Het is iets voor vier uur ’s nachts en Tessa tikt me aan. “Nick, wat gebeurt er?” Ik klik het licht aan en de wereld lijkt te vergaan. Werkelijk alles beweegt. Muren schudden van links naar rechts, de grote houten kast gaat krakend heen en weer, gruis komt van het plafond en onze badspullen vallen kletterend op de grond.

“Het is een aardbeving, we moeten hier weg”, hoor ik naast me. Alsof ik nooit anders gedaan heb, gooi ik de deur open en loop in m’n ondergoed naar buiten, met Tessa vlak achter me.  Voor ons uit rent de nachtwaakster voor haar leven. Alles beweegt, kraakt en valt nog steeds. Als we buiten zijn stopt de aarde met trillen. Daarna is het pikkedonker en stil, heel erg stil.

Daar staan we dan, pas nu voelen we hoe koud het ’s nachts kan zijn in Chili. De nachtwaakster en de buren bekijken de schade, gruis en stenen worden weggeveegd. Ze doen hun best om de stroom weer op gang te krijgen, maar tevergeefs.

Wij kijken minutenlang als versteend toe naar wat er om ons heen gebeurt. Je hebt als Nederlander geen idee hoe het voelt, zo’n aardbeving. Toch weet je meteen wat het is, als je er middenin zit. Maar de ultieme angst die je voelt op dat moment, die is vooraf op geen enkele manier te voorspellen.

Dan gaan we terug naar binnen, achteraf gezien misschien niet heel verstandig, maar we doen het. Met onze ogen wagenwijd open liggen we op bed. Een beetje napraten, evalueren, reconstrueren, we doen het allemaal. In de startblokken om opnieuw naar buiten te rennen, maar het blijft gelukkig bij een paar kleine naschokken.

Als de zon opkomt bellen we naar het thuisfront. Opluchting alom, want het nieuws is daar inmiddels bekend. Misschien niet zo netjes, maar berichten over honderden doden en 8.8 op de schaal van richter maken onze opluchting alleen maar groter. Een paar dagen geleden hebben we voor deze dag al een busreis naar Argentinië geboekt. De bus is flink vertraagd door de aardbeving, maar gelukkig kunnen we vertrekken. We willen hier zo snel mogelijk weg.

In de Argentijnse stad Mendoza nemen we de tijd om tot rust te komen en om deze heftige ervaring te verwerken. Een stad overigens, die in 1864 volledig verwoest werd door een zware aardbeving. We denken er maar niet te veel over na. Alles beter dan dat saaie Los Andes.