In eerste instantie wilde we vanwege de kosten proberen om het zelf te monteren. Bij diverse bouwmarkten dus voor onderzoek gedaan, want sneeuwvangers zie je in Nederland niet zo vaak en hoe krijg je die dingen goed op je dak zonder dat je zelf naar beneden stort en zonder dat je het dak beschadigd.

Uiteindelijk is Rinus ook nog naar de plaatselijke sneeuwvangermaker gegaan om te vragen wat de kosten van zoiets zou kosten. Dit leek erg mee te vallen en ze beloofden voor de eerste sneeuw zou vallen langs te komen en het in orde te maken. We hadden de eerst twee weken van november onze vakantie gepland en natuurlijk kwamen ze twee dagen voor onze vakantie de klus klaren. En eerlijk is eerlijk binnen 24 uur hadden we sneeuwvangers voor en achter, bij elkaar zo’n kleine 36 meter.

Laat de sneeuw dus maar komen.

Daarna dus op vakantie, samen met zus en zwager naar Curaçao. Voor ons de eerste echte vakantie sinds we in de Eifel wonen, dus iets waar we al lang naar uitkeken. We waren er ook wel aan toe en op een zondag vertrokken we nadat we nog de laatste gasten hadden voorzien van het ontbijt, richting Nederland.

 We zouden op maandag morgen vroeg vanaf Schiphol vertrekken en sliepen dus de avond van te voren bij zus en zwager. Na een lange dag kwamen we in Curaçao aan en voelden meteen de heerlijke warmte. Voor zus en zwager na de lange vliegreis een aparte beleving. Ze waren voor het eerst op Curaçao en hadden er ook duidelijk zin in.

De planning voor de rest van de dag hadden we in het vliegtuig al besproken. Na aankomst uit de koffer de zwemkleding pakken, aantrekken en dan een duik in het zwembad. Daarna douchen en korte broek aan en naar Mambo beach voor een lekker drankje. De volgende dag hebben we het nog eens rustig aangedaan, maar voor die dag erna hadden we een introductie duik gepland voor zus en zwager.

Ik (Sonja) had al een tijdje niet gedoken en ging ook mee. Voor zus Karin is het duidelijk geen nieuwe hobby, maar zwager Frank heeft zich toch goed vermaakt onder water. Ik heb na afloop meteen een nieuwe afspraak gemaakt om op vrijdag mee te gaan op een duiktrip. Het gevoel was weer helemaal terug. Ik heb een aantal duiken gemaakt en weer mooie dingen gezien. Drie zeepaardjes, schildpad, murene’s, gevlekte adelaars rog en nog veel meer.

Tijdens ons verblijf op Curaçao was er van alles te doen op het eiland. O.a. de amstel Curaçao race (is wielrennen) En wij zaten met onze veranda eerste rang bij star en finish. Omdat het regentijd was, werd de start een paar uur uitgesteld. Tijdens zo’n regenbui worden de wegen namelijk spek en spek glad en zou het veel te gevaarlijk worden.

Uiteindelijk werd er toch gestart en was het voor ons afwachten op de finish. Na een kleine twee uur waren de eerste het eiland rond gefietst en bereikte de finish. Dit gaat toch sneller dan je denkt en dankzij de speaker hoorde we dat  Johnny (prikkeldraad) Hoogeland derde, na een van de sleckjes en een Duitser waarvan wij de naam niet kenden.

Tijdens ons verblijf op het eiland kwam ook de Koningin samen met Alexander en Maxima voor een bezoek. Dat was op onze tweede dag en de mensen in Curaçao, vonden het allemaal geweldig en wij zijn dus niet gaan kijken, omdat zij niet voor ons kwam maar voor de plaatselijke bevolking. Ik weet zeker dat ze genoten heeft van het enthousiasme van de bevolking. Ze logeerde trouwens niet zo ver van ons vandaan in een niet zo heel luxe hotel.

Veel te doen dus op Curaçao en omdat Mambo Beach de plek is waar alles gebeurt zaten we met ons vakantie huisje op een prima locatie. Het was natuurlijk ook heerlijk om gewoon niets te doen en een spelletje kaart te spelen aan de rand van het zwembad. Helemaal uitgerust dus voor de komende kerstmarkten bij ons. Omdat we hier niets te maken hebben met sinterklaas, (al loopt hij hier ook wel) kunnen we gewoon met het versieren beginnen.

Eigenlijk is het alleen nog wachten op de sneeuw, al was het maar om te weten dat ze niet voor niets op het dak geplaatst zijn.

