Vrolijk naar de bouwmarkt met een lekkere cd op de achtergrond. Nou, op de achtergrond, hij klonk wel erg lekker dus iets harder dan de op achtergrond. Heerlijk genietend van een ontspannen cd……

Shit, uit gewoonte rij ik de weg naar Daan zijn school. Een behoorlijke omweg….maar ik slik mijn baalmoment door en geniet verder van de muziek.

 Ik ruil mijn kozijn om op de buitenafdeling (ik zal je de details besparen) en wil wegrijden als ik gelukkig nog even denk aan de purschuim die op was.

Naar de winkel toe, Poe heé wat is het hier binnen druk. Ik pak 3 busjes en sluit aan in de minst lange rij. Je denk tenminste dat je in de minst lange rij staat, maar in werkelijkheid lijkt hij altijd langer te duren dan die rijen naast je.

Er stonden 5 man in de rij (ik was de 6e) en 2 plaatsen voor mij stond een vrouw op leeftijd, zo een die de geraniums al bijna kan ruiken. Als de mevrouw aan de beurt is gaat ze aan de caissière vragen wat je normaal aan het winkelpersoneel hoort te vragen en waar iedereen voor in de rij moet gaan staan. Maar de caissière is de slechtste niet en belt even met de juiste persoon.

De vrouw kletst nog even rustig met de caissière en word dan gelukkig weggeroepen door de betreffende winkelbediende. Als de meneer voor mij aan de beurt is komt mevrouw geranium er even voorlangs en vraagt aan die meneer (die 1 zakje schroeven had) of ze even voor mag want hier stond ze net namelijk ook. De meneer laat het over zich heen komen en laat haar voor.

En dan komt het natuurlijk, mevrouw geranium ziet de prijs en kijkt verbaasd, “die was toch in de aanbieding? ” Kassière zegt van niet maar mevrouw houdt vol dat hij in de aanbieding is. Caissière belt wederom met de winkelbediende, die bevestigt dat de caissière gelijk heeft en dat zij de verkeerde heeft gepakt. Stomme muts, gaan ze dat artikel ook nog even rustig omruilen en dan mag ze eindelijk pinnen.

Ze had de cursus “pinnen achter de geraniums” nog niet gehad denk ik. Als de caissière vraagt of hij er wel goed in zit, gaat ze nog tegen de caissière zeggen dat ze het altijd zo doet. Nou dan doe je het altijd verkeerd dus, want hij zit niet goed in de pinautomaat. Als mevrouw geranium de winkel verlaat kunnen we eindelijk een stapje verder in de inmiddels tot 3 baans weg uitgegroeide kassa-rij. Waarom moeten die geraniums altijd voorkruipen? Misschien kom ook ik er over 30 jaar achter.

Weet wel dat het gehele beest gebruikt wordt, er wordt niets weggegooid (alles heeft een functie). Sommige dingen wil je liever niet weten of zien. Maar het is natuurlijk wel een beetje hypocriet, dat varkenslapje bij de slager is ook een deeltje van dat scharrelende varkentje geweest. Dus toen Thierry( mijn buurman) mij uitnodigde om mee te helpen 2 varkens te slachten heb ik, na enig nadenken, besloten om dit maar eens te gaan doen.

Daar het niet alleen in Nederland, maar ook in Frankrijk iets is wat bijna niet meer voorkomt, is dit toch een buitenkansje. Thierry vertelde mij dat het hier oogluikend werd toegestaan, maar dat het officieel niet meer mocht. In Mascaras waren nog maar drie mensen die zelf slachtten. Daar aangekomen gingen we met 6 man sterk aan de keuken/kamer tafel zitten. We moesten wachten op de…de…de man die snijdt. Want dat is weer een beroep apart.

