffer gescand en een extra controle, ondervraging en fouilleersessie volgden omdat de appel die ik mee had op de x-ray een gevaarlijk iets leek. Toen er ook nog gevraagd werd naar het bedrag aan cash dat ik bij me had, voelde ik me zelfs zenuwachtig worden bij het uitspreken van “150 euros sir” omdat ik voorzag nog meer intimidatie dan wel oponthoud te krijgen. Gelukkig, ik mocht doorlopen.Via een Frans bureau had ik die dagen een aantal afspraken die verliepen in het Russisch en voor mij werden vertaald naar het Frans.

De tegenstrijdigheid van Ukraïne was overal te merken en deed me echt realiseren dat je met een Oost-Europees land te maken hebt. Denk aan de grijze vervallen gebouwen, oude auto’s, vervuilde straten en smoezelige mensen aan de ene kant en de dikke gevierde zakenmannen in de BMW7series aan de andere kant en dan zit je aardig in de richting. Het meest opvallende was wel dat er voor het hotel een enorm dure Aston Martin stond, terwijl de politie nog serieus in Lada’s rijdt. Ik zie al voor me hoe dat er bij achtervolgingen op de snelweg aan toe gaat…

Na vele gesprekken, vertalingen en verbazingen was er donderdagmiddag tijd voor een stukje ontspanning. Waar ik voor koos? Het bezoeken van het Tsjernobyl museum dat mij was aangeraden door een vriend. Voor er naar toe te gaan, wist ik (hoe naïef) alleen dat het “iets” was met een ontploffing en een hoop radioactieve ellende, veel doden en vervormde mensen maar dat het van een dusdanige omvang was heeft me verbaasd. Vooral de Russische gang van zaken met het onder de pet houden van de dingen, het zonder bescherming laten werken van mensen na de ramp en de voortslepende ellende hebben me het meest geraakt. Het leeft nog steeds onder de mensen, zoals bijvoorbeeld de tweede wereld oorlog bij de Nederlanders zijn littekens heeft achtergelaten. Voor meer informatie verwijs ik graag naar de site http://nl.wikipedia.org/wiki/Kernramp_van_Tsjernobyl

En dan de vulkaan uit IJsland waar niemand rekening mee had gehouden: Donderdagavond sijpelden er al, via het meest trage internet dat ik heb meegemaakt, berichten binnen dat er problemen werden verwacht op de West-Europese vliegvelden. Niet lang daarna ontving ik een e-mail met de mededeling dat de vluchten van vrijdag naar Parijs en Genève geannuleerd zouden worden. De KLM klantenservice was onbereikbaar en ook via AirFrance kreeg ik geen gehoor, op internet was geen oplossing voor handen dus besloot ik om vrijdag maar iets vroeger naar het vliegveld te gaan om te zien wat daar geregeld kon worden.

Na een onrustige nacht waarin ik de meest uiteenlopende scenario’s had bedacht die toch vooral neerkwamen op de vraag “het zal me toch niet gebeuren dat ik in uitgerekend Kiev, de meest troosteloze bestemming tot nu toe, tot nader order gestrand ben?” ben ik vrijdag 5 uur voor vertrek naar het vliegveld gegaan. Op de weg ernaartoe, heel Oost-Europees, geprobeerd afgezet te worden door een taxichauffeur die z’n kans schoon rook.  Heel West-Europees was ik daar niet van plan aan mee te werken.

Op het vliegveld was het een grote chaos, het was 11:00 uur en het bleek dat er die ochtend al twee vluchten naar Parijs en Amsterdam niet waren gegaan, waarvan al die passagiers zo’n beetje op het vliegveld ronddoolden in een zoektocht naar informatie. Ik was er daar één van. Het lag er vrij dik bovenop dat er weinig geregeld ging worden, nergens waren informatieborden en de balies van de betreffende maatschappijen waren nog maar net open. (“10:30 is 10:30”). Na anderhalf uur in de rij te hebben gestaan, vertelde de medewerkster me dat alles van die dag niet door zou gaan of al vol zat, de beste kans was de volgende dag dezelfde vlucht te pakken als gepland.

