Dus op een mooie dag gingen we voor het eerst langlaufen. Dat ging eigenlijk best al wel goed.  Eerst hebben we met zijn allen het rondje van anderhalve kilometer gedaan. Hierna wilde Kimmy niet meer verder gaan en gingen wij, overmoedig als we waren, het rondje van 2 1/2 kilometer doen. Dit was echter geen vlakke makkelijke route, maar een wat moeilijkere route met al wel flink hoogteverschil. Nooit geweten dat je met langlaufen ook flink omhoog en omlaag gaat, het is toch geen skieën! Bij de eerste klim bleek dat onze skies niet goed gewaxd waren en dat we dus nauwelijks grip hadden en meteen weer naar beneden gleden als we ook maar iets omhoog wilden gaan. Nou goed, dan maar een stukje lopen. Verderop ging het weer naar beneden en dat ging eigenlijk wel weer erg lekker. Later weer omhoog, dus maar weer lopen. We hadden bijna het bordje gemist, waardoor we op de tien kilometer baan terecht zouden komen, maar het ging net goed. Weer omlaag, maar dan met een bocht. We gaan flink hard en Damon schiet de bocht uit, waardoor hij twee meter naast de baan komt te liggen. Wendy laat zich dan ook maar vallen om te vermijden boven op hem te vallen. En terwijl we daar zo liggen zien we in de verte Robin ook onderuit gaan. Beetje moeilijk nog, deze baan, maar sneeuw is zacht en we vallen gelukkig niet zo hard. Langlaufen is stoer!

Ondertussen zijn we meerdere keren aan het langlaufen geweest. Het is leuk, maar ook best nog wel technisch. Af en toe word je ingehaald door iemand die het al zijn hele leven doet, en dat is echt niet leuk als zo’n tienjarige vijf keer zo snel gaat. Ook is de waxtechniek nog niet helemaal geperfectioneerd en zijn de skies of te stroef of te glad. Maar we houden vol en worden steeds beter (vooral Damon).

Na het langlaufen was ik laatst in de bibliotheek en de bibliothecaresse (zelf een schansspringer) zag mijn schoenen (op langlaufschoenen kun je goed lopen). Dus we raken in gesprek en ik vroeg of ze niet een boek over langlaufen had. Die heb ik nu, langlaufen voor kinderen: hoe word je een ster? Daar maar mee beginnen dan…

De sneeuw blijft hier in Zweden nog wel even liggen en de skiegebieden zijn tot in april open. Voor iedereen die een vakantie in Zweden overweegt, kijk ook eens op onze site www.varmlandvakantie.com .

Over televisie gesproken. Ik heb wel vaker gezegd dat we maar vier zenders konden ontvangen en dat dat de televisiekeuze aardig beperkte. Maar sinds een aantal weken hebben we een nieuwe schotel aan het huis hangen en hebben we de beschikking over tientallen kanalen. Wel allemaal Zweedse zenders of met Zweedse ondertiteling. Na anderhalf jaar zonder Nederlandse televisie bleken we ook gerust zonder te kunnen en ons Zweeds is inmiddels zo goed dat we weinig moeite hebben met het kijken naar Zweedse televisieprogramma’s. Voor ons gaat er een hele wereld open en kunnen we weer films kijken en leukere tv dan het dagelijkse saaie spelprogramma op één van de oude zenders die we hadden.

En zo is er weer iets veranderd in vergelijking met de begindagen in Zweden. Er is erg veel veranderd in anderhalf jaar. Sociale contacten zijn inmiddels gemaakt, de taal is geleerd en een bestaan is opgebouwd. Met het gezin evaluerend kunnen we wel zeggen dat we het erg naar onze zin hebben in Zweden. De ruimte en het dicht bij de natuur wonen bevallen erg goed. Spijt van ons besluit om te gaan emigreren hebben we dan ook nooit gehad. Niet dat alles allemaal even makkelijk gegaan is, maar ook daar leer je weer van. Damon en Kimmy hebben hun draai op school gevonden en profiteren enorm van het Zweedse onderwijssysteem (weinig huiswerk, weinig proefwerken, veel pauze!)