Het was een gepensioneerd slachter, die voor kennissen, vrienden en familie nog slachtklusjes deed. Omdat hij nogal op zich liet wachten, kwamen de grote verhalen en de “eau de vie” op tafel. Er zaten houten mannetjes in die fles en de discussie ging over hoe men die mannetjes in die fles had gekregen. Ze werden het er niet over eens, maar na dat het glaasje leeg was, kwam de verlossing in de vorm van de man die snijdt. We gingen met z’n allen naar buiten en iedereen nam zijn positie in. Ik liep er bij als een kip zonder kop, want ik wilde wel helpen, maar iedereen had zijn taak al onder controle. Dus bleef het voorlopig bij kijken. Men stopt 2 +/- 200Kg wegende varkens in een oude trailer. 1 man gaat in die trailer om 1 van die 2 varkens te vangen (touw om de snuit doen om hem naar buiten te krijgen) De rest wacht………

Dat apparaatje wat die schortemeneer vast heeft is het apparaat waarmee het varken “esthetisch” gedood wordt. Na wat angstaanjagend gerommel in de trailer (ik zou daar van mijn leven niet ingaan) kwam de oom van Thierry met het slachtoffer naar buiten. Hij werd snel geschoten en het werk kon beginnen. Eerst werd hij opgetild aan zijn achterpoten met de hefvork van een tractor. Het bloed werd afgetapt. Daarna werd hij in een soort grote trog gelegd. Daarna ging er poeder op waardoor de haartjes makkelijk loslieten en ging er water bij van exact een bepaalde temperatuur. Na hem een paar keer te hebben rondgedraaid in de trog, kon het ontharen beginnen. Iedereen kreeg een krabbertje (jippie, ik mocht ook meehelpen) en begon te schrapen. Hij werd zo glad als babybilletjes.

Dit is trouwens inmiddels het 2e varken. Dus even een flashback.

Het 2e varken moest natuurlijk ook worden gevangen. De oom ging weer in de trailer en toen was het oorlog. Ik vermoed dat het 2e varken wist wat hem te wachten stond. Het duurde minstens 20 minuten en was een waar gevecht. De oom kwam met parels op zijn voorhoofd naar buiten, het varken schudde met zijn kop, en was een vrij varken. Daar stonden we dan, met ze 6en in een donkere schuur met een losgeslagen varken van 200 kilo die niet van plan was om zich te laten vangen. Was ik vergeten te vertellen dat zo’n ding slachttandjes heeft!!!

Ik had net tevoren gevraagd aan de snijder of er wel eens ongelukken gebeurde met dit soort acties. Hij vertelde dat ze wel eens in je benen beten. Da’s fijn dan. Na veel rond ge-ren, en niet alleen van het varken, wisten ze een touw om zijn achterpoten te krijgen. De snijder (maar ook schieter) zetten de schietpen op zijn kop en klik, niets. Merde, rommel rommel, klik, niets. Tot 4 maal toe gebeurde er niets, ja alleen een gehoorbeschadiging van dat geschreeuw van dat varken. Daarna knal en werd het sereen rustig.

Nadat hij geschraapt is worden de laatste kleine haartjes weggeschroeid en wordt hij nog eens gewassen. Dan wordt de kop verwijderd, en ik was de gelukkige die hem mocht vasthouden en wegzetten op het tafeltje. Het verwerken van de kop werd toevertrouwd aan Jean-Pierre die al vanaf zijn 16e werkt op de “Haras” van Thierry. (nu inmiddels achter in de 50) Hij liever dan ik. Als grap kreeg ik het oog van het varken in mijn handen gedrukt. Na het verwijderen van de kop werd het varken opengesneden en weer opgetakeld met de hefvork.

Hygiënisch tafereeltje toch? en ja de Nederlandse gast moet even op de foto met het hangende varken, o…o…wacht, ja da’s nog leuker…. Jammer dat hij hem iets te laag hield.

Na deze joligheid moesten de ingewanden eruit. Grote bak eronder en de snijder sneed met chirurgische precisie alle lapjes, zakjes en laagjes eruit. Dit werd naar een soort buitenkeuken gebracht. Het eerste varken werd in twee stukken gezaagd en in diezelfde keuken opgehangen. Later kwam er een vrouw aan die alles ging verwerken c.q. prepareren. Het 2e varken ging bij de snijder thuis in de koelcel. Het resultaat krijg ik pas na een aantal weken te zien want dat schijnt zo te moeten. Ben benieuwd of het nu echt zo veel lekkerder smaakt dan een varkenslapje bij de “Le Clerck”.