Groeten uit een nog sneeuwvrije Eifel.

Rinus en Sonja.

www.derschmetterling.eu

Snel gaat het door mijn hoofd, of ik iemand ken van Delta Diving, maar kan niemand bedenken. In het nieuws hoor je dan iemand van “de tuimelaar” (een duikwinkel) vertellen, dat het toch wel een gevaarlijke plas is waar het ongeluk is gebeurd en dat je toch wel een hele goede duiker moet zijn om daar te gaan duiken. Gek hoor denk ik, dat iemand zo snel een oordeel heeft hoe iets heeft kunnen gebeuren.

Later op de avond gaat de telefoon en het is Linda, een oud duikmaatje van me, en die vertelt dat ze niet zo goed nieuws heeft en dat een van de omgekomen duikers in het meer van Duitsland, Fred is. Ik weet even niet wat ik moet zeggen en probeer te begrijpen wat ze eigenlijk zegt. Ze weet ook niet wat er gebeurd is maar belooft wanneer ze wat meer informatie heeft dit te mailen.

De rest van de avond en ook de nacht kan ik het niet loslaten en probeer te bedenken wat er toch fout kan zijn gegaan. Fred is echt een hele goede duiker die een goed reputatie had op het duikgebied. Een zeer gepassioneerde duiker in hart en nieren die ook nog eens altijd klaar stond voor anderen. Zo was hij net al ik lid van de ICN (een groep instructeurs van allerlei NOB verenigingen uit heel Noord-Holland), en Fred organiseerde DAN cursussen (hoe geef je een duiker in nood zuurstof en kan je hem reanimeren).

Fred was volgens mij de man achter het duiken met gehandicapte personen, Fred gaf allerlei specialty’s, zoals ik bij hem mijn Nitrox heb gehaald (Dat is duiken met een bepaald mengsel, anders dan perslucht). Fred was er ook altijd bij als er specialty onderwaterbiologie, of redden was.

Hopelijk zullen we ooit weten wat er daar onder water is gebeurd en hoe hij op 50 meter terecht is gekomen samen met zijn buddy. Want als we weten wat er is gebeurd, dan kan je het misschien een volgende keer voorkomen. Dat er 4 duikers in de problemen zijn gekomen is echt heel opmerkelijk, want meestal is er met één duiker iets aan de hand. Daarom duiken we ook altijd in buddyparen, zodat de een de ander kan helpen.

Ik weet zeker dat Fred zal worden gemist door heel veel duikers in Noord-Holland en omstreken, maar voor zijn vrouw en verdere familie zal hij nog het meest worden gemist.

Fred bedankt voor alle leuke ervaringen op duikgebied en voor en na het duiken.

 Groet, Sonja Kannegieter

www.derschmetterling.eu

Volgens ons leefde ze in maar een heel klein wereldje en komt ze zelden het dorp uit. Heel begrijpelijk dus, dat als wij buiten waren zij ook in de tuin was en ook als er gasten kwamen dat ze dan uit het slaapkamer raam stond te kijken wat er allemaal aan de hand was. Al heel snel werden we wel door dorpsgenoten gewaarschuwd dat ze nogal niet te vertrouwen was en dat we moesten oppassen wat we allemaal aan haar vertelden.

Onze boer (een heel goede kennis van ons inmiddels) vertelde ons dat ze zo was omdat ze niet van hier, Birresborn, was. Nou dat waren wij ook niet, maar dat lag anders volgens hem. Onze buurman Marco die ook regelmatig een praatje komt maken, vertelde ons dat ze niet te vertrouwen was, met iedereen ruzie maakt en dat ze haar man die al heel lang geleden is gestorven is waarschijnlijk ergens in de kelder heeft begraven.

Hij noemde haar de heks en later bleek dat die naam bij velen in het dorp bekend is. Andere namen heeft ze ook, onder andere das luder, (spreek uit: das loeder) maar heks is toch wel de meest gangbare. Zoals gezegd: in het begin vonden we haar wel aardig en zo deed ze ook wel naar ons, maar naar verloop van tijd begon ze ons toch wel wat te irriteren. Als ze de hele tijd maar loopt te gluren wat we aan het doen zijn en wie er allemaal bij ons aan komen en ja heel vaak loopt ze zelfs een heel stuk naar het fietspad, van waaruit ze ook een prima zicht heeft op onze achtertuin en wie daar zijn en wat ze aan het doen zijn.