Een programma als ‘Ik vertrek’ roept bij de televisiekijkers twee soorten reacties op. De ene reactie is: dat emigreren is voor gekke mensen en ik zal dat echt nooit doen. Of de reactie van: dat zou ik ook wel willen, zo mijn droom volgen. Ik hoop dat onze uitzending van zaterdag vooral die laatste reactie oproept. En dat het mensen inspireert om zelf wat moois van hun leven te maken.

We zijn al druk aan het overleggen en plannen hoe we dit jaar onze vernieuwde sleebaan willen gaan maken. Deze moet natuurlijk nog spectaculairder worden dan vorig jaar en het liefst voor zoveel mogelijk slees tegelijk. Dit jaar zijn we van plan wat meer te genieten van de wintersport, vandaar dat we reeds in augustus voor ons allemaal langlaufskies hebben gekocht. Er zijn genoeg langlaufbanen in de buurt en de motivatie is er om eens flink te gaan sporten deze winter. De verhalen zijn er al voordat we begonnen zijn, eerst maar eens proberen om te blijven staan straks…

Voor iedereen hebben we dikke kleding aangeschaft: nieuwe handschoenen (niet die uit Nederland), lang ondergoed en een broek voor over je broek, hoe meer lagen hoe beter. Overgebleven handschoenen, sjaals en ander winterspul gaat binnenkort verhuizen naar de auto. Want je zou maar met pech langs de kant komen te staan (of in de besneeuwde berm) met -25. Ook denken we er serieus over om altijd maar een schep in de auto te laten, dan kun je de auto uitgraven (tot op zekere hoogte).

Over de auto gesproken. Vorig jaar ben ik een aantal keren vast komen te staan op ons eigen pad. Het voornemen dit jaar is dan ook om ontzettend goed sneeuw te schuiven en niet zoals soms vorig jaar, alleen maar sporen voor de auto te maken. Let wel: het pad schuiven kost elke keer zeker een uur, soms moet het twee keer op een dag. En soms doet de buurman met trekker het voor ons en dat is eigenlijk de fijnste oplossing. Uit voorzorg hebben Damon en ik drie emmers met steentjes en zand geschept, dit lag allemaal op de weg en was over van de vorige winter. De weg weer iets schoner en in ieder geval een noodmiddel bij de hand als de auto toch vast komt te zitten (voor de vrouwen onder ons: dat is omdat je dan zand en steentjes kunt strooien voor en achter de banden waardoor je weer iets van grip kunt krijgen, Robin was helaas niet thuis toen ik vorig jaar vast kwam te zitten).

Onze kachel stoken we op pellets, dit zijn kleine geperste houtkorreltjes. Deze worden geleverd in zakken. Vorig jaar hebben we talloze keren heen en weer gereden naar de pelletboer om ze op te halen met onze auto. De kachel moet immers toch blijven branden en al was het ijskoud alles moest toch weer de kelder ingedragen worden. Daardoor zijn we gelukkig wel goede bekenden van de pelletboer geworden (die midden in de winter drie weken dicht ging). Vandaag of morgen komt er dus een vrachtwagen met de hele voorraad voor deze winter, ze bezorgen ook aan huis! Dat we dan in één keer 6.400 kilo pellets naar de kelder moeten tillen vergeten we nog maar even. Aan de andere kant is het dan maar weer gebeurd en zijn de temperaturen nu nog erg aangenaam. Gelukkig hebben we een groot huis. Ook de kachel kennen we ondertussen. Vorige winter zat Robin meer in de kelder dan boven.

In tegenstelling tot vorig jaar waarbij voor mijn gevoel de zomer direct overging in de winter, hebben we dit jaar een echte herfst. Deze was heerlijk met enorm veel lekkere dagen. Nu zitten de spijkerbanden op de auto en wachten we samen met heel Zweden tot de sneeuw gaat vallen. Voorlopig is daar nog geen sprake van, want zelfs ’s nachts is het nu nog +10. Maar de winter komt echt wel, en deze keer mag het ook gewoon komen van ons, we zijn er klaar voor en hebben er zin in. Fijne winter iedereen!

