Vorig jaar raasde er een tornado door NY die erg veel schade had aangericht. Bijvoorbeeld in het park twee straten bij ons vandaan was 80% van de bomen ontworteld en allen houten terassen op het dak van ons bebouw waren weggewaaid. Dus met dat nog vers in het geheugen denk ik dat men in NY toch wel een beetje de schrik te pakken had.

Ik denk dat we een beetje geluk hebben gehad, maar wil er wel bij zeggen dat er natuurlijk een geschiedenis achter zit van hoe op een situatie gereageerd wordt. Afgelopen december woei er een gigantische sneeuw storm door NY en de afloop daarvan is voor burgemeester Bloomberg niet echt positief uitgevallen.

Straten hebben toen dagen lang onder de sneeuw gelegen zonder dat er geruimd werd. Dus Bloomie, zoals hij in NY genoemd wordt, had wat goed te maken en zelf denk ik dat de indruk nu een beetje is dat er voor NY wat overgereageerd is. Maar dat is natuurlijk achteraf, en zoals ze hier zeggen ‘Better safe then sorry’.

Over het algemeen denk ik dat iedereen opgelucht is.

Dit begon afgelopen Vrijdag met de voorbereidingen voor de opening van “Photogenic”, de nieuwe tentoonstelling van Camel Art Space, een galerie in Brooklyn die ik vorig jaar heb opgestart in het gebouw waar ook mijn studio is gevestigd. (voorbereidingen zijn dan o.a. de belichting doen, bier koud zetten, info-mapjes klaar leggen, even stofzuigen.. enz. )
“Photogenic” is een tentoonstelling met als leidraad de fotogram techniek. Een fotogram is een manier van foto’s maken zonder het gebruik van een camera. Objecten worden direct op het fotopapier gelegd en dan belicht, waardoor er een unieke afbeelding ontstaat dat als het ware het negatief is van de originele objecten. Vaak wordt deze techniek een beetje als een beginners techniek van de fotografie afgedaan, maar we hebben dus een aantal fotografen gevonden die de fotogram als een serieus onderdeel van hun kunst praktijk hebben opgenomen.
De opening was lekker druk met een interessante mix van kunstenaars, curatoren en publiek uit de buurt.

Ik zou eigenlijk die avond ook nog naar de opening gaan van een tentoonstelling in een galerie die de beelden tentoonstelling had georganiseerd in East River State Park, waar ik aan meedoe. Maar het was al laat, ik was moe, moest de volgende dag weer vroeg op en ging dus lekker naar huis.

Zaterdag had is een afspraak met Suzanne Stroebe in haar studio, een paar straten bij mijn  studio vandaan. Het is hier in NY vrij normaal om studio bezoeken te doen. Kunstenaars hebben vaak veel aan een goed gesprek over hun werk met geestverwanten. Daarnaast had Suzanne interesse getoond om een tentoonstelling voor Camel Art Space te organiseren. Interessant dus op verschillende vlakken, naast dat Suzanne goed werk maakt en lekker aan de weg timmert.

Op het moment werkt ze aan een serie beelden die zijn samengesteld uit voornamelijk gevonden voorwerpen, in combinatie met voorwerpen uit haar directe vooral huiselijken leefomgeving. Ze zoekt daarin dan vooral naar tegenstellingen, zoals bijvoorbeeld de vooral mannelijke associatie ten aanzien van beeldhouwen, waarbij ze er dan door een bepaalde kleurstelling of materiaal behandeling er een zachtere of vrouwelijkere associatie aan wil geven.

Na Suzanne gedag te hebben gezegd ben ik nog snel even bij het ISCP (International Studio & Curatorial Program) binnengelopen, aan de andere kant van haar studio gebouw. Ze hielden daar dit weekeinde open studio’s. Het ISCP is een instelling waar vanuit alle landen ter wereld kunstenaars naar toe worden gezonden om een “recidency” te doen. Ze krijgen dan een studio voor een aantal maanden, niet al te groot, en gaan dan werk maken onder begeleiding van gerenommeerde gast docenten. Naast dat er dus de unieke kans wordt geschapen om in een andere omgeving te werken, te samen met internationaal toptalent, wordt dit programma ook erg bekeken door galerie’s, musea en mensen uit het kunst wereldje.

Een kunstenaar die er voor mij uitsprong was Frederico Maddalozzo met een soort spraypaint objecten. Een daarvan was een opstapeling van twee sokkels met daartussen vier spraypaint bussen, naar elkaar toe gericht, en die dan door het gewicht van de opstapeling leeg waren gespoten. De spraypaint droop er letterlijk aan alle kanten van af. Een mooie combinatie vond ik van een soort minimalistische beeldhouwkunst, performance en street art. Tegelijk gecontroleerd en ongecontroleerd.