Dus op een gegeven moment ga je toch bedenken wat je kan doen om een beetje uit het zicht te zitten, zonder meteen meters hoge schuttingen neer te zetten. En omdat we nogal een grote tuin hebben en het vrij kostbaar is om daar meteen als omheining allerlei hoge struiken enzo te planten zijn we klein begonnen en zo af en toe moeten er weer dingen worden verplant om dat ze op de verkeerde plek staan.

Nu bestaat de erf afscheiding tussen de heks uit een nogal verroest kippengaas hek met daarop prikkeldraad en die erf afscheiding is, zo heeft ze al snel verklaard haar bezit. Geen probleem, maar geen fraai gezicht en na een jaar begonnen we daar iets groens voor te planten. Eerst kerstboompjes, die we in het bos geleend hadden en die we als ze de juiste hoogte hadden wilde kort houden. Een kerstbomen heg dus.

Maar op een dag was de heks aan haar kant onder het kippengaas hek door de boompjes eruit aan het trekken. Rinus zag dit en dan komt er al heel snel rook uit zijn neus en ik werd erbij gehaald. Ik vragen waarom zij onze boompjes aan het rooien was, maar dat was niet zo. Wel melde ze dat er geen bomen op de erf grens mochten staan. Net als in Nederland dus. Daar konden we niet tegen in en hebben we de boompjes maar ergens anders gepland.

Maar als bomen niet mogen, dan maar struiken en zo kwam er zo nu en dan een struik tegen het kippengaas. Een stuk fraaier natuurlijk maar ze begreep dondersgoed dat haar uitzicht op termijn ging verdwijnen en dus zette ze de aanval weer in met allerlei kul argumenten. Achter het kippengaas aan haar kant dus heeft zij een groententuin waar ze nog wat aardappelen, ieder jaar op het zelfde stukje, verbouwd en wat rabarber. Ze vond dus dat haar rabarber raar ging smaken van onze struiken en dat haar bloemen in de schaduw kwamen te staan.

Ze bleef maar door malen en te dreigen en ook al probeerden wij uit te leggen dat we het allemaal mooi wilde maken het hielp allemaal niet. Iedere keer als ik buiten liep begon ze weer over de struiken en dat het allemaal niet mocht. Telkens probeerde ik weer uit te leggen dat het mooier zou worden, maar het mocht niet baten en op een keer was ik het beu en heb in heel goed begrijpbaar Duits verteld dat we niet met haar in discussie gaan en dat we niet meer met haar praten. Sindsdien is het wel rustig maar is de nieuwsgierigheid gebleven. Gelukkig heeft ze zoals een echt heks ook een kat waar ze nu regelmatig een gesprek mee voert, want verder is het eigenlijk een eenzame oude vrouw, die verder niet veel mee maakt.

Rinus en Sonja

www.derschmetterling.eu

Maar om in te burgeren en om wat meer dorpsbewoners te leren kennen en natuurlijk ook om de dorpsbewoners de kans te geven ons te leren kennen ben ik, Sonja, dit jaar lid geworden. Voor de kosten van het lidmaatschap hoef je het trouwens niet te laten, die zijn 8 euro per jaar.

Een van de activiteiten is een dagje uit met de bus, en dat was onlangs zover. Enige tijd geleden kwam de voorzitter bij ons langs en vertelde dat ik mij kon opgeven voor het dagje uit. We zouden met de bus naar de Bundes Garten show in Koblenz gaan. Dit is een soort van Floriade en het leek mij ook wel leuk om ideeën op te doen voor onze tuin die nog veel werk nodig heeft. Onderweg zouden we gaan ontbijten en na afloop nog met zijn allen ergens eten. Een hele dag weg dus en Rinus hield de boel thuis in de gaten.

Afgelopen woensdag was het zover en om half negen was het verzamelen op het dorpsplein. Daar stond al een aantal vrouwen van het bestuur met dozen vol broodjes, beleg en koffiekannen. We zouden met zo’n 34 vrouwen op pad gaan. Nu ligt ons dorp in het katholieke gedeelte van Duitsland en op enig moment kwam ook de pastoor om ons een handje te geven.

Nu zijn wij niet katholiek en had ik de pastoor ook nog niet ontmoet. Maar ik vond het wel grappig dat hij een handje kwam geven. Even later kwam de bus en werden de vrouwen en de proviand ingeladen. Tot mijn verbazing stapte ook de pastoor in en ging voorin de bus zitten. Nou ja dacht ik, op zondag heeft hij ook een jurk aan dus…. Maar, we waren nog niet het dorp uit of er werd een lied in gezet onder leiding van de pastoor.