Nog even voor in de agenda: naar alle waarschijnlijkheid komen we op 3 december om 22.00 op tv in een voor de meeste mensen welbekend emigratieprogramma!

In Nederland zou ze nu elke dag met de fiets naar school moeten gaan, toch wel zo’n vijfentwintig minuten heen envijfentwintig minuten terug. Een paar keer oversteken, door regen en kou, met zijn vieren naast elkaar, toch wel behoorlijk spannend voor elke ouder van een twaalfjarige. Maar doordat we een jaar geleden naar Zweden zijn geëmigreerd hebben we dat vermeden. Net als vorig jaar komt hier elke dag de schoolbus voorrijden, vol met vriendinnen en het hoogtepunt van elke schooldag. Geen natgeregende broeken en onzekerheid of mijn kind wel op school aankomt.

In Nederland ga je met twaalf jaar naar een nieuwe, vaak grote school, waar je in een klas komt met nieuwe klasgenoten. Je krijgt een mentor, een dozijn nieuwe leraren en je moet je met een nieuw rooster wegwijs zien te maken in een wirwar van gangen en lokalen. Pauzes houd je in volgestampte aula’s en terwijl je nietsvermoedend je boterhammetje opeet word je uitgemaakt voor brugsmurf en brugpieper. Nee, dan mijn twaalfjarige. Ze zit op een school voor kinderen tussen de 6 en 16 jaar, het loopt netjes door in negen klassen. Niets nieuwe school dus. Ook zitten er in totaal maar zo’n 150 kinderen op school, allemaal welbekend. De ‘nieuwe’ klas waar ze nu inzit bestaat uit 14 leerlingen en is nog kleiner dan haar combinatieklas van vorig jaar. Ze heeft met iedereen al een jaar in de klas gezeten.

Toen ik probeerde uit te leggen in welk lokaal ze zou beginnen vandaag, kreeg ik een blik van:’ dat weet ik toch allang.’ Zo groot is de school inderdaad niet en al heeft de ‘bovenbouw’ een geheel eigen gang, vorig jaar kreeg ze daar wel Engels en is ze er talloze keren doorheen gelopen. Alle leraren zijn bekend, in ieder geval van gezicht en reputatie. Haar mentor dit jaar is de plaatselijke schrijver en dichter, zeer beroemd in deze streek, en nog belangrijker, volgens iemand die hem vorig jaar als mentor had is hij enorm aardig. Klein lijken ze ook niet echt, die twaalfjarigen, zoals gezegd zijn er ook echte kleintjes van een jaar of 6. Bovendien zijn er nog maar drie klassen ouder dan mijn dochter, deze in totaal zo’n zestig leerlingen kennen mijn dochter wel, ze hebben haar in ieder geval allemaal al op Facebook.

Lunchen doen de klassen met een paar tegelijk in de eetzaal, waar elke dag een warme lunch geserveerd wordt. Je mag zelf opscheppen, dat is altijd fijn als er iets bijzit wat je niet lust. Na de lunch kun je naar buiten, naar de enorm grote schooltuin, of je hangt wat rond in de lounge of de gangen. Van overbevolking is geen sprake.

Deze eerste week heeft onze dochter het nog makkelijk, twee keer om half twaalf uit en drie keer om één uur. Dat zal volgende week wel iets meer worden. Maar met een minimum aan huiswerk en zeker tien minuten rust na elk lesuur hoor ik haar daar vast niet over klagen. Ik weet het, mijn kinderen hebben vorig jaar hun portie wel gehad door naar een nieuwe school te gaan in een ander land waar ze een vreemde taal spreken. Maar dit jaar hebben we een makkie. Eigenlijk is er in vergelijking met vorig jaar weinig veranderd, o,  ja, behalve dan dat onze dochter nu een kluisje krijgt, nummer 4, dat voorrecht hebben alleen de allergrootsten.