Wordt vervolgd……

Met vriendelijke groet,

Marco Peters

Dus wij als het goede Hollanders betaamd stipt 9:00 op de stoep van Daan zijn school. Maar de school wist van niets, er was wel een afspraak om 10:30 gepland maar niet om 9:00. Maar door de jaren heen heb ik wel geleerd dat als Natasja zegt dat het 9:00 is dat het ook echt 9:00 is. Misschien moesten we wel om 9:00 op Daan zijn tweede school zijn?

Je begint toch aan jezelf te twijfelen. Daar aangekomen weet de receptie van niets, ook als de adjunct erbij gekomen is blijft hij in eerste instantie heel onschuldig kijken. Pas als we hem duidelijk vertellen dat hij toch echt 9:00 had gezegd geeft hij toe dat hij heeft verzuimd ons op de hoogte te stellen van de wijziging in de tijd. Hmmmm…..nou dan gaan we maar even de stad in, op naar Tarbes. We moesten toch nog even wat dingetjes kopen, dus die verloren 1,5 uur kunnen we nog wel een beetje nuttig gebruiken.

Na de zoveelste nutteloze vergadering waar elke keer de zelfde dingen gezegd worden en het eindigt met “nou dan zien we elkaar weer over een maand” gingen we weer Tarbes in. We wilde Daan zijn cadeau gaan kopen, want Daan wil graag een elektrische gitaar. Aangezien de winkels tussen 12 en 2 dicht zijn gaan we eerst even wat eten bij onze favoriet “Patati Patata”. We eten een heerlijke spaghetti (menu van de dag) met een heerlijk toetje. Daan nam een tapas menu.

Na mijn handen te hebben gewassen in het toilet waren de handdoekjes op en moest dus mijn handen aan mijn broek drogen. (nu kan ik dat wel hebben hoor, maar ik neem dat in dit verhaal ook nog even mee). Na de tijd nog een beetje te hebben gedood, om 5 voor 2 op naar de muziek winkel. Daar aangekomen lazen we op een briefje op de deur “Open om 3 uur, bedankt” BEDANKT ? Waarvoor? Wat zullen we dit uur gaan doen?

Nou Daan heeft nog een nieuwe winterjas nodig dus…..daar hebben we dus dat uur aan besteed. Wij zijn nog steeds Hollanders dus 5 voor 3 lopen we de straat in en worden onthaald door nog een koppeltje klanten. Om 3 uur gaan de ogen heen en weer, maar er gebeurt vrij weinig. 10 over 3 komt er een koerier aan die gefrustreerd de winkel in kijkt en met universele handgebaren duidelijk maakt dat hij het niet leuk vond om voor de tweede keer voor niets voor de deur te staan. Maar hij zet zijn auto aan de kant en wacht…en wacht.

Toch een fijn gevoel dat je niet de enige bent. Meneer koerier zet zijn handgebaren kracht bij door binnensmonds “putain”en “merde” te vloeken. 15 over 3 houd een deel van het wachtende koppel het voor gezien en verlaat ons. 20 over 3, met veel gemopper en gebaren verlaat ook de koerier het gezelschap. Hoop niet dat een van die wachtende mensen op een besteld onderdeel zat te wachten, want dan zou dat nog even duren. We besluiten te wachten tot half 4 en dan gaan we even bij een andere winkel kijken waar ze ook vaak leuke instrumenten hebben.

In de winkel aangekomen………..Nou ze zijn wel goedkoop, maar je krijgt de waar er ook naar. Daan kennende gaat hij daar niet lang plezier aan beleven. Natasja ziet tussen neus en lippen door nog een leuke tafel voorde 3e gîte, hup aanbetalen en weer verder. Toch nog maar even terug naar de gitaarwinkel. Het is dat die man zo aardig was, anders had ik die gitaarsnaren ergens anders voor gebruikt. Uiteindelijk waren we heel blij dat nog even teruggegaan waren want Daan heeft hier uiteindelijk precies wat hij wilde en Papa heeft ook de prijs die hij wilde, uiteindelijk waren we om 17:45 thuis. We zijn deze dag dus 9 uur onderweg geweest en hebben dus 3 kwartier vergaderd, 30 minuten geluncht, 30 minuten een cadeau gekocht. De rest van de tijd, zijnde 7 en een kwart uur, gereisd en de tijd gedood.  Frustratie…….