Dit was toch wel iets wat ik niet had verwacht, maar ja, ik zag er natuurlijk wel een verhaal van ons blog voor en tja het zal wel bij de tradities horen hier. Na een klein uurtje stopte de bus op een parkeerplaats en werd de proviand voor het ontbijt uit de bus geladen en gingen we ontbijten. Super verzorgd allemaal en de kontakten werden gelegd. Een aantal vrouwen verdween in de bus om een piccolootje te halen. Omdat ik niet wist wat dat was, maar vragen wat dat is.

Nou is het in Duitsland als er een feestje te vieren is, b.v. kermis, of iets anders de gewoonte om te früshoppen. Nou weet ik ondertussen dat dit gewoon ontbijt met sekt is. Nou een piccolootje is dus een klein flesje sekt. De dames zaten dus al aan de drank, met als excuus dat het nodig was om de stemming er in te brengen. Nou ben ik ook niet vies van een drankje dus heb ik mij snel aangepast. Alleen sekt is niet echt mijn ding maar inburgeren is ook opofferen.

Na het ontbijt ging de busreis verder en bij aankomst in Koblenz ging iedereen bij de ingang zo zijn eigen weg en er werd afgesproken om om half 6 weer bij de bus te zijn voor de terugreis. Het was gelukkig heerlijk weer om de hele dag rond te sjouwen. Het terrein bestond uit drie gedeeltes en het mooie was om van het ene stuk naar het andere te komen hebben ze een kabelbaan met gondels over de Rijn (bij de Duitse Eck) gemaakt. Een gondel heeft een glazen bodem en dat is ook wel heel bijzonder.

Aan de overkant kon je weer van alles zien en lopend naar het derde gedeelte wat zich bij een slot bevond. Prachtige tuinen met Rododendrons, die helaas al uitgebloeid waren, hortensia’s en vele andere mooie planten en bloemen. Aan het eind van de dag had ik geen voeten meer over, maar heel veel mooie dingen gezien.

Om half zes weer bij de bus waar ik niet de enige was met versleten schoenzolen. Op naar de avondmaaltijd, die we op de heenweg al uitgezocht hadden. Lekker eten met een groot glas bier erbij. Ja ook de pastoor hoor. En je raadt het al, toen we bijna terug waren in het dorp werd er weer een lied ingezet door meneer pastoor en nog een gebed toe voor de komende nacht.

Maar eerlijk is eerlijk, nieuwe kennissen zijn opgedaan en gezellig was het ook. Misschien moeten we nog maar overwegen om ook lid te worden van de carnaval vereniging.

Groet uit de Eifel, Rinus en Sonja.

www.derschmetterling.eu

Wij hebben nu besloten om dat niet meer te ontkennen en we genieten dan ook met volle teugen van onze vakantie. Nadeel van het hele jaar vakantie is natuurlijk wel dat je nooit een snipperdag kan nemen, maar ja ….

Daarom deze keer maar eens een verslag van een vakantie dag.

Ik , Sonja, sta om 7 uur op, en spring onder de douche. Rinus blijft nog even een kwartiertje langer liggen. Tegen half acht, gaat Rinus broodjes halen bij onze plaatselijke bakker en begin ik met het klaarzetten van het ontbijt buffet voor de gasten.

Die kunnen in hun schaarse vakantiedagen vanaf 8 uur genieten van een heerlijk ontbijtje, compleet met eitje, jus, verse broodjes en een ruime keuze aan beleg. Meestal zit daar ook zelfgemaakte jam in die ik ook altijd in mijn vakantie maak. Om 8 uur is het tijd om zelf even een broodje en een kopje thee te nuttigen. Ondertussen gaat de computer aan en checken we nieuwe boekingen en schrijven we de rekeningen van de gasten die vandaag vertrekken.

Ook de wasmachine wordt aan het werk gezet en we ruimen de vaarwasser uit. Om 10 uur kan dan de ontbijtboel worden opgeruimd en beginnen we met het schoonmaken van de kamers van de gasten die vertrekken en maken we ook de huiskamer en keuken van de gasten weer netjes.

 Tussendoor gaan de kussens in de tuinstoelen, zodat de gasten van het zonnetje kunnen genieten in de tuin. Als dan tegen 12 uur de boel schoon is, wordt het tijd om het avondeten voor te bereiden. Natuurlijk moeten er ook boodschappen gedaan worden. Als dat allemaal gedaan is hebben we om een uur of 4 even tijd om in de tuin te gaan zitten en met eventueel nieuw aangekomen gasten een praatje te maken.