We zijn dichter bij de natuur gaan leven, letterlijk. Zo hebben we opeens oog voor alle verschillende planten, bloemen en bomen. En we hebben talloze elanden gezien, met en zonder jonkies, vanuit (en bijna op) de auto, op de fiets of lopend. Waarom ons bezoek nooit een eland ziet is voor ons een groot raadsel. Zo hebben we slangen gezien, ook dode, en hebben we gezien hoe een grote oranje kever een hele dode slang onder de bladeren getrokken heeft om deze lekker op te eten. We hebben babyvossen gezien, zacht en pluizig. En dassen en veelvraten. En groene spechten. Rare rupsen en reuzelibellen. We hebben de verse toppen van dennebomen geproeft omdat die vitaminerijk zouden zijn. En onze kerstboom zelf gekapt. We hebben tijdens een wandeling vlak bij huis een pootafdruk van een beer gezien.  Misschien is het mooiste natuurvoorbeeld wel dat er zwaluwen zijn die een nestje gebouwd hebben in het oude bijhokje bij onze garage. Vanuit de keuken kun je ze in en uit zien vliegen. De deur kan gelukkig niet meer dicht, dus ze kunnen er altijd binnenkomen. We wilden dat hokje eigenlijk weghalen, maar laten het toch nog maar even staan. Er staat in grote letters KUL op, wat leuk betekent.

De winter heeft natuurlijk ook voor verrassingen gezorgd, zo hadden wij het nog nooit -30 gezien (en gevoeld!). We hebben urenlang sneeuwgeschept en zijn nu zichtbaar gespierder dan voordat we hier kwamen. Ik heb urenlang in de sneeuw vastgestaaan met de auto totdat mijn buurman mij eruit sleepte, daarna deed ik het nog een keer en sleepte hij me er nog eens uit. We hebben de gaafste sleebaan ooit gemaakt, waarbij ik  bijna gewond raakte totdat ik erachter kwam dat de rest telkens bijremde. Onze kinderen hebben voor het eerst gelanglaufd en dan meteen ook kilometers lang omdat het een wedstrijd was. Kimmy heeft zelfs geskiet.

We zijn naar school gegaan. De kinderen hebben zich ondertussen aangepast op school en hebben een nieuwe taal geleerd en nieuwe vrienden gemaakt. Zelfs Robin en ik zijn in de schoolbanken beland bij onze pogingen om het Zweeds te leren. Samen een les volgen, dat was een heel aparte ervaring. Ik heb weer toetsen gedaan en Zweedse certificaten behaald. En we ontdekten dat we Noors daardoor ook kunnen verstaan en begrijpen.

We hebben veel mensen leren kennen, zowel natuurlijk Zweden, maar ook Nederlanders en mensen met nog andere nationatiteiten. We hebben leuke contacten opgebouwd en nieuwe vrienden leren kennen. Ook hebben we ons erg buitenlander gevoeld en zijn we daardoor toleranter geworden naar alle mensen toe en begrijpen we hoe het voelt om in een ander land dan je vaderland te wonen. We hebben samen met alle buren gras platgebrand ten voorbereiding van het grote vuurfeest van 30 april. We hebben rond de meiboom gedanst met midzomer. We hebben marsmallows op een stok geprikt en deze verwarmt op een vuurtje totdat ze warm en gesmolten waren en lekker om op te eten. We hebben pannenkoeken gebakken met spek en jam op een open vuur in pannen met lange stelen. We hebben zelf vuurtje gestookt, gewoon omdat dat mag in Zweden.

We hebben vrijwilligerswerk gedaan, waardoor we goed konden integreren, onder andere bij het WK rally cross, dat vlakbij ons huis was en waardoor zo’n 25.000 mensen opeens wisten waar In the middle of Nowhere was. Daar heb ik voor duizenden Zweedse kronen wafels verkocht.