Nieuwe gasten ontvangen voor het winterseizoen dat nu echt begonnen is. Hopelijk valt er nog wat extra sneeuw bij de komende dagen, dat is wel lekker voor de gasten die gaan skiën in La Mongie, het is voorspeldt.

Wij hadden het druk hier met de feestdagen, onze familie was hier voor 10 dagen .We hadden een programma opgesteld met leuke dingen om te ondernemen met iedereen. Ook was Bodill de 24e jarig en ze vond het erg leuk dat de opa’s, oma’s en ooms er ook bij waren om te vieren dat ze 8 jaar werd.

We hebben verschillende dingen gedaan, o.a zijn we naar het thermale bad geweest om heerlijk te ontspannen in het warme water, daarna koffie/thee gedronken met een lekker taartje in het nabijgelegen theehuisje. Ook zijn we een dagje naar de sneeuw geweest om daar Pic du Midi te bezoeken. Daar aangekomen wisten we niet wat we zagen, wat een drukte, we waren er nog nooit geweest met de kerst en je kon zien dat het “skiseizoen” in volle gang was.

Probeer dan maar eens rond lunchtijd een tafel voor 10 personen te vinden. Na een aantal restaurantjes te hebben afgelopen hadden we dan eindelijk na wat heen en weer geschuif met tafels een plek om te eten. Na het eten gingen we richting kassa om de kaartjes te kopen voor Pic du Midi, maar daar aangekomen bleek dat hij niet meer ging, er was te veel wind boven.

Jammer maar helaas, dan bewaren we dit voor een volgende keer….We hebben ook een heuse bowlingcompetitie gehouden op de Wii spelcomputer. Iedereen deed mee en sommige nog ook fanatiek ook! Marco was eerste geworden met de gewonnen potjes en Marcel had hoogste gemiddelde score. Ook hebben we oliebollen gebakken en Marco heeft ze in de straat uitgedeeld aan een aantal Franse buren, dat kennen ze namelijk hier niet. Vuurwerk werd hier niet afgestoken en dus was dit voor ons allemaal het eerste Nieuwjaar zonder vuurwerk.

Marcel, de broer van Marco kon er maar niet over uit dat ze hier niets afstaken met oud en nieuw, “dat hoort er gewoon echt bij!!” Wel hadden we wensballonnen om op te laten, s’middags werd de eerste alvast opgelaten (onder het mom van “vanavond is het donker en dan weten we alvast hoe het werkt, dusss”) gelukkig ging die goed want door de regen en de harde wind die nacht ging er slecht nog 1 met moeite de lucht in. Dus we hebben nu nog een voorraad voor volgend jaar……maar dan wil Daan toch wel weer “echt vuurwerk” afsteken in Nederland. Want één keer zonder vuurwerk dat kon maar net….

Ook kregen we het niet voor elkaar om hier een zorgverzekering rond te krijgen, we hebben uiteindelijk een maand of 7 zonder zorgverzekering gezeten. En dat maakt het af en toe best wel spannend, je haalt je wel eens dingen in je hoofd “als dit maar goed gaat of als dat maar niet gebeurt”.

Toen we hier aankwamen, hadden we een heel plan met hoe we het allemaal gingen aanpakken en vooral ook hoelang het zou gaan duren om het af te krijgen. Het moesten 3 gîtes worden met een zwembad en ons woonhuis moest ook nog helemaal verbouwd worden. Wij met onze roze bril op “dat lukt wel in een jaartje of 2”, we zijn nu 2 jaar verder en we hebben 2 gîtes af en het zwembad.

Daar hebben we ons dus het meest op verkeken, dat alles hier meer tijd zou kosten wisten we wel, maar we hebben ons daarin toch nog behoorlijk misrekend. En elk jaar dat het langer duurt teer je een jaarsalaris in op je budget.