 Het avondeten is meestal om een uur of half 7. Ik sta achter het fornuis en Rinus speelt voor ober. We beginnen meestal met soep en dan een hoofdgerecht, waarbij de specialiteit van het huis “de kip Schmetterling “is, en dan als afsluiting nog een toetje. Zo tegen half negen hebben de gasten meestal gegeten en kunnen we beginnen we met de afwas. Gelukkig hebben we daarvoor een tweetal vaatwassers die we met een gerust hart de vaat kunnen laten doen. Om een uur of 9 is het dan tijd om zelf nog een hapje te eten.

Op zaterdag organiseren we bij mooi weer een BBQ en schuiven dan zelf ook aan om na afloop een gezellig kampvuur in de tuin te maken. Dat zijn altijd heel gezellige avonden, waar wij als fulltime vakantiegangers ook erg van genieten.

Natuurlijk moet ik het tuinonderhoud, wat voornamelijk door Rinus wordt gedaan niet vergeten, want die verse groeten en lekker jam komt natuurlijk niet vanzelf op de borden van de gasten. Rinus is heel goed in schoffelen, maaien, harken en planten in de tuin. De bloemetjes zijn natuurlijk weer mijn afdeling.

Wij kunnen het dus iedereen aanbevelen om fulltime vakantieganger te worden. Wil je het bewijs zien? Kom dan gerust een keer langs, dan kan je het met eigen ogen zien wat het is om het hele jaar vakantie te hebben.

Groeten uit vakantieland Duitsland,

Rinus en Sonja.

www.derschetterling.eu

Dat wil zeggen een van de drie behoorlijk bejaarde dames overleed en de andere twee konden niet meer voor zichzelf zorgen en verhuisden naar een verzorgingshuis. Daarna stond het huis dus leeg en afgelopen voorjaar kwam er een bord in de tuin dat het te koop stond. De vraagprijs voor het huis was 79.000 euro en dat voor een heel groot huis. Eigenlijk zijn het twee huizen, en met gemak zou je er 6 appartementen in kunnen maken. Dan hoort er ook nog 4000 m2 grond bij, dus hebben we het hier over belachelijke prijzen.

We hebben dan afgelopen zomer heel veel Nederlanders langs zien komen die belangstelling hadden voor het pand van onze buren. Voor ons was het wel spannend wat voor nieuwe buren we zouden krijgen en of ze heel veel zin hadden om de tuin weer een beetje op te knappen. De tuin is al een tijdje verwaarloosd en de laatste jaren heeft Rinus het aan onze tuin grenzende onkruid een beetje kort gehouden, zodat onze tuin een beetje onkruid vrij zou blijven.

Heel veel Nederlanders komen naar de Eifel omdat de prijzen van huizen vergeleken bij de Nederlandse prijzen om te lachen zijn. Veel Nederlanders kopen hier dus een tweede huis ook al omdat een huis waarschijnlijk een betere belegging is dan je geld bij een bank onder te brengen.

Nadat het in de winter heel erg rustig was met kijkers naar het huis, hadden we afgelopen weekend opeens nieuwe buren en…..het zijn geen Nederlanders geworden maar Belgen. Natuurlijk hebben we even kennis gemaakt en we zijn heel gelukkig met deze aardige nieuwe buren. Ze hebben het als vakantiehuis gekocht en hebben nog veel werk om het bewoonbaar te maken.

Allereerst moeten ze het hele huis ontdoen van alle spullen die in het huis staan. Het is hier in Duitsland heel normaal dat je een huis koopt met de hele inboedel er nog in. Zo ook bij dit huis, de vorige bewoners hebben het huis na het ontbijt verlaten en zo hebben de nieuwe bewoners het huis ook aangetroffen. De ontbijtboel nog op de tafel, de kasten vol met kleren, de vriezer nog vol met diepvriesspullen en de wekpotten in de kelder. Ook in de hooiberg, die inpandig is, zit nog hooi. Om het hele huis te ontdoen van inboedel die ze niet nodig hebben zijn ze dus nog wel even bezig. In ieder geval zijn we blij met een andere nationaliteit in het dorp.