Ik ben gaan hardlopen, omdat de natuur hier vraagt om in te sporten, inmiddels heb ik er ruim 200 kilometer opzitten, en dat terwijl ik eigenlijk nooit sportte. We zijn gaan mountainbiken en Robin natuurlijk nog het meeste, hij heeft indrukwekkende rondjes ontdekt en verbetert nog steeds zijn tijden daarop. Robin heeft samen met anderen ook een mountainbiketeam opgezet, waarbij ik ook betrokken ben als teampsycholoog. Hiermee geven we het vrouwenmountainbiken in Zweden een boost, wat voor een zilveren en bronse medaille zorgde bij het Zweeds kampioenschap junioren. Robin heeft ook een winkel opgezet en is de beste bike-fitter van Zweden geworden (voor de niet-fietsers: hij meet je lichaam na en zet je fiets in de goede positie voor betere resultaten en minder lichamelijke klachten).

We (eigenlijk moet ik hier Robin schrijven) hebben ons huis verbouwd en bewoonbaar gemaakt. Ik heb in Zweden gewerkt op verschillende plaatsen en heb bijvoorbeeld meegedaan met bejaardengym (best nog zwaar en erg leuk). Damon heeft op school gitaar leren spelen en een tafel voor ons gemaakt. We hebben een jaar geen Nederlandse tv meer, en ook maar vier Zweedse zenders, het gevolg is dat we veel minder televisie kijken, nooit reclame zien en dat ons Zweeds enorm verbeterd is. We hebben zelfs meegedaan aan een heel bekend Nederlands televisieprogramma over families die naar het buitenland emigreren.

Ik denk dat we nog even blijven. Voor mensen die vinden dat hun leven een sleur is kan ik emigreren van harte aanbevelen. Je maakt in ieder geval weer eens wat nieuws mee. Ik ben benieuwd wat Zweden nog meer in petto heeft.

Het Midzomernachtfeest wordt gegeven door de ouders van een klasgenootje van Kimmy. Zij wonen in een piepklein gehuchtje, nog kleiner dan dat van ons. Hun gezin is het enige gezin daar, dus onze kinderen waren meer dan welkom. Verder zijn alle buren uitgenodigd. Omdat ze vrij afgelegen wonen houden ze elk jaar hun eigen Midzomernachtfeest, klein en knus.

Maar dan? In het begin staan we er een beetje verloren bij, want wat is nu precies de bedoeling. Robin wordt aan het werk gezet om berkentakken af te knippen, de rest plukt bloemen (Zweden staat nu vol met bloemen). Behendige mensen, die al minstens 70 keer Midzomer gevierd hebben, binden de berkentakken rond een paal. Ook worden er kransen van gemaakt, die versierd worden met bloemen. Alles wordt met touw aan elkaar gebonden, het geheel wordt in een gat in de grond gezet en klaar is de meiboom.

Dan begint het dansen om de boom heen. Bij sommige grote feesten zou je misschien nog het excuus hebben dat alleen de kinderen om de boom heen dansen, maar op ons feest is er geen ontkomen aan, iedereen moet meedoen. Ik vraag nog of het moeilijk is, maar er wordt me verzekerd dat het erg simpel is. En dus springen we als een kikker om de boom heen, lopen we in een grote kring te zingen en lopen we met z’n allen naar het midden toe en rennen weer naar de buitenkant. De liedjes zijn ons niet bekend, maar dat zal in de loop der jaren vanzelf wel komen. Het is mij nog niet helemaal duidelijk of we nu de komst van de zomer vieren of juist de komst van de winter, vanaf nu worden de dagen immers weer steeds korter, want een beetje een somber tintje aan het feestje geeft.

Na het dansen en zingen is het tijd om te eten. Traditioneel is er haring met aardappels. Nu zijn wij eigenlijk geen visliefhebbers, maar gelukkig zijn er ook worstjes van de barbeque, brood, ei, kaas en ui. Het lekkerste is het traditionele toetje: aarbeientaart met slagroom. Met verse aardbeien, de zomerkoninkjes, natuurlijk.

Na het eten gaan de kinderen naar buiten om marsmallows te roosteren. Aan een berkentak met spitse punt wordt een marsmallow geprikt en op een open vuur wordt deze warm gemaakt, zodat het zacht van binnen is. Lekker en kleverig. Na een poosje staan niet alleen de kinderen daar, maar ook vele volwassenen, omdat het gewoon leuk is om te doen. Soms vliegen de marsmallows in de brand als ze te dicht bij het vuur worden gehouden, wat er erg lachwekkend uitziet.