Maar op dit moment hebben we 2 verhuurseizoenen achter de rug en kijken er met een goed gevoel op terug, de gasten zijn enorm tevreden en dat is toch waar je het allemaal voor doet. Het geeft een goed gevoel als gasten vertellen dat ze het zo leuk hebben gehad en dat ze de gîtes zo mooi vinden. Dat maakt al het harde werken het meer dan waard. Want in Nederland hadden we het al best druk met een eigen zaak en dachten dat het hier iets minder druk zou worden.

Dit is nog niet het geval. Om alles hier op te bouwen zoals we het voor ogen hadden zijn we de komende 2 jaar ook nog volop bezig met verbouwen. Pas daarna kunnen we misschien de vruchten plukken van 4 jaar keihard werken.

Op dit moment is de 3e gîte  aan de beurt en moet half Juni 2010 af zijn. Dus er is alweer een tijdsdruk, maar dat maakt ook weer dat je je volledig inzet omdat het dan ook echt af moet zijn. Deze gîte word tevens geschikt voor mensen in een rolstoel dus weer een nieuwe uitdaging en ervaring. Daarna is dan eindelijk ons eigen huis aan de buurt voor een flinke renovatie.

Daar blijven ook weer de 4 muren alleen staan en moet alles vernieuwd worden. De gîtes gingen voor om toch alvast wat inkomsten binnen te krijgen, want als je alleen maar geld uitgeeft gaat het best hard met het budget. Als we nu terug kijken op de afgelopen 2,5 jaar hebben het gevoel dat we de juiste keuze hebben gemaakt, we voelen ons echt thuis hier. En natuurlijk mis je familie en vrienden, maar door internet, onze bezoekjes aan Nederland, en de bezoekjes van vrienden en familie bij ons, maakt dat het gemis een stuk minder wordt.

Meer weten over ons project, bekijk eens onze site op www.lesneufcerisiers.eu.

Juli 2007 hebben we dan de stap genomen om daadwerkelijk te gaan emigreren, ons bedrijf hebben we dan inmiddels verkocht aan één van onze werknemers.

Ons eigen huis staat dan nog steeds te koop maar we besluiten om toch te gaan want we hebben geen idee hoe lang dit nog gaat duren. De bedrijfsruimte naast het huis verhuren we zodat we iets lichter zitten in onze (dubbele) lasten. Wij vonden juli een mooie periode ook voor de kinderen, ze hadden de vakantie maanden juli en augustus om aan hun nieuwe woonomgeving te wennen en dan konden ze rustig in september met het nieuwe schooljaar beginnen.

Onze dochter Bodill (toen 5) gaat naar de dorpsschool en onze zoon Daan (toen 11) gaat naar de stad Tarbes naar het voorgezet onderwijs met een speciale taalklas voor buitenlandse kinderen. Bodill heeft maar een paar dagen nodig en vindt alles leuk op school. Ze zei: “Ik versta er niets van mama maar ik doe gewoon wat hun doen!”  Ze zegt de eerste paar maanden niets in de klas en dan langzaamaan begint ze woordjes Frans te praten. En na een half jaar kan ze alles al verstaan en aardig goed spreken. Daan daarentegen heeft zijn leeftijd tegen en bij hem duurt het allemaal wat langer voordat hij zijn draai heeft gevonden.

Dan gaat de bouw van de gîtes echt van start, de kinderen naar school en wij vullen onze dagen met verbouwen. Omdat we in Nederland ook alle verbouwingen zelf gedaan hebben en daar veel voldoening uithaalden, is dit ook hier het geval. We doen alles zelf , de electra, het tegelwerk, verven, tekeningen maken voor de vergunningen, kozijnen plaatsen, betonstorten, metselen, filter maken voor septic tank, noem het maar op en wij hebben het door onze handen gehad. Het enige waarvoor we iemand nodig hadden was voor het graven van een gat voor de septic tank, het filter, en het enorme gat voor het zwembad. Daarvoor hebben we iemand laten komen met een graafmachine, maar dat is dan ook het enige geweest en daar zijn we best trots op.