Zoals ik al eerder vertelde komen veel Nederlanders naar de Eifel om een vakantiehuis te kopen. Bij ons in het dorp hebben we zeker al zo’n 10 Nederlanders. We hebben echter met weinig Nederlanders echt contact, ook al omdat we willen integreren in het dorp en dus niet op zoek zijn naar alleen Nederlanders. Maar met een aantal Nederlanders hebben we zo af en toe wel contact. Zo ook Leo, en die had vorige week toch een fantastisch verhaal, dat we wel geloven maar het is eigenlijk een beetje ongeloofwaardig.

Hier in de eifel hebben we waarschijnlijk iets meer dan in Nederland wild dat je met een grote regelmaat tegenkomt. En dan hebben we het over zwijnen, vossen, reeën, herten enz. Voor een botsing met deze dieren, wat niet onwaarschijnlijk is bij ons zijn we met de auto extra verzekerd.

Gelukkig hebben we daar nog nooit aanspraak op hoeven maken al heb ik heel in het begin wel een keer een eekhoorn doodgereden. En dat vond ik echt heel erg. Maar Leo fietst dus regelmatig met een stel vrienden die waarschijnlijk ook niets anders te doen hebben een stuk door onze mooie Eifel en een tijdje terug kwam hij met zijn fiets, het is echt waar, in botsing met een ree en lag Leo dus op de grond.

Het bleek dat er vlak voor Leo en zijn fietsmakkers een groep of heet dat niet roedel van een stuk of 5 reeën  de weg over kwamen steken. En natuurlijk kwam Leo daar ook net aan. Gelukkig is het met de ree en ook Leo en zijn fiets goed afgelopen. Maar het is natuurlijk wel een verhaal wat niet iedereen meteen gelooft.

Rinus en Sonja Kannegieter.

www.derschmetterling.eu

 En omdat de winter dit jaar wel erg lang duurde en we een winterdip wilde voorkomen, hebben we een retourtje Hahn-Faro geboekt bij Ryan Air. Ergens Februari vlogen wij dus van een onbekend vliegveld in onze nieuwe omgeving richting het warmere zuiden van Portugal. Het vliegveld Hahn is een onderdeel van Frankfurt en een voormalig Amerikaanse luchtmachtbasis.

 De auto konden we parkeren op een van de 4 parkeerplaatsen en zoals een echte Hollander namen wij de goedkoopste. Afscheid genomen van de auto en in de shuttle bus naar de vertrekhal. Natuurlijk niets vergeleken met Schiphol de nationale trots van Nederland. Het viel ons mee wat er nog aan winkeltjes en eet en drink gelegenheden was. Nadat we de koffer en tas hadden afgegeven hebben we dus nog even een laatste schnitzel gegeten.

Ja we worden echt een beetje meer Duits, gingen we door de controles. Wij vlogen voor het eerst met Ryan air en dat is dus even anders dan met de KLM. Je gaat in de rij met je boarding card, die je thuis al hebt uitgeprint en loopt dan naar het vliegtuig. Je kan dan kiezen of je voor of achter in wilt stappen en gaat dan zitten op een stoel naar keuze. Keurig op tijd vertrekken we richting Faro en komen daar een half uur eerder dan gepland aan. Ryan air blijkt bewust een latere aankomst tijd aan te geven om zodoende bijna altijd op tijd aan te komen. Ze hebben dus een hoog percentage op tijd aan komen op bestemming. Dit is misschien een tip voor de NS. Gewoon alle treinen aankomsten later aangeven. Ben je toch op tijd.

We waren dus lekker op tijd en dus hadden we nog lekker een hele avond om weer even bij te kletsen. De volgende zondagochtend zijn we naar een vlooienmarkt geweest en daarna tijdens een regenbui in een strandtent een lekkere fles rosé gedronken. Voor de avond hadden onze vrienden in een restaurant gereserveerd waar ook een fado zangeres kwam optreden. Heerlijk gegeten en een prachtige optredens van niet alleen een zangeres, maar ook verschillende zangers. Echt heel mooi en de hele avond in een echt Portugese restaurantje.

De rest van de dagen hebben we nog heerlijke strandwandelingen gemaakt. De kust aan de Algarve is echt heel apart met rotspartijen afgewisseld met hele leuke strandjes. In de zomer moet je er volgens ons niet zijn, maar de rest van het jaar kunnen we het iedereen aanbevelen. Daarbij zijn de mensen erg aardig en is het leven er voor ons heel erg voordelig. Wat ook heel lekker was dat er overal stalletjes stonden met sinaasappels, zo van de boom, want het was oogsttijd in Februari. Iedere ochtend dus vers geperst sinaasappelsap bij het ontbijt.