Met de regen valt het gelukkig mee, het miezert wel, maar dat hoort er volgens de Zweden bij, want het is nooit mooi weer met Midzomer. Die laatste traditie mogen ze van mij wel veranderen, maar de anderen waren erg gezellig!

Dit jaar werd Eric Saade als winnaar gekozen, terwijl ik zelf meer voelde voor de in het Zweeds gezongen liedjes, die ik door alle herhalingen eindelijk kon verstaan en meezingen. Maar goed, alle Zweden vereningen zich weer en zijn groot fan van Eric. Hij had immers al de nationale finale gewonnen en dan ben je al een winnaar.

De laatste tijd moest natuurlijk ook de concurrentie vanuit Europa goed bestudeerd worden. Dus kwam er vier weken lang een tv-programma waarbij een jury van showbiz-Zweden de andere liedjes alvast een cijfer gaf. Voor ons een prima kans om van te voren de andere liedjes al te beluisteren en te leren kennen, songfestivalliedjes klinken immers beter als je ze vaker hoort. Nederland kwam hier trouwens niet eens zo slecht af, ze stonden op de vierde plaats bij de halve finale en zouden volgens deze Zweedse jury dus makkelijk doorgaan naar de finale.  Ook op de radio werd er ruim aandacht besteed aan Eric en aan de andere artiesten. 

En dan begint het echt. In de halve finale werd het even spannend, Zweden ging als laatste door naar de finale. Dat was, volgens Eric, zijn plicht om te doen. En Zweden ging op het puntje van zijn stoel zitten. En toen kwam de finale, zo spannend, ik het het nog nooit zo spannend gevonden om te kijken, ik vergat even mijn eigen nationaliteit en leefde helemaal mee met elk punt dat aan Zweden gegeven werd. Een derde plek werd het. En Azerbeidzjan won, toch ook een Zweeds feestje, want de liedjesschrijvers komen uit Zweden. Zweden deelt graag met Europa, zoals toen vorig jaar Denemarken een liedje van Zweden leende en daarmee erg hoog scoorde.

Vanmorgen heb ik naar de herhaling van de finale gekeken, Zweden kan er geen genoeg van krijgen, ik denk dat het nog wel een paar keer herhaald wordt. Ik geloof niet meer dat vriendjespolitiek en een circus op het podium het verschil maken, zoals zoveel Nederlanders denken. Het gaat om de voorbereiding, maar vooral om de songfestivalgedachte. Het is niet zomaar een showtje, het is een manier van leven. Dat heeft Zweden toch wel begrepen. En ik heb nu al zin in volgend jaar!

In één van de vorige blogs heb ik verteld dat ik stage liep op school. Dit heb ik ruim drie maanden gedaan, hierna werd de (toch al zuinige) geldkraan vanuit de regering dichtgedraaid en moest ik daarmee stoppen. Dus ik vertel thuis dat mijn laatste week ingegaan is en dat ik volgende week niet meer op school rondloop. Fijner voor de kinderen ook. Maar gelukkig bellen ze me op zondag al met de vraag of ik wil werken als invaller. Dus de maandag erop loop ik als gewoonlijk weer op school rond, maar nu wel betaald! Ze kunnen me geen contract aanbieden, maar ik sta wel ingeschreven als invaller, dat heb ik de laatste paar weken dan ook gedaan.

