Ik ben hier nu zo’n 2,5 jaar en voel me er nu langzamerhand wel een beetje thuis. Ik ben een ‘stay at home mom’ (huisvrouw), maar run naast het huishouden de verkoop van Afrikaans textiel, kinderboeken en vintage artikelen online. Mijn man is tribal art dealer en art book distributor. Ook renoveert hij ons huis in upstate New York waar we hopelijk in 2010 naar toe kunnen verhuizen.

Ik wilde reageren op het nieuws van The Flying Dutchman die een ontploffing in in flight 253 heeft voorkomen. Wij waren, voornamelijk door de samenstelling van ons gezin, bijzonder geïnteresseerd in deze gebeurtenis.

Helaas, de enige die echt gebombardeerd is de afgelopen dagen is Jasper Schuringa, door de Amerikaanse media. Want waarachtig, het duurde niet lang tot ze een naam voor hem hadden: The Flying Dutchman! Amerikanen kijken graag naar helden, en alhoewel het leek dat Jasper zich zo nuchter mogelijk probeerde te houden, haar ongekamd, onopgemaakt, van de straat geplukt, dat hij alleen maar deed wat instinctief in hem opkwam en ieder ander het ook had kunnen doen, bleven de nieuwsorganisaties volhouden: You are a hero!

De Nigeriaanse jongeman is helaas een raadsel voor ons. CIA weet normaal wel een aantal kansarme mensen te vinden die voor het geld vallen dat ze geboden word, maar Umar Farouk Abdulmutallab leek alles behalve kansarm.

Zijn vader is bankier en tevens eigenaar van een gebouw in Londen. En ook, waarom zou hij een vliegtuig met overwegend Nigerianen opblazen wanneer hij Amerika wil krenken? Van alles waar Nigerianen wel om bekend staan, is terrorisme en zelfdoding daar geen van.

De vraag die ik persoonlijk altijd vrees na dergelijke gebeurtenissen en natuurlijk ook opkwam in het nieuws: Wat is belangrijker, je privacy of je veiligheid? Persoonlijk kan ik het niet uitstaan wanneer men zegt: “Ik heb niets te verbergen, dus van mij mag de beveiliging zo ver gaan als nodig”.

Natuurlijk is veiligheid belangrijk, maar na zelf slechts 6x naar de VS te hebben gevlogen weet ik niet hoe ont-erend ze de ervaring nog kunnen maken. Blijkbaar met de Body Scan. Thanks but no thanks, naar Washington D.C. pak ik wel de trein (met zoveel uur vertraging op het vliegveld door de vele check ups nu toch sneller) en naar Texas nemen we de auto. Cross Atlantic begint de Holland Amerika line erg aanlokkelijk te worden, want nog meer regulatie van de overheid hier kan ik niet aan.