Voor andere vrienden hebben we natuurlijk port meegenomen. Na een week weer terug naar de Eifel en omdat we laat op de zaterdagavond, vroeg in de zondagochtend zouden landen hadden we de winterjassen bij de hand. En ja hoor op de weg naar huis weer midden in een sneeuwbui. De ene dag loop je in je korte broek en de andere dag kan je de winterjas weer aan. Maar natuurlijk was het even heerlijk om er even uit te zijn.

Nu hebben we het carnaval weer net achter de rug en dat was weer gezelliger als vorig jaar. Ook dat begint te wennen. Voor het eerst sinds tijden weer eens bier gedronken en dat smaakte toch wel lekker. Samen met een zus en haar dochter hebben we de carnavalsoptocht bekeken en daarna dus nog een paar biertjes gedronken.

Wij zijn dus helemaal klaar voor ons nieuwe seizoen met onze B&B. Zodra het weer echt lente gaat worden gaan we weer in de tuin aan de gang. De groente moet weer gezaaid worden en we moeten nog een nieuwe terras maken van hout dit maal. De constructie die we vorig jaar hadden neergezet van ijzer bleek niet bestand tegen het sneeuw dat van het dak af kwam schuiven. We hebben nu dus maar dikke balken besteld en gaan het sneeuw val proef maken.

Tot de volgende keer, Rinus en Sonja

www.derschmetterling.eu

We hadden geen idee wat het precies in zou houden en dus maar een mailtje gestuurd naar de burgemeester dat Rinus geïnteresseerd was in die  functie. Dan komt dus de burgemeester bij je langs om een afspraak te maken.

De functie stelt niet zo heel veel voor. Als er iemand begraven word dan moet na afloop het lijkenhuisje schoongemaakt worden en zo af en toe de ramen lappen en de vloer boenen. Geen wereldbaan zal je denken maar voor de inburgering in het dorp is het natuurlijk een goede zaak.

Ergens begin januari was er iemand overleden en kwam de burgemeester de dag erna met de mevrouw die er mee ging stoppen langs en werd per direct  het werk overgedragen aan Rinus. Veder nog geen contract of zo en de beloning was ook nog niet bekend, maar Rinus had de baan.

Wel vroeg de burgemeester of Rinus nog wat meer tijd over had voor het een en ander. Natuurlijk was Rinus geïnteresseerd voor wat meer werk, en enige tijd later kwam de burgemeester met de vraag of Rinus het kerkhof een beetje netjes wilde houden. Dus is Rinus nu hoofd kerkhof van de gemeente Birresborn geworden.

Nu wonen wij op de Friedhofsweg met aan het eind van de straat het kerkhof, dus hebben we goed overzicht hoe het hier in Duitsland toegaat als er iemand overleden is. Veel zaken gaan in ieder geval in dit gedeelte van Duitsland nog erg traditioneel en dat heeft soms wel zijn charme.

Zo zijn we erachter gekomen dat als om net na tien uur in de ochtend de kerkklok heftig luid er dan iemand overleden is. Op de dag van de begrafenis is er altijd een (de meeste mensen zijn hier katholiek) om half 3 in de middag een kerkdienst met aansluitend de begrafenis. De overledene staat voor die kerkdienst al in het lijkenhuisje en gaat dus niet mee naar de kerk.

Een lijkauto zien we hier dus niet. Na de kerkdienst gaat dan de hele stoet richting het kerkhof waar het lijkenhuisje zich ook bevind en daar wordt in het en om het lijkenhuisje nog gebeden en soms gezongen en wordt vervolgens de overledene naar zijn/haar rustplaats gebracht. In Duitsland kennen ze geen crematorium al worden wel steeds meer mensen gecremeerd. Het gebeurt hier echter niet zoals bij ons en de gecremeerde wordt dan alsnog begraven.

Onze begraafplaats ziet er net als zoveel hier in de omgeving erg netjes uit en nabestaande komen ook zeer, sommige iedere dag, regelmatig het graf bezoeken. Het staat er vol met rode en witte kaarsjes, die dag en nacht branden en die bedoeld zijn om de overledene niet in het donker achter te laten.

Verder besteden ze veel geld aan het mooi houden van het graf en staan er regelmatig nieuwe bloemen. Als het dus echt zomer is, komen de mensen nog vaker om de bloemen water te geven. Je kan zien dat er hier nog respect is voor de overledenen. Rinus heeft dus een hele leuke baan om het kerkhof netjes te houden.