Omdat we toch iets van zekerheid wilden, hebben Robin en ik ook samen op een baan gereageerd. Sinds twee maanden maken we samen (in duo) vakantiehuizen schoon in een skigebied hier vlakbij. Dat klinkt vreselijk, maar in werkelijkheid is het volgens Damon en Kimmy de coolste baan ooit. Dit komt omdat we geregels iets vinden en dat dan ook mee naar huis mogen nemen. Ik het het over etenswaren die de mensen vergeten en die wij dan opeten. Dit doen we alleen als de verpakking nog dicht zit, dat even voor de duidelijkheid. Top drie van meest vergeten plekjes in vakantiehuizen (let dus de volgende keer op als jezelf op vakantie gaat): 1. de vriezer (wat bijna elke week ijs opleverd!), 2. de volle kastjes met borden of glazen (waar mensen chips inleggen en dan vergeten mee te nemen) 3. de slaapkamers (snoep en koek vinden we geregeld in nachkastjes en onder bed). Passen, telefoons en knuffels geven we natuurlijk wel gewoon af bij gevonden voorwerpen. Het Zweedse werktempo ligt niet zo hoog en het Nederlandse wel, dus zijn we een graag gezien koppel. Ook het feit dat we de hele dag samenwerken, dat het loon hoog ligt (gelijk aan mijn oude baan in Nederland) en dat het maar twee dagen per week is, maken dit best een prima baan. Ondertussen blijf ik natuurlijk solliciteren, want het skiseizoen duurt niet eeuwig.

Met Damon en Kimmy gaat het goed op school, ze hebben hun draai al aardig gevonden. Beiden hebben laatst gelanglauft (nooit eerder gedaan), Damon 10 kilometer en Kimmy 4,5. Dat ging hartstikke goed. Ook met de taal gaat het goed. Kimmy loopt ons de hele tijd te verbeteren qua uitspraak, Robin heeft de mooiste uitspraak en Wendy is qua spelling het beste. De mentor heeft de klasgenoten van Damon verboden om nog langer Engels tegen hem te praten, sindsdien gaat het met Damons Zweeds ook een stuk beter. We kunnen ons verstaanbaar maken en begrijpen ook het meeste.

Het voordeel van het niet hebben van Nederlandse televisie en het niet hebben van goede Zweedse zenders is dat we veel tijd overhouden ’s avonds die anders opgaan aan het nutteloos tv kijken. Dit lossen we op door op tijd te gaan slapen, ook doordat we vroeger op moeten staan dan in Nederland. ’s Zomers kunnen we ’s avonds nog wandelen en sporten. Nu hebben we ook vaak een studie-uurtje. Met z’n allen, of wie wil, zitten we rond de keukentafel aan de studie. Dat kan Zweeds zijn, maar ook Nederlands of iets anders. De kinderen houden hun Nederlands ook bij, je weet immers nooit of ze later terugwillen, bovendien is het goed om in je eigen taal een goede (volwassen) woordenschat te ontwikkelen.

Verder verhuren we natuurlijk vakantiewoningen via www.varmlandvakantie.com. Dit begint ook te lopen. Hiernaast is Robin agent van meerdere artikelen op fietsgebied, waaronder sportvoeding, wielen en kleding (zie www.cave-mex.com). En zo vullen we onze dagen.

Eerst maar eens het eerste opstakel overwinnen, in de strakke fietsbroek komen. Zou die nog passen? En…jawel, geen enkel probleem zelfs, pfff, ik zie er dus nog steeds goddelijk uit Snel de rest van mijn kleding aan, naar buiten en…daar voelde het wel wat fris aan voor -2, maar hup in de auto en rijden maar.

De auto gaf aan dat het -17 was de zin om te fietsen bekoelde meteen, maar niet zeuren, want ik ben toch zeker geen mietje? Voor de zekerheid de blazer maar op zijn warmst gezet en de stoelverwarming op aan. Een goede workout…voor mijn billen, want die waren nu lekker warm. Het idee van een zadel met verwarming was geboren.

Om een lang verhaal kort te maken, ik kwam bij Harold aan, we gingen fietsen, het was leuk en we kwamen min of meer weer heel aan. Aan de andere kant van de heuvels was het een stuk warmer, -2, en ik begreep meteen waarom de huizen aan onze kant van de heuvels dus goedkoper zijn.

Met een setje nieuwe spijkerbanden onder de fiets en in een mooi besneeuwd landschap in midden Zweden, vatten wij onze eerst rit van het seizoen aan. Op een rustig tempo fietsten we richting skigebied waar een klim van 7 km vol ijs en sneeuw op ons lag te wachten. Joepie, lekker spelen. Lekker ieder op zijn eigen tempo omhoog en boven over iets dat een pad moest voorstellen naar beneden. Halverwege ben ik jankend gestopt, niet omdat ik zo verdrieitg was, maar omdat de wind achter mijn bril zat en ik niets meer zag.