Eten, drinken of overnachtingen werden niet geregeld, daar moest je zelf voor gaan zorgen en het grauwe gezicht van de vrouw stond op een dusdanige onweerstand dat je beter de andere vragen voor je kon houden. “ok, ik ga hier dus dit weekend en wie weet hoe lang nog, blijven” was de gedachte waar ik liever nog niet helemaal aan wilde wennen. Met een aantal Amerikanen aan de praat geraakt die natuurlijk “urgent business” hadden in de VS en “absolutely” terug moesten, “trek maar een nummertje” dacht ik, “alsof ík hier voor m’n lol wil blijven en geen betere dingen te doen heb”.

In bepaalde delen van de vertrekhal hadden mensen zich al ingesteld op een overnachting en hadden ze vast slaapplekjes gereserveerd (om 12:00uur…), verderop werden de taxitarieven terug naar de stad verdubbeld en op weer andere plekken barstten mensen in tranen uit bij het horen van de vertragingen dan wel annuleringen. Ik stond dus zelf middenin de chaos, die ik daarvoor alleen op tv gezien had, heel onwerkelijk allemaal.

Het was toen nog vroeg in de middag en op dat moment waren volgens de laatste berichten de vliegvelden in Scandinavië, Groot-Brittannië, Nederland, Duitsland, België en delen van Frankrijk dicht. Omdat ik naar Genève moest en het naar mijn weten desnoods via Marokko mocht, was ik alle andere maatschappijen langs gegaan om te horen of er via via via en desnoods nog meer viavia iets te regelen viel. Weg uit Ukraïne was toen nog niet het probleem (wel een prioriteit), maar naar Nederland of Frankrijk bleek niet te doen. Lufthansa bleek nog wel een vlucht naar Wenen en daarna evt naar Genève te hebben, vertrok een half uur later en “price is 1100 dollar”, tja wat doe je dan? In de splitt-second dat ik de tijd had om te beslissen, dacht ik aan het overnachten-op-het-vliegveld-en-daarna-bus-scenario (40uur) dat ik uit alle macht wilde voorkomen en heb ik “ja!” geroepen, de creditcard overhandigd en er niet over proberen na te denken dat dit veel te duur is voor een enkele reis, die misschien op het laatste moment niet eens door zou gaan.

Rennend door de mensenmassa met de trolley achter me aan slepend, mezelf een weg tussen en over andere passagiers banend bij de paspoortcontrole aangekomen waar de strenge mannen nu veel minder moeilijk deden. Bij de douane en koffercontrole geen narigheid gehad, net nog even tijd om naar de wc te gaan en even later zat ik al in het vliegtuig. Nog geen kwartier daarna zaten we in de lucht, tjee wat een dag zeg. De opluchting van de andere passagiers was ook merkbaar en zelfs de piloot feliciteerde ons met het aan boord zijn, iedereen had wel in de gaten dat we het getroffen hadden.

Tot het moment van opstijgen had ik nog ergens de twijfel of het wel door zou gaan en tot de landing in Wenen bleef die onbewuste spanning omdat er altijd een kans was om te moeten draaien wegens veranderde omstandigheden. Na twee uur wachten in Wenen vertrok het vliegtuig naar Genève en ook toen was de opluchting groot bij de passagiers, al was de noodzaak om te vertrekken voor mij nu minder groot dan die ochtend. Gestrand zijn in Wenen zag ik toch als een minder groot probleem dan Kiev, een feestje zelfs. Net na de landing in Genève bleek nog maar eens hoe erg ik het geluk die dag mee heb gehad: net na vertrek uit Oostenrijk gingen er geen vluchten meer en werd het ruim gesloten, en ik zat in een van de laatste vliegtuigen die mocht landen in Zwitserland. Goed en wel ’s avonds laat aangekomen en heb ik de thuiskomst gevierd met een stevige borrel.