Bij het ISCP weer weg en terug naar Camel Art Space waar Chris galeriedienst had tot 6 uur. Van daaruit zouden we naar een opening gaan van een groeps tentoonstelling bij Ronald Feldman Fine Arts in Soho, waar Shih-Chien Huang, een kunsternaar bij ons in het studio gebouw aan meedoet.
‘Resurrectine’, de titel van deze tentoonstelling, duidt op het idee van transformatie, vooral dan door de creatieve daad van vormgeven, verschijning, natuur, karakter, betekenis en vernieuwing (volgens de press release). De naam ‘Resurrectine’ is afkomstig van een fictief drankje wat leven zou kunnen herstellen, zoals beschreven in “Locus Solus”, de 1914 roman van Raymond Roussel.
Er was onder anderen te zien; een videospel gebaseerd op een middeleeuws schilderij van de resurrection, een spiegel die de reflectie van de toeschouwer in een geanimeerde afbeelding van Andy Warhol doet veranderen, een “levend” schilderij waarbij computer paneeltjes, snoertjes, etc. met ouderwetse olieverf waren gecombineerd tot een soort afbeelding van een boom. Er stond ook wat leek op een Dodo gemaakt van kippenbotjes.

C.J.’s (Shih-Chien) hangend object sprong er wel uit. Ten eerste omdat er veel bewoog en er veel gekleurde lampjes aan en uit gingen. Daarnaast is het ook een mooie hybride van technologie en biologie. Hij had bijvoorbeeld zijn ogen gefilmd, die doordat ze van links naar rechts keken lichtsensoren bedienden, die dan weer ventilaroortjes aan- en uit deden, en die op hun beurt weer plastic zakjes opbliezen als in een soort ritmisch dansende kroonluchter, die ook weer iets weg had van een diepwater vis.

Na Feldman gingen Chris en ik nog even kijken of de eindexamen tentoonstelling van NYU al open was. Maar dat was die niet, dus op naar huis.

Zondag gingen Peg, Ik en de kinderen nog even naar East River State Park. Kijken of mijn beeld er nog stond. En om nog even wat foto’s te maken en een filmpje te schieten, ook onder andere van de rest van de tentoonstelling.
Kunst in openbare ruimtes kan inherent wat onvoorziene factoren met zich meedragen. Een van de factoren, naast het weer, is natuurlijk het publiek. Zo blijkt onder andere mijn beeld, en dan voornamelijk door ons jeugdig kunstminnende publiek, ook als klimrek te worden gezien, in plaats van alleen als een “daar mag je niet aankomen”-kunst object. Dat kan je natuurlijk niet in de hand hebben. Er is dan ook waarschijnlijk geen betere manier om te testen of een kunst object de situatie in een publiek park aankan, dan door er een klasje kinderen op los te laten.
 
De volgende keer over Open Studios, Governors Island, Kunst op het dak en kunst in de ijzerwaren winkel.

In eerste instantie dacht ik leuk, ik woon hier ver weg in New York, maak genoeg mee, ben Noord-Hollander, en bevind me toch wel in een positie die eventueel interessant zou kunnen zijn om lezers in Noord-Holland wat inzicht te geven in het kunstwereldje hier in NY.

 Maar.., dan moet er natuurlijk wel geregeld geschreven worden, iets wat ik nog nooit in dit blog formaat gedaan heb. Maar goed..:”elke uitdaging aangaan”. Toch wel een beetje het motto wat me hier heeft doen belanden.

Eerst natuurlijk even een introductie.

Rob de Oude is de naam, beeldend kunstenaar, 39 jaar, echtgenoot, en vader van een tweeling van twee. In 1997, na een paar jaar terug van uit de V.S weer in Amsterdam gewoond te hebben, hebben we de knoop doorgehakt en zijn toch maar weer naar New York verhuisd.Voor een jaar of vijf dachten we…We zitten hier nu alweer dertien jaar.

Ik heb in Amsterdam de kunstacademie gedaan (Amserdamse Hoge School voor de Kunsten), die een uitwisseling programma had met academies in New York. Zo ben ik voor het eerst met NY in aanraking gekomen.

Men zegt, en dat heb ik ook veel van andere expats gehoord, dat als men eenmaal in NY heeft gewoond, het moeilijk is om ergens anders weer een draai te vinden, en dat kan ik nu zelf ook wel beamen.

Het is hier, vooral in de eerste jaren, niet altijd even makkelijk geweest. Er moest hard gewerkt worden en er worden lange dagen gemaakt. Dit is iets wat bijna van je verwacht wordt omdat vrijwel alles op competitie gebaseerd blijkt te zijn. Als je het niet goed doet, staan er zo drie op je baantje te wachten. Om een vergelijking te maken wordt er wel gezegddat in NL men werkt om te leven, en hier dat men leeft om te werken. Ik zeg dan altijd dat je er dan wel voor moet zorgen dat je iets leuks doet.

Mijn doel van het schrijven voor Wereldeditie is dus om een beetje inzicht en achtergronden te geven over het kunst-gebeuren hier in New York. Ik zal af en toe over een tentoonstelling schrijven, over kunstenaars die lekker bezig zijn, of misschien over andere dingen die me in het oog springen en aan kunst gerelateerd zijn.

Het is dus niet zo dat ik alleen maar over ‘moi’ zal mededelen, maar ik zal u natuurlijk wel op de hoogte houden.

Dimitri schreef in NH-dagblad over mijn deelname aan de beelden tentoonstelling in East River State Park, en ik ben verheugd te kunnen melden dat daarna mijn werk ook is geselecteerd voor een beelden tentoonstelling op Governors Island. Daar meer over in de volgende blog.

Rob de Oude