Halverwege de afdaling leek het ons plots een goed idee om een sneeuwscooterpad in te slaan. En het was ook een goed idee, als twee kleine kinderen zo gelukkig scheurden we al joelend door de sneeuw: springbulten, kombochten en vooral een klein befietsbaar spoor van hooguit 50 cm, en gas. Ik ben slechts één keer van het spoor gegaan om in te halen, maar toen zakte ik weg en was ik 75 cm kleiner.

Op het einde van de afdaling namen we de gewone weg maar weer omdat het nog 15 km naar het vertrekpunt was. Jammer genoeg zat mijn lijf er een beetje doorheen, dus tijd voor een lekker sportgelletje van Carb Boom…die nog thuis lag f*#%. Al snel kwam ik erachter dat het een zware hongerklop was, en dat ik niet echt meer vooruitkwam. Iedere glooiing leek op een berg en zelfs afdalen deed pijn in de benen.

Even dacht ik aan die journalist die over ons stukje Zweden in het NHD had geschreven en dat alles zo rustig en kalm gaat hier, met zijn vlot en zijn fiets…Ik heb nieuws voor je…En het licht ging bij mij uit.

Het begon allemaal toen ik zelf nog jong was en op zondagochtend, net als zoveel andere leeftijdsgenoten, naar Nederland 3 op de televisie keek. Bijna elke week werd er wel een korte film gedraaid, die gemaakt was in Scandinavië, deze liepen in de jaren tachtig voor op het gebied van kindertelevisie. Dus zo kreeg ik al die prachtige beelden van Zweden  voorgeschotelt. Ook de meer bekende Astrid Lingren verhalen kwamen voorbij. Hoe mooi moest het zijn om in een Pippi Langkoushuis te wonen, met kleedjes op de vloer,  banken waar je dingen in kon stoppen en kasten met eindeloze laadjes. Hoe groot en geweldig cool zag het bos er altijd uit in die films en hoe vrij en gelukkig waren die kinderen. Ik weet het zeker, dat ik nu in Zweden woon komt door die filmpjes van vroeger.

Maar dat is dan nog niet alles, want als je dan als dertiger in Zweden komt dan begint het feest van herkenning pas echt. Want heel Zweden ziet er inderdaad uit alsof het één grote filmset is, het ziet er nog precies zo uit als vroeger op tv. Dat dat betekent dat Zweden niet echt in ontwikkeling is, dat vergeten we voor het gemak maar even.

Ik waan me elke dag als Ronja de Roversdochter in het bos, als een eindeloos sprookje. En mocht je er dan voor kiezen om de beschaving even op te zoeken en  bijvoorbeeld een speelgoedwinkel in te gaan, dan wordt het alleen maar beter. Want alle helden uit mijn kindertijd, zijn hier nog springlevend. Zo kun je hier nog Barbapapaknuffels, boeken en speelgoed kopen. Ze zijn hier gewoon nog op tv. Onder volwassenen zijn nog hele discussies over wie nou je favoriete Barbapapa is.

Scoobiedoo is ook nog in, en dan bedoel ik niet die touwtjes, maar gewoon de hond Scoobiedoo, die in Nederland al jaren niet meer populair is. Dat Pippi Langkous hier nog groots is, mag geen verbazing opwekken. De Smurfen doen het ook nog goed. En Bamse de beer, waar ik in mijn boekenkast nog een stripboek van heel lang geleden van heb, is hier nog steeds hip. Ik heb het nagevraagd. Ik wilde weten of ze allemaal nooit weg zijn geweest of dat ze nu pas net in zijn in Zweden. Maar het is gelukkig het eerste antwoord.

Daarom is Zweden dus een feest van herkenning voor dertigers en voelen die zich hier wel thuis. Zweden is lief voor zijn kinderen (getuige alle aandacht die kinderen krijgen en de zwangerschapsverlof van een jaar!). Maar Zweden is ook lief voor dertigers die zich hun kindertijd weer willen herinneren.