De Nederlanders die ik op een beurs tegen was gekomen (onder andere een aantal Westfriezen) hadden minder geluk: zij zijn zaterdag met een bus naar Amsterdam gereden en maandag aangekomen. Anderen hebben met de auto en trein een inderdaad 40-urige lange rit moeten maken. Het klinkt heel gek, maar ik had op het moment dat ik het ticket kocht een bijna schuldgevoel tegenover de andere verstekelingen die niet de kans hadden om weg te komen en overgeleverd waren aan weet ik niet wat. Ook zat ik er best over in dat als er zaterdag weer gevlogen mocht worden, ik dan wel schandalig veel geld had betaald voor de reis. Met elke dag dat de situatie verslechterde en de vliegvelden niet opengingen, vond ik het te dure ticket al meer de moeite waard worden en kreeg ik al meer vrede met de keuze die ik daar gemaakt had. Maandag op kantoor de boel uitleggen was wel het laatste waar ik aan dacht.

Ik ben dus goed en wel thuisgekomen en ben er redelijk zonder kleerscheuren afgekomen. Al denk je achteraf wel “het had wel een hoop sterkte verhalen en verjaardagsvoer opgeleverd als ik daar had moeten blijven”. Nou, dan maar geen sterke verhalen, zonder dat gedoe was Oekraïne namelijk ook al een belevenis. Hopelijk verbetert de situatie snel voor alle gestrande reizigers en ik hoor jullie verhalen wel op een verjaardag. We moeten er misschien maar gewoon om lachen, want geef nou toe, door lava-as een avontuur beleven is wel het laatste waar je aan denkt bij de incheckbalie.

Zo heb ik in ieder geval de ervaring dat in Nederland de stijl over het algemeen redelijk agressief, opgefokt en gehaast is. Men inspecteert het liefst de achterbak van de voorganger alvorens deze in te halen, al dan niet met een opgestoken middelvinger bij het passeren. Links rijden is meer regel dan uitzondering, maximumsnelheid wordt geïnterpreteerd als een adviessnelheid waarbij dit zgn advies in de wind worden geslagen, en de ergernissen over wat oudere van dagen in suzuki alto’s (of mensen met hoeden, of Belgen) die met 80 op de snelweg rijden zijn bekend.

Wat voelde ik dan ook een opluchting toen ik laatst in Engeland reed. Ja natuurlijk moet je even wennen aan het feit dat je aan de in jouw ogen verkeerde kant moet instappen, aan de andere kant moet rijden, rotondes de andere kant op moet nemen ja ook bij het achteruit rijden over de linker in plaats van rechter schouder kijkt.

Daarbij komt nog dat je met je rechterhand nogal eens tegen de deur klapt in plaats van met de linker de versnellingspook te pakken en zo nu en dan doe je de ruitenwissers aan in plaats van de knipperlichten.

Als je die dingen hebt overwonnen, komt er echter een kalmte over je heen wanneer je de weg echt op bent. Mede weggebruikers gaan na het inhalen weer naar links, zien invoegers aankomen en maken ruimte, geven voorrang op plekken waar je dat niet altijd zou verwachten en rijden over het algemeen als ware “gentlemen”. Ik deel gedeeltelijk de Engelse passie voor luxe auto’s en kan bij het passeren van een Aston Martin, Rolls Royce of een oldtimer waardering opbrengen voor de rijder die zoveel geld uitgeeft aan de auto. Bij de eerste zonnestralen gaan de cabrio’s de weg op en beleven de Engelsen echt het autorijden en genieten van de ronkende motors.

Het Festival of Speed in Goodwood waar ik vorig jaar was, is dan ook een walhalla voor autoliefhebbers. Niet alleen de rijstijl is tekenend, ook het aanbod van muziek maakt in mijn ogen Engeland tot een fantastisch land om te rijden. Hippe muziek, afgewisseld met golden oldies als Elton John, Cliff Richard en Rod Stewart galmt uit de speakers en het mooiste is dat je honderden kilometers kan rijden voordat de zender gaat storen en je op zoek moet naar een andere geweldige zender.

Hoe anders is het soms in Frankrijk….