En ik Sonja, ben lid geworden van de vrouwen vereniging. Voor diegene die me goed kennen is dit eigenlijk helemaal niets voor mij. Ik houd er niet van om me in een hokje te laten zetten en emancipatie betekend dus ook,  dat je niet met vrouwen een groep moet gaan vormen.

Maar ja, om ook een beetje meer contact met het dorp te krijgen en na zeker te weten dat het geen brei en borduurkransje is ben ik lid geworden.  Net even daarvoor heb ook nog meegedaan aan een cursus om de defibrillator te bedienen. Nou heb ik dat in Nederland ook geleerd en vaak herhalingslessen gevolgd, maar je weet natuurlijk niet of ze hier in Duitsland het op dezelfde manier doen. Maar gelukkig, misschien toch dankzij de EEG, werkt het hier hetzelfde als in Nederland.

Deze cursus waar zo’n 35 dorpelingen aan mee deden was het gevolg van een schenking zodat er een defi kon worden aangeschaft en ook de opleiding kon dankzij giften worden gehouden. Ons dorp is nu in het trotse bezit van een defi en deze hangt centraal bij de flappentap van de Volksbank.

Tot een volgend blog vanuit de Eifel,

Rinus en Sonja Kannegieter. www.derschmetterling.eu

Afgelopen vrijdag begonnen wij toch wat ongerust naar ons riviertje te kijken. Normaal is de Kyll een schattig klein kabbelend stroompje, die je in de zomer echt niet als rivier wil benoemen. In het voorjaar als het water nog hoog staat, kan je er op sommige stukken met een kano doorheen, maar in de zomer is het echt het domein van vliegvissers die met waadpak van de ene kant naar de andere kant lopen. Op sommige stukken kan je als je de pijpen van je broek opstroopt gewoon doorheen lopen.

Hoe anders ziet het kabbelend riviertje er nu uit. Zoals gezegd werden we afgelopen vrijdag toch wel wat ongerust en volgens onze buurman had ons huis in het verleden wel eens een stukje onderwater gestaan doordat de Kyll buiten zijn oevers was getreden. Omdat er zoveel sneeuw was gevallen had Rinus enige tijd geleden al een paar waterkeringen gemaakt.

Een voor de voordeur (gelukkig hebben we geen achterdeur) en een voor in de garage, waar Rinus zijn motor staat en onze kachel en diepvrieskasten. Omdat op vrijdag de Kyll heel snel begon te stijgen hebben we aan het eind van de dag de waterkeringen maar geplaatst en hebben we de auto naar een hoger gelegen gedeelte van het dorp gebracht.

In de avond hadden we nog een afspraak met de burgemeester en die wist te vertellen dat in de 21 jaar dat hij hier in Birresborn woont zoiets nog niet had meegemaakt. Ook vertelde hij dat de gymzaal al last had van wateroverlast. De gymzaal ligt in een bocht waar het water maar een kant uit kan en dat is richting gymzaal. (middelpunt vliegende kracht heet dat geloof ik)

De nacht van vrijdag op zaterdag hebben we toch wat onrustig geslapen, want af en toe gingen we met de zaklamp even kijken hoever het water was gekomen. Zaterdagochtend hadden we nog steeds droge voeten en leek het weer wat beter te zijn geworden. Dat wil zeggen het regende niet meer. Een beetje opgelucht waren we dus wel.

Maar zaterdagavond begon het weer te regenen en dat was natuurlijk niet gunstig. Zondag ochtend was het water toch weer gestegen en stond het fietspad dat tussen ons huis en de Kyll ligt, gedeeltelijk onder water. Positief was wel dat het was gestopt met regenen. Het waterpeil gaat nog wel iets omhoog maar op dit moment zijn we niet zo bang meer dat we natte voeten krijgen. Bovendien gaat de temperatuur vannacht richting het vriespunt of iets daaronder en dat betekent dat het even stopt met dooien.

Dat geeft ons schattige riviertje misschien even wat lucht om wat water richting de Moezel te transporteren. We komen dus waarschijnlijk met de schrik vrij. Voor de mensen aan de Moezel en in de Ardennen loopt het minder goed af. Aan de Moezel staan veel huizen en bedrijven al onder water en in delen van de  Ardennen kunnen de mensen alleen nog met een kano boodschappen doen. We zijn dan ook wel benieuwd hoe het met onze collega corespondent Age Bootsma in de Ardennen gaat.

Groeten uit de Eifel van Rinus en Sonja Kannegieter.

www.derschmetterling.eu