Tijdens de bouw van de eerste gîte “La Cerise” gaat in december 2007 onze website voor het eerst in de lucht, ook snel komende eerste boekingen binnen. Er waren nog geen foto’s omdat we zelf druk met de verbouwing bezig waren maar toch gaf het de mensen genoeg vertrouwen om alvast voor de zomer te gaan boeken. Dat maakt dat je er een hoop voldoening uit haalt. De deadline was 1 mei en werd net als in de tv programma’s op het nippertje gehaald. ’s Morgens moesten de laatste meubels er nog in en snel een dweil er doorheen. Toen we de laatste kast naar binnen droegen kwamen de eerste gasten.

Als gasten bij ons komen voor hun vakantie is het eerste wat ze altijd vragen: hoe zijn jullie hier toch zo terecht gekomen? En dan begint ons verhaal eigenlijk. Wij hadden in Nederland ons eigen huis al helemaal verbouwd, alleen de 4 muren waren blijven staan. Verder hebben we alles vernieuwd. Ook hadden we een eigen elektronica- en computerreparatiebedrijf in een bedrijfsruimte aan huis, die we ook in orginele staat hebben verbouwd.

Dat vonden we zo leuk dat toen het na 7 jaar allemaal af was en we in ons huis zaten van “wat zullen we nu eens gaan doen”. De gedachten kwam toen op om een vakantiewoning te gaan zoeken, als investering voor later en om met de vakantie naar toe te gaan. Omdat het op rij-afstand van Nederland moest zijn werd het Midden-Frankrijk, in de Auvergne waar we voor een weekje heen gingen om het een en ander te gaan bekijken.

Tijdens het weekje kijken daar kwamen we erachter dat er vrij weinig te doen was, de omgeving was mooi er was ruimte maar verder eigenlijk niet veel. Tijdens de avondjes daar in dat weekje hebben we ons afgevraagd “wat als we alles in Nederland nou eens gaan verkopen en dan in Frankrijk gaan wonen” en dus ook werken. Marco zag het toch ook niet zitten om zijn huidige werk tot aan zijn pensioen te gaan doen.

We dachten toen aan gîtes verhuren en aan mooi weer, dus zouden we wel wat zuidelijker moeten gaan zitten. En zo is het plan ontstaan, wat een vakantiehuis moest worden werd nu definitief emigreren naar Frankrijk.

Eenmaal thuis gekomen zijn we weer uren en avonden op het internet wezen zoeken naar huizen die te koop stonden en welke streek moest het dan gaan worden. Duizenden huizen gingen voorbij op zoek naar minimaal 3000m2 en een huis met een aantal bijgebouwen die we konden gaan ombouwen tot vakantiewoningen. De bedoeling was om in het departement Aude iets te vinden, we vonden een aantal huizen op het internet en vertrekken weer met het hele gezin voor een weekje huizenjacht. Tijdens dit weekje vallen er al snel een aantal huizen af, te klein, te slechte staat (op de foto leek het heel wat), of totaal niet wat we zochten.

Er was nog één huis waar ons oog op was gevallen en dat lag in de Midi-Pyreneeën, dus vanaf waar we logeerden toch nog een 250 km rijden. We gingen er toch op af en hadden een afspraak met de makelaar, bij aankomst op het makelaars kantoor belde ze nog even met de eigenaar om de afspraak te bevestigen. Wat bleek, het huis was een dag ervoor verkocht.

De makelaar zei “jullie zijn er nu toch, laten we nog even in de computer kijken of er nog iets anders voor jullie bij zit”.  We gaven met een beetje tegenzin weer onze wensen op, we waren best wel teleurgesteld. Ze had met onze wensen 3 huizen uitgezocht en we gingen weer op pad. Het eerste huis waar we aankwamen was een boerderij met een aantal schuren en 1 hectare aan grond en een adembenemend uitzicht op de Pyreneeën.

Het was in een klein dorpje Mascaras met 320 inwoners. Dit was precies wat we zochten, misschien iets te veel grond maar dat is beter dan te weinig.

Ook stonden er verschillende fruitbomen in de tuin en honderden meters bramenstruiken waar later vele potten jam van werden gemaakt. Ook telde de tuin veel kersenbomen en vandaar dat onze naam www.Lesneufcerisiers.eu (de 9 kersenbomen) is geworden.

(Wordt vervolgd)