Een auto dient als middel om van A naar B te komen, niets meer en niets minder. Bij het parkeren geldt de gouden regel “boem is ho”; krasjes, deukjes en schrapen in de lak zijn meer regel dan uitzondering, het grote licht en claxon worden ook in niet levensgevaarlijke situaties gebruikt en bumperkleven is tot sport verheven.

Bij het verlaten van iedere stad kun je op zoek naar een andere zender waardoor het meebrengen van cd’s een absolute must is, tenzij je iedere 50 kilometer aan de radio wilt draaien waar alleen de route info helder blijft. Uitgerekend de zender met de minste muziek.

Wanneer iemand op de snelweg te lang links blijft hangen en je niet in kunt halen gaat het linker knipperlicht aan om duidelijk te maken dat je in wilt halen. Als de voorganger naar de mening van de inhaler niet snel genoeg aan de kant gaat, wordt het grote licht ingezet. Een korte flits moet de aandacht van de voorganger wekken en duidelijk maken dat deze verzocht wordt zo snel mogelijk ruimte te maken. Helpt dit niet dan wordt een combinatie van flitsen, toeteren en bumperkleven ingezet zodat monsieur daarna eindelijk in kan halen.

De middagpauze is nog steeds heilig en veel winkels zijn tussen 12 en 14 gesloten om in alle rust te kunnen genieten van het “dejeuner”, hoe anders zijn Fransen op de weg, waar iedere seconde lijkt te tellen.

Hoe een Hollandse daar mee om gaat? Op het gebied van de Franse rijvaardigheid ben ik volgens kenners behoorlijk ingeburgerd. Bij een Nederlands kampioenschap toeteren zou ik tot de favorieren behoren, flitsen kan ik als de beste, parkeren op veel te kleine plekjes is “pas de problème” en de goed begaanbare, lege snelwegen (bij voorkeur Péage) zijn als een maagdelijke A7, waar je zonder gène een sportieve rijstijl aan kan houden en de automobiel even goed wakker kunt schudden.

Helaas heb je ook hier een aantal ijverige ambtenaren en flitspalen die voor geld in het laatje moeten zorgen. Een Nederlandse uitdrukking die ongetwijfeld in Noord-Holland is bedacht luidt dat je van “een koude kermis thuis komt”.  Zo voelde het dan ook dat ik vanochtend weer het kantoor binnenstapte, nog nagenietend van het rijden in Engeland en het skiën in het weekend.

Op een inmiddels voor mij bekend stukje had ik een iets te sportieve stijl aangehouden met een boeten als gevolg. (deed me denken aan de ezel en de steen). Heel Frans is de boete 60 euro (voor 3 kilometer na correctie te hard…) maar als je binnen 14 dagen betaalt krijg je korting en wordt het 45 euro, dat dan weer wel. Voorlopig dus even proberen wat rust in de rijstijl te brengen en misschien wat vaker met de fiets…

Grenoble is een stad die in een dal ligt en wordt omringd door redelijk hoge bergen. Het ligt tussen drie bergmassieven in: Belledonne, Chartreuse en le Vercors. Namen die op zich geen grote bellen doen rinkelen, maar wel de grotere skigebieden van Frankrijk herbergen. Chamrousse is op 30 minuten afstand de meest dichtbijzijnde, maar op iets langer rijden ga je naar Les 7 Laux, Villard de Lans, Les 2 Alpes en L’Alpe d’Huez. Op iets meer dan een uur rijden sta je op de pistes van Les 3 Vallées met voor Nederlanders bekende plaatsen als Les Menuires en Val Thorens. “Het kan beroerder” denk ik wel eens als ik vanuit mijn appartement de prachtige witbesneeuwde toppen kan zien en daar een mooie strak blauwe lucht boven hangt. Heel wat anders dan een regenachtige winter in Nederland, of met sneeuw die voor meer overlast dan pret zorgt.

Aangezien er hier geen grote ijsbanen, slootjes of kanaaltjes zijn zoals in Nederland, en de schaatsen nog altijd in Nederland in het vet zijn blijven liggen; stort ik me wanneer dat kan net als de Fransen op de echte wintersport. Laatst kocht ik een 10-rittenkaart voor Alpe d’Huez zodat in plaats van de dag te lopen versloffen in een supermarkt, hypermarché of winkelcentrum, lekker de ski’s in de achterbak van de auto gegooid kunnen worden voor een dagje piste. Wat een weelde is dat toch en wat een geluksvogel voel ik me dan.

Bovendien zijn de ogen geopend voor meerdere wintersporten, al blijft alpine skiën de grootste favoriet. Fransen zijn namelijk ook goed te porren voor een dagje langlaufen, waar in de wat vlakkere gebieden enorm veel mogelijkheden voor zijn.

Zelf heb ik het raquetten ontdekt: simpel gezegd in de sneeuw een wandeling maken met van die rackets onder je schoenen. Met een gids kun je dan door de bossen heen waar je ondertussen uitleg krijgt over de verschillende dieren die er leven, wat ze eten en welke sporen van welk dier ze zijn. Klinkt redelijk soft en Greenpeace achtig, maar was leuker dan ik had gedacht. Uiteraard zijn er vele wandeltochten die je op eigen gelegenheid kunt maken. Bovendien zit veelal je op nog geen 100 meter van het drukke skistation af en waan je je midden in de natuur met alle rust van dien. Af en toe best leuk.

Daarna ga je dan volgens de Franse cultuur goed en stevig eten, bij voorkeur een bergspecialiteit zoals tartiflette of raclette, als het maar warm is en met veel kaas. Heel Nederlands gaat mijn voorkeur toch uit naar Hollandse kost zoals erwtensoep of boerenkool met worst. Gelukkig dat ik dat vaak wel in de vriezer heb liggen voor noodgevallen, het is en blijft namelijk winter en je blijft tenslotte Nederlander.

Waar de interesse precies vandaan komt is niet helemaal vast te stellen, leuker vind ik het om er iets mee te doen.

En of dat gebeurd is: gewerkt op een camping op Corsica, stage gelopen in Suriname, vrijwilligersprojecten gedaan in Brazilië (west-Friese groep Mutirão) en Burundi (stichting Dufashanye) en diverse vakanties gevierd in onder andere Las Vegas, Trinidad&Tobago, Suriname en Frankrijk, Frankrijk, Frankrijk..

Hoe ik dan in Grenoble verzeild raak? Dat is eigenlijk een toevalstreffer die me tot nu toe erg goed bevalt. Zoals je hoopt dat het soms gaat, ben ik viavia met een Frans bedrijf in aanraking gekomen dat iemand zocht voor de exportafdeling, liefst meertalig en bij voorkeur Nederlands. Na enkele gesprekken was ik aangenomen, eind mei met m’n spullen gearriveerd en in juni 2008 kon ik beginnen.

Ik noem mezelf geen “standaard emigrant” waarmee ik iemand bedoel die voor een land gekozen heeft en er niet weggaat of niet meer vaak in Nederland is. Als verantwoordelijke voor de verkopen in het buitenland, ben ik namelijk soms periodes helemaal niet in Frankrijk maar op reis naar onze klanten in bijvoorbeeld Nederland, Noorwegen of zelfs Japan. Een multi-emigrant zou je me kunnen noemen, als dat woord bestaat tenminste. Alhoewel ik dus redelijk vaak in Nederland en andere landen kom voor het werk, betrap ik mezelf soms wel eens op “verFransingen” waarvan ik het dan pas achteraf door heb.

Grenoble kende ik tot 2008 alleen van de ritjes naar de wintersportbestemmingen, maar het blijkt zoveel meer te bieden waar ik in de volgende edities wat over probeer te schrijven. Voor iemand uit het platte polderlandschap blijven de gigantische (witte) bergen een fenomeen op zich en zal ik het daar misschien onbewust vaker over hebben dan over andere dingen.

Frankrijk is en blijft Frankrijk met de bekende bureaucratie, Franse stokbroden, Franse wijn, Franse auto’s, Franse charmes en jaja de Franse taal. Dit alles nog steeds tot grote tevredenheid en zonder al te veel problemen, al zijn er altijd dingen die je niet had kúnnen